20 marca 2022
III Niedziela Wielkiego Postu (rok C)
Uwaga: Gdy podczas Mszy świętej sprawuje się skrutynia, zamiast tego rozważania można wykorzystać rozważanie na rok A.
„Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem; może wyda owoc w przyszłości. A jeśli nie, będziesz mógł je wyciąć”. Łk 13:8–9
Każdy ogrodnik wie, że dobre owoce zależą po części od dobrej gleby. Jednak na ich wydawanie wpływają również inne ważne czynniki. Roślina musi być wolna od chorób, otrzymywać wodę i światło słoneczne, być posadzona w ciepłym miejscu, odpowiednio przycinana i mieć dość przestrzeni do wzrostu. Gdy wszystkie te warunki są spełnione, dobre owoce są zagwarantowane.
Tak też jest z naszym życiem. Glebą, w której mamy zostać zasadzeni, jest miłosierdzie Boże. A jest to najżyźniejsza z dostępnych gleb, na której mogą wzrastać cnoty w naszym życiu. Bóg daje również słońce, deszcz i ciepło potrzebne do naszego wzrostu. Jednak, posługując się tą analogią, musimy pozwolić się przycinać. Musimy także pozwolić, by gleba była na różne sposoby nawożona i uprawiana. Choć Jezus jest Ogrodnikiem naszego życia, można też słusznie powiedzieć, że my jesteśmy ogrodnikami w tym sensie, iż musimy współpracować z naszym Panem, polegając na nadprzyrodzonych środkach, których udziela Stwórca, aby zapewnić zdrowy wzrost naszego życia duchowego, tak by mogło ono przynosić dobre owoce cnót.
Powyższy fragment stanowi zakończenie przypowieści o drzewie figowym. Tuż przed tym fragmentem właściciel winnicy, Bóg Ojciec, polecił wyciąć nieurodzajne drzewo figowe, aby już nie wyjaławiało gleby. Lecz nasz miłosierny Pan, posłany przez Ojca z misją uprawiania gleby naszego życia, pragnie dać jeszcze jedną szansę, a Ojciec z miłości się na to zgadza. To życie jest owym „rokiem”, w którym nasz Pan gorliwie pracuje, uprawiając glebę wokół nas. Musimy współpracować z Nim przez codzienną modlitwę, wierność Jego przykazaniom, akty ofiarnej miłości i poddanie się Jego opatrzności. Ostatecznie, jeśli pozwolimy naszemu Panu uczynić wszystko, czego pragnie, nasze życie przyniesie dobre owoce.
Z drugiej jednak strony nie miej złudzeń: jeśli nasze życie nie przyniesie dobrych owoców, zostaniemy „wycięci”. Przynoszenie dobrych owoców nie jest czymś dowolnym, lecz koniecznością. Jest wyraźnym znakiem naszego duchowego zdrowia i stanie się miarą naszej wiecznej nagrody lub wiecznej śmierci. Nie lękaj się tak mocnych słów naszego Pana. Wypowiedział je z miłości, abyśmy wiedzieli, jak poważny spoczywa na nas obowiązek przynoszenia dobrych owoców w naszym życiu.
Zastanów się dziś nad zewnętrznymi oznakami twojego wewnętrznego zdrowia duchowego. Czy dostrzegasz cnoty kiełkujące w twoim życiu? Czy masz świadomość pracy, jaką Bóg pragnie wykonać w twojej duszy, aby ją uprawiać i użyźniać łaską i miłosierdziem? Powiedz Mu dziś „tak” i pozwól, by ta łaska wydała obfitość dobrych owoców.
Mój Panie, pełen cnót, zapraszam Cię do mojej duszy, abyś ją uprawiał i użyźniał swoją łaską. Proszę, odetnij moje grzechy i pomóż mi głęboko zapuścić korzenie w życiodajnej glebie Twojego miłosierdzia. Żałuję wszystkich sytuacji, w których moje życie nie przynosiło owoców. Teraz powierzam się Tobie, aby Twoja troska zaradziła wszystkim moim niedomaganiom i słabościom. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp krzyża:
Spojrzenie miłości płynące z serca naszej Najświętszej Matki
Rozważanie szesnaste – Największy z cudów
(III Niedziela Wielkiego Postu)
Więcej rozważań wideo do niedzielnej Ewangelii
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na Wielki Post
Ilustracja powyżej: Ogrodnik i drzewo figowe, James Tissot, za pośrednictwem Brooklyn Museum
