5 ऑगस्ट 2025
सामान्य उपासनाकाळातील अठराव्या आठवड्याचा मंगळवार (वर्षे बी & सी)
आजची वाचने
संत मरिया मेजर बॅसिलिकेचा समर्पणदिन — ऐच्छिक स्मृतिदिन
प्रतिमा: ब्रुकलिन संग्रहालयाच्या सौजन्याने
“धीर धरा, मीच आहे; भिऊ नका.” पेत्राने त्याला उत्तर दिले, “प्रभू, जर तूच असशील, तर मला पाण्यावरून तुझ्याकडे येण्याची आज्ञा दे.” तो म्हणाला, “ये.” मत्तय 14:27–29
पेत्र आणि इतर शिष्य घाबरले होते. ते गालिल समुद्रात एका नावेत होते. जोराचा वारा सुटला होता आणि लाटा नावेला धडकत होत्या. ही घटना “रात्रीच्या चौथ्या प्रहरी” घडली. म्हणजे पहाटे 3:00 ते 6:00 च्या दरम्यानची ती वेळ होती आणि अजून अंधार होता. त्या रात्री येशू एकटाच डोंगरावर प्रार्थना करत होता. आता तो पाण्यावरून चालत शिष्यांकडे आला. आपल्या प्रभूला पाहून ते ओरडले, “हे तर भूत आहे!” पण मग येशूने वर उद्धृत केलेले शब्द त्यांना सांगितले. त्याने त्यांना शांत केले आणि धीर धरायला व त्याच्यावर भरवसा ठेवायला सांगितले.
कल्पना करा की येशू जवळ येत असताना तुम्हीही शिष्यांबरोबर आहात. तुमची प्रतिक्रिया काय असेल? तुम्हीही घाबरून जाल का? या प्रश्नाकडे दोन दृष्टिकोनांतून पाहणे कदाचित अधिक योग्य ठरेल. एक म्हणजे आपल्या पतित मानवी स्वभावाच्या दृष्टीने, तर दुसरा सत्याच्या दृष्टीने. पहिल्या दृष्टिकोनातून पाहिले तर, या जीवनात आपल्याला भीतीच्या आहारी नेणाऱ्या अनेक गोष्टी आहेत. म्हणून शुभवर्तमानातील हा प्रसंग आपल्या प्रभूची एक संदेष्ट्याची कृती म्हणून पाहावा. या कृतीतून तो तुम्हाला सांगतो की तुम्ही घाबरलेले असतानाच त्याला तुमच्याकडे यायचे आहे, तुम्हाला भेटायचे आहे. सध्या तुमच्या जीवनात तुम्हाला सर्वांत जास्त भीती कशाची वाटते? बऱ्याचदा ही भीती भविष्याची आणि अज्ञाताची असते. असे झाले तर? तसे झाले तर? शेवटी, देवावर आणि तो आपली काळजी घेऊन आपले रक्षण करतो यावर पुरेसा विश्वास नसल्याने भीती वाटते.
या उताऱ्याकडे पाहण्याचा दुसरा दृष्टिकोन म्हणजे संपूर्ण सत्याच्या प्रकाशात तो पाहणे. सत्य असे आहे की शिष्यांना घाबरण्याची गरज तर नव्हतीच, उलट आनंदित होण्यास आणि मन शांत ठेवण्यास त्यांच्याकडे सर्व कारणे होती. रात्रीच्या वेळी, समुद्राच्या मधोमध, सोसाट्याच्या वाऱ्यात ते त्या नावेत असताना, स्वतः देवच, तो महान ‘मी आहे’, त्यांचे रक्षण करायला, त्यांची काळजी घ्यायला आणि त्यांना सुरक्षितपणे किनाऱ्यावर नेण्यासाठी येत होता. येशूच्या “मीच आहे” या शब्दांचा अधिक शब्दशः अनुवाद “मी आहे” असाही करता येतो. हे शब्द येशूच्या देवत्वाकडे निर्देश करतात.
वर उद्धृत केलेल्या उताऱ्यातला शेवटचा शब्द येशू आपल्यापैकी प्रत्येकाला उद्देशून बोलतो, जेव्हा आपण भीतीने आणि काळजीने घेरले जातो. येशू म्हणतो, “ये.” ही आज्ञा आहे आणि तो ती तुम्हालाच देतो. प्रत्येक संघर्षात आणि भीतीच्या प्रत्येक प्रसंगी या शब्दावर प्रार्थनापूर्वक चिंतन करणे आणि येशू तो तुम्हालाच म्हणत आहे असे ऐकणे हिताचे आहे.
आज शुभवर्तमानातील या उताऱ्यावर चिंतन करा आणि स्वतःला त्या प्रसंगात पाहण्याचा प्रयत्न करा. ज्या गोष्टीचा तुम्हाला सर्वांत जास्त त्रास होतो, तिची प्रतीके म्हणून लाटा, वारा आणि अंधार यांच्याकडे पाहा. मग डोळे मिटा आणि येशूला, त्या महान ‘मी आहे’ला, तुमच्याकडे येताना पाहा. त्याच्याकडे निरखून पाहा आणि तो तुम्हाला त्याच्यावर भरवसा ठेवायला सांगतो, ते ऐका. तो तुम्हाला “ये” असे म्हणतो, ते ऐका. सुरुवातीला पेत्राने भरवसा ठेवला आणि तो येशूकडे पाण्यावरून चालू लागला. पण लवकरच त्याने भीतीला मनात जागा दिली आणि येशूवरची नजर हटवली. त्याबरोबरच तो बुडू लागला. तुमची नजर येशूकडे वळवा आणि त्याच्यावरच खिळवून ठेवा. तुम्हाला भीतीच्या आहारी नेणाऱ्या प्रलोभनांकडे लक्ष देऊ नका आणि देवावर भरवसा ठेवा. तो प्रेमापोटी तुम्हाला तसे करण्याची आज्ञा देतो.
हे माझ्या तारणाऱ्या प्रभू, तूच देव आहेस, तो महान ‘मी आहे’; तू सर्वांचा निर्माणकर्ता, अधिपती आणि राजा आहेस. हे प्रिय प्रभू, माझ्या संपूर्ण विश्वासास केवळ तूच पात्र आहेस. जीवनात संघर्ष करताना जेव्हा मी भीतीला माझ्यावर मात करू देतो, तेव्हा मला हाक दे. माझी नजर तुझ्यावरच खिळवून ठेवण्यासाठी आणि न डगमगता तुझ्याकडे येण्यासाठी मला आवश्यक ते शहाणपण आणि धैर्य दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
अधिक वाचन – संत मरिया मेजर बॅसिलिकेचा समर्पणदिन—ऐच्छिक स्मरणदिन




