30 मे 2026
सामान्य काळातील आठव्या आठवड्याचा शनिवार
आजची वाचने

तुम्ही मानवी परंपरांना चिकटून राहता… कृती: लॉरेन्स ओपी, परवाना: CC BY-NC-ND 2.0.
व्हिडिओ
येशू आणि त्याचे शिष्य पुन्हा यरुशलेमला आले. तो मंदिराच्या परिसरात फिरत असताना मुख्य याजक, शास्त्री आणि वडीलजन त्याच्याकडे आले आणि त्याला म्हणाले, “तू कोणत्या अधिकाराने ही कृत्ये करतोस? किंवा ही कृत्ये करण्याचा अधिकार तुला कोणी दिला?” मार्क 11:27–28
येशू आणि त्याचे शिष्य वल्हांडण सणासाठी यरुशलेममध्ये होते. त्या सणाच्या घटनांची परिणती येशूच्या मृत्यूत होणार होती. त्याआधीच्या काही महिन्यांत येशूने आपल्या शिष्यांना या शेवटच्या प्रवासासाठी तयार केले होते. यरुशलेममध्ये आपल्याला इतरांच्या हाती सोपवले जाईल, आपण दुःख भोगू, मरू आणि पुन्हा उठू, असे त्याने त्यांना तीनदा सांगितले होते. पण प्रत्येक वेळी त्याच्या शब्दांचा पूर्ण अर्थ शिष्यांना उमगला नाही.
येशूच्या यरुशलेममधील विजयी प्रवेशाने त्या आठवड्याची सुरुवात झाली. दुसऱ्या दिवशी येशूने पैसे बदलून देणाऱ्यांना, व्यापाऱ्यांना आणि इतरांना मंदिरातून हाकलून लावले. आठवडा जसजसा पुढे सरकला, तसतसा वैरभाव वाढत गेला. आज मुख्य याजक, शास्त्री आणि वडीलजन येशूला जाब विचारतात. याच आठवड्यात पुढे त्याला हेरोदाचे समर्थक, परुशी आणि सदुकी यांच्या विरोधाला सामोरे जावे लागेल. यहुदी समाजात या प्रत्येक गटाकडे मोठा नागरी आणि धार्मिक अधिकार होता.
मंदिरातील उपासनेची देखरेख मुख्य याजक करत. शास्त्री यहुदी धर्मनियमांचे जाणकार होते. वडीलजन हे समाजातील आदरणीय गृहस्थ नेते होते. हेरोदाचे समर्थक राजकीय हेतूंनी हेरोदाच्या आणि रोमन सत्तेच्या बाजूने होते. परुशी धर्मनियमांचे आणि मौखिक परंपरांचे काटेकोर पालन करण्यावर भर देत. सदुकी पुनरुत्थान आणि देवदूतांचे अस्तित्व यांसारख्या श्रद्धा मानत नसत आणि आपले स्थान टिकवण्यासाठी रोमन अधिकाऱ्यांशी सहकार्य करत.
यरुशलेमचा नागरी कारभार रोमन अधिकाऱ्यांकडे होता; पण मंदिराच्या कारभारावर आणि यहुदी धर्मनियमांच्या अंमलबजावणीवर धार्मिक नेत्यांचा मोठा प्रभाव होता. या बाबींशी रोमन अधिकाऱ्यांना फारसे देणेघेणे नव्हते. धार्मिक नेते लोकांना अटक करू शकत होते, पण कोणालाही मृत्युदंड देण्याचा अधिकार त्यांच्याकडे नव्हता. अखेरीस तो अधिकार येशूविरुद्ध वापरला जावा, असा त्यांनी प्रयत्न केला. देवपुत्राचा छळ करताना ते वैरभावाचे आणि दुष्टतेचे प्रतीक बनले, ही दुःखद गोष्ट आहे.
आजच्या शुभवर्तमानात मुख्य याजक, शास्त्री आणि वडीलजन येशूला जाब विचारतात: “तू कोणत्या अधिकाराने ही कृत्ये करतोस?” आदल्या दिवशी येशूने मंदिर शुद्ध करण्यासाठी जे केले, त्यावरूनच बहुधा त्यांनी हा प्रश्न विचारला. तिथला तणाव आणि वैरभाव स्पष्टपणे जाणवत होता. शिष्य घाबरले होते आणि पाहणारेही वेगवेगळ्या बाजूंनी उभे राहिले—काहींना येशूचा राग आला होता, तर काहींना त्याचे काय होईल याची काळजी वाटत होती.
वैरभाव आणि दुष्टता यांचे प्रतीक बनलेल्या या लोकांसमोर येशू जसा वागला आणि त्याने जसे उत्तर दिले, त्यातून आपल्या जीवनातील प्रत्येक सैतानी हल्ल्याला आणि मोहाला कसे सामोरे जावे, हे आपल्याला शिकायला मिळते. येशू शांत, ठाम आणि निर्भय होता. तो त्यांना म्हणाला, “मी तुम्हाला एक प्रश्न विचारतो. मला उत्तर द्या, मग मी कोणत्या अधिकाराने ही कृत्ये करतो ते तुम्हाला सांगेन. योहानाचा बाप्तिस्मा स्वर्गाकडून होता की मनुष्यांकडून? मला उत्तर द्या.” असे विचारून त्याने त्यांचा अप्रामाणिकपणा, कपट आणि दुष्ट हेतू उघड केले.
काय बोलावे हे धार्मिक नेत्यांना कळेना. त्यांनी कोणतेही उत्तर दिले असते तरी त्यांचा दुष्ट हेतू आणि अप्रामाणिकपणा उघड झाला असता. म्हणून ते म्हणाले, “आम्हाला माहीत नाही.” येशूने उत्तर दिले, “मग मीही कोणत्या अधिकाराने ही कृत्ये करतो ते तुम्हाला सांगणार नाही” (मार्क 11:33). येशू त्यांना घाबरला नाही आणि त्याने त्यांचा अप्रामाणिकपणा उघड केला.
दुष्टता नेहमीच विवेकहीन आणि वैरभावाने भरलेली असते. दुसऱ्यांच्या संतापाला आपण स्वतः सामोरे जातो किंवा तो दुरून पाहतो, तेव्हा अनेकदा आपल्या मनात येते, “याला काहीच अर्थ नाही!” आणि खरोखरच, त्याला काही अर्थ नसतो. येशूने हा विवेकहीनपणा उघड केला आणि त्यापुढे दबून जाण्यास नकार दिला. त्यामुळे त्याचा आणखी छळ झाला, तरी त्याने त्याला निर्भयपणे तोंड दिले. अविवेकी संताप, छळ किंवा वैरभाव यांना सामोरे जाताना येशूने आपल्या आचरणातून दिलेली साक्ष आपल्यासाठी आदर्श आहे.
आज तुम्हाला ज्या वैरभावाला सामोरे जावे लागू शकते, त्यावर चिंतन करा. तो निरर्थक वाटत असेल आणि त्यामुळे तुम्हाला दबून गेल्यासारखे किंवा भयभीत वाटत असेल, तर मार्गदर्शनासाठी येशूकडे वळा. विवेकहीन वैरभाव अनेक ठिकाणांहून, अगदी आपल्या जवळच्या लोकांकडूनही येऊ शकतो. वैराला वैराने उत्तर देण्याचा मोह आपण टाळला पाहिजे; पण भीतीलाही शरण जाता कामा नये. येशूने दाखवून दिल्याप्रमाणे आपला प्रतिसाद विवेकी, शांत आणि ठाम असला पाहिजे. आपल्या प्रभूने आपल्या आचरणातून दिलेल्या साक्षीची केवळ प्रशंसा करून आणि त्याची स्तुती करून थांबू नये; तर त्याच्या कृपेवर विसंबून त्याच्यासारखे दुष्टतेला सामोरे जावे.
हे परम धैर्यवान प्रभू, इतरांच्या रागाने आणि कपटाने तुला दबवावे किंवा तुझ्या मनात भीती भरावी, असे तू कधीही होऊ दिले नाहीस. तू प्रत्येक दुष्टतेला आत्मविश्वासाने आणि सुज्ञपणे सामोरा गेलास आणि तिचा विवेकहीनपणा उघड केलास. माझ्या जीवनातील दुष्टतेला सामोरे जाताना मला तुझे धैर्य आणि सुज्ञता दे, म्हणजे तुझ्या कृपेत मी आत्मविश्वासाने आणि सुरक्षितपणे जगू शकेन. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन




