मराठी

जीवनातील जड ओझी

16 जुलै 2026
सामान्य काळातील पंधराव्या आठवड्याचा गुरुवार
आजची वाचने

कार्मेल पर्वताची आमची माता — ऐच्छिक स्मरणदिन

माझ्याकडे या — लॉरेन्स ओपी, CC BY-NC-ND 2.0.

व्हिडिओ

येशू म्हणाला, “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या; मी तुम्हाला विसावा देईन. माझे जू आपल्या खांद्यांवर घ्या आणि माझ्याकडून शिका, कारण मी मनाने सौम्य व नम्र आहे; मग तुम्हाला विसावा मिळेल. कारण माझे जू पेलायला सोपे आहे आणि माझे ओझे हलके आहे.” मत्तय 11:28–30

येशूच्या प्रत्येक शब्दात निर्मळ सत्य आणि निखळ प्रेम असते. कधी आपल्याला जागे करण्यासाठी प्रेमाने दिलेल्या कानउघाडणीची गरज असते. पण जेव्हा आपण जड ओझ्याखाली दबलेले असतो, तेव्हा आपला प्रभू आपली व्यथा समजून घेतो आणि अपार मायेने आपल्याजवळ येतो. बाहेरून आपल्यावर भार टाकणाऱ्या गोष्टींपेक्षा तो आपल्या अंतःकरणाकडे पाहतो आणि आपल्याला हळुवारपणे स्वतःकडे बोलावतो: “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या; मी तुम्हाला विसावा देईन.”

पाप, अपराधीपणाची भावना, दुःख, चिंता अशा अनेक गोष्टींचे ओझे आपण वाहतो. कधी हे ओझे शारीरिक असते, तर कधी भावनिक किंवा आध्यात्मिक असते. या ओझ्यांमुळे आपण दबून जातो, गोंधळून जातो किंवा निराश होतो, तेव्हा येशू आपल्याला दोषी ठरवायला येत नाही, मग आपण पापात कितीही बुडालेले असलो तरी. तो आपल्या प्रेमाच्या कोमलतेने आपल्याजवळ येतो. आपले ओझे पापातून आले असेल, तर त्याचे दयाळू प्रेमच आपल्याला त्याच्याकडे वळण्याचे धैर्य देते, जेणेकरून तो आपले ओझे दूर करून आपल्याला मुक्त करू शकेल. आपले ओझे शारीरिक असेल, तर आपल्याशी एकरूप होण्यासाठी, आपल्याला स्वतःच्या जखमा दाखवण्यासाठी आणि क्रूस वाहण्याचे बळ देण्यासाठी तो आपल्याजवळ येतो. आपल्या आवाक्याबाहेरच्या संकटांतून किंवा मनावर खोल परिणाम करणाऱ्या भावनिक आघातातून हे ओझे आले असेल, तरी येशू सदैव आपल्या जवळ असतो. तो आपली काळजी घेतो आणि आपल्या दुःखाने त्याचे हृदय द्रवते.

या उताऱ्यात ‘कष्ट करणे’ यासाठी वापरलेला ग्रीक शब्द केवळ नेहमीचे श्रम नव्हे, तर थकून जाईपर्यंत केलेली मेहनत सूचित करतो. तसेच, ‘ओझ्याखाली दबलेले’ असा अनुवाद केलेला शब्द इतके जड ओझे सूचित करतो की ते एकट्याने पेलता येत नाही. ही ओझी जगाकडून, इतरांकडून, पापातून किंवा अगदी आपल्या स्वतःच्या अंतःकरणातूनही येऊ शकतात. ती कुठूनही आली असली तरी येशू स्वतःला आपल्यासाठी देतो. तो आपल्याला विसावा देतो, आपल्या सोबतीने चालतो आणि आपल्या प्रेमाच्या बळाने आपले ओझे हलके करतो.

आपण ओझ्याखाली दबून गेलो असताना येशूची दिलासा देणारी उपस्थिती जाणवणे कठीण जाते. वैतागून आपण कदाचित हाकही मारू, “प्रभू, तू कुठे आहेस?” अशा वेळी आपण डोळे मिटून शांतपणे प्रार्थना करावी. सर्वांत कठीण प्रसंगांतच आजच्या शुभवर्तमानातील येशूच्या शब्दांचा खरेपणा सर्वाधिक जाणवतो. तो सदैव जवळ असतो, विशेषतः जेव्हा आपण ओझ्याखाली दबून जातो. क्षणभर थांबून, मनातली विचारांची धावपळ शांत करून आणि आपला थकलेला जीव त्याच्या हाती सोपवून पाहू या. मग येशू आपल्या जवळच आहे आणि आपल्याशी किती मायेने बोलत आहे, हे आपल्याला उमगेल: “कष्ट करणाऱ्यांनो आणि ओझ्याखाली दबलेल्यांनो, तुम्ही सर्व माझ्याकडे या; मी तुम्हाला विसावा देईन.”

येशू नेहमीच आपली ओझी दूर करत नाही; त्याऐवजी तो त्याहून कितीतरी मोठी गोष्ट करतो. आपले ओझे वाहण्यात तो सहभागी होतो. तो आपल्याला उभारी देतो, आपल्या सोबतीने आपली ओझी वाहतो आणि आपल्याला बळ देतो. आपल्याला जे वाईट वाटते, त्यातूनही तो चांगले घडवतो.

अशा वेळी तो म्हणतो, “माझे जू आपल्या खांद्यांवर घ्या.” हे ऐकून सुरुवातीला आपला गोंधळ होऊ शकतो. आधीच ओझ्याखाली दबलेल्या आपल्याला येशू त्याचेही जू वाहायला का सांगतो? कारण येशूचे जू म्हणजे आणखी एक ओझे नव्हे. त्याचे शिष्य होण्याचे आणि त्याच्याशी एकरूप होण्याचे ते एक प्रेमळ आमंत्रण आहे. पूर्वी दोन बैलांना एकाच जुवाला जोडत, जेणेकरून भार दोघांना मिळून ओढता येई. “माझे जू घ्या,” असे म्हणताना येशू आपल्याला त्याच्याबरोबर एकाच जुवाला जोडले जाण्यासाठी आमंत्रित करतो. तो आपल्या सोबतीने चालतो आणि भाराचा मोठा वाटा स्वतः उचलतो. अशा रीतीने तो कृपेने लाभलेले हे नवे जू आपल्यासाठी हलके करतो. त्याच्याबरोबर चालताना आपण ‘त्याच्याकडून शिकतो’—केवळ त्याच्या शिकवणीतून नव्हे, तर त्याच्या सहवासातून आणि त्याचे अनुकरण करूनही.

ख्रिस्ताबरोबर एकाच जुवाला जोडले गेल्यावर “तुम्हाला विसावा मिळेल.” हा विसावा आपल्याला आपापल्या क्रूसांपासून मुक्त करत नाही. जू अजूनही वाहावे लागते, पण आता ते आपण ख्रिस्ताबरोबर वाहतो. त्याच्याशी एकरूप होऊन आपली ओझी वाहणे ही ईश्वरी कृपेने घडणारी कृती ठरते. अगदी हलकेसे ओझेही एकट्याने वाहण्यापेक्षा अशा रीतीने ओझे वाहणे अधिक हलके वाटते आणि त्यात अधिक विसावा मिळतो.

आज तुम्ही वाहत असलेल्या ओझ्यांवर चिंतन करा. ती कोणती आहेत, हे प्रामाणिकपणे ओळखा. मग डोळे मिटा, दीर्घ श्वास घ्या आणि ऐका. येशू खास तुम्हालाच म्हणत आहे, “माझ्याकडे या.” तुमचे कष्ट, तुमचा संघर्ष, तुमची दुःखे, तुमची अपराधीपणाची भावना आणि तुमचे पाप त्याच्या हाती सोपवा. त्याचे जू घ्या, त्याच्याबरोबर चाला आणि केवळ त्याचे सौम्य व नम्र हृदय देऊ शकते असा विसावा अनुभवा.

हे परमदयाळू प्रभू, पापाच्या आणि जीवनातील संकटांच्या ओझ्याने मी दबून जातो, तेव्हा मला माहीत असते की तू सदैव माझ्या जवळ असतोस—तू माझ्याकडे येतोस आणि मृदू प्रेमाने मला तुझ्याजवळ बोलावतोस. तुझे कृपापूर्ण आमंत्रण मी स्वीकारतो. तुझे जू माझ्या खांद्यावर ठेव, म्हणजे मला तुझ्या सोबतीने शांततेत चालता येईल. मला जे काही दुःख सोसावे लागते, ते धीराने सहन करायला मला मदत कर, म्हणजे तुझ्या सान्निध्यावर आणि सामर्थ्यावर माझा नेहमी भरवसा राहील. केवळ तुझ्यातच माझ्या आत्म्याला विसावा मिळतो. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

आजचे संत – कार्मेल पर्वताची आमची माता

शुभवर्तमानावरील आणखी चिंतने

दैवी दयेवरील चिंतन

सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन

सर्व संत / सण

मिस्सातील वाचनांचे पर्याय