16 डिसेंबर 2025
आगमनकाळाच्या तिसऱ्या आठवड्यातील मंगळवार
आजची वाचने
आंद्रेई मिरोनोव्ह, CC BY-SA 4.0, विकिमीडिया कॉमन्समार्फत
“तुम्हाला काय वाटते? एका माणसाला दोन मुलगे होते. तो पहिल्या मुलाकडे गेला आणि म्हणाला, ‘बाळा, आज द्राक्षमळ्यात जाऊन काम कर.’ मुलाने उत्तर दिले, ‘मी जाणार नाही.’ पण नंतर त्याने आपला विचार बदलला आणि तो गेला. तो माणूस दुसऱ्या मुलाकडे गेला आणि त्यालाही तीच आज्ञा दिली. त्याने उत्तर दिले, ‘होय, बाबा,’ पण तो गेला नाही. त्या दोघांपैकी कोणी आपल्या वडिलांच्या इच्छेप्रमाणे केले?” मत्तय 21:28–31
येशूने हा प्रश्न मुख्य याजकांना आणि लोकांच्या वडीलधाऱ्यांना विचारला. या उताऱ्यात पुढे येशू त्यांचा गर्व उतरवत म्हणतो, “आमेन, मी तुम्हाला सांगतो, जकातदार आणि वेश्या तुमच्या अगोदर देवाच्या राज्यात प्रवेश करत आहेत.” मुख्य याजक आणि लोकांचे वडीलधारे हे दुसऱ्या मुलासारखे होते, असे तो स्पष्ट करतो. त्यांनी देवाच्या आज्ञांना केवळ तोंडदेखला होकार दिला; पण त्यांनी नम्रपणे पश्चात्ताप केला नाही आणि त्या आज्ञाही पाळल्या नाहीत.
“जकातदार आणि वेश्या” देवाच्या राज्यात प्रवेश करत होते, ही गोष्ट आपल्याला मोठी आशा देते. जो कोणी नम्रपणे देवाचे ऐकतो, पश्चात्ताप करतो आणि त्याच्या आज्ञा पाळू लागतो, तो देवाच्या दयेपासून वंचित राहत नाही. दोन्ही मुलांपैकी कोणाचाही प्रतिसाद आदर्श नव्हता, तरी आपण पहिल्या मुलासारखे असावे, अशी आशा बाळगूया.
जेव्हा आपण देवाचे वचन ऐकतो आणि पवित्र जीवन जगण्याचे त्याचे आवाहन अधिकाधिक खोलवर समजून घेतो, तेव्हा ते आवाहन स्वीकारणे आपल्याला कठीण वाटेल. शुभवर्तमानाचा अर्थ अधिक खोलवर उलगडतो तेव्हा आपली पहिली प्रतिक्रिया अनेकदा “नाही!” अशी असते. पापाच्या सवयी सोडणे कठीण असते आणि आपला पतित मानवी स्वभाव देवाच्या इच्छेशी जुळवणेही अवघड असते. देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागणे सुरुवातीला कठीण वाटले, तर त्याचे आश्चर्य मानू नका.
देवाचा आवाज आणि त्याची इच्छा आपल्याला अधिक स्पष्टपणे समजू लागतात, तेव्हा आपला पहिला प्रतिसाद नेहमी पश्चात्तापाचाच असला पाहिजे. यात आश्चर्य वाटण्यासारखे काही नाही. देवाच्या अधिक जवळ जायचे असेल आणि त्याच्या इच्छेप्रमाणे जगायचे असेल, तर आपण पश्चात्ताप करण्याची सवय लावून घेतली पाहिजे. सुरुवातीला अनेकदा पश्चात्ताप करायला आपले मन तयार नसते; पण असे व्हायला नको. देव आपल्याला त्याच्या आज्ञा पाळायला बोलावतो तेव्हा पहिल्या मुलाप्रमाणे आपणही कदाचित “नाही” म्हणू. पण पश्चात्ताप करण्याची सवय लावून घेतली, तर कालांतराने त्यात आपल्याला मोठा आनंद मिळेल. आज्ञा पाळण्याचे मोल उमगल्यावर, आपले उत्तर “हो, मी जाईन” असे होईल आणि मग आपण खरोखर जाऊ.
आज यावर चिंतन करा: देवाच्या इच्छेप्रमाणे वागत असल्याचा आव आणून तुम्ही त्याला अनेकदा तोंडदेखला होकार देता का? की पश्चात्ताप करण्याचे त्याचे आवाहन तुम्हाला नियमितपणे अधिकाधिक खोलवर जाणवते? पश्चात्ताप करणाऱ्या जकातदारांमध्ये आणि वेश्यांमध्ये स्वतःला पाहा. त्यांची पापे त्यांच्या नजरेस आणून दिली गेली तेव्हा त्यांनी दाखवलेल्या नम्रतेचे अनुकरण करा. लक्षात ठेवा, पश्चात्ताप ही स्वातंत्र्याची सुरुवात आहे आणि देवाशी अधिक गाढ ऐक्य साधण्याच्या दिशेने टाकलेले पहिले पाऊल आहे.
हे माझ्या प्रभू, तू माझ्याकडून खूप काही मागतोस, पण तुझी प्रत्येक आज्ञा प्रेमातून येते. तुझ्या आज्ञा पाळणे सुरुवातीला अनेकदा कठीण वाटते, तरी त्यांचे पालन करण्याचे मोठे मोल मला समजू दे. तुझा आवाज ऐकण्यासाठी, माझ्या पापाचा पश्चात्ताप करण्यासाठी आणि प्रत्येक गोष्टीत तुझी आज्ञा पाळण्यासाठी मला आवश्यक ते धैर्य आणि निष्ठा दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
संत आंद्रे यांची ख्रिसमस नोव्हेना
परंपरेनुसार 30 नोव्हेंबरपासून ख्रिसमसच्या पूर्वसंध्येपर्यंत ही प्रार्थना दररोज 15 वेळा म्हटली जाते.
आगमनकाळासाठीचे आमचे सर्व साहित्य पाहा
आगमनकाळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




