Pokora + wiara = miłosierdzie

3 sierpnia 2022
Środa XVIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś

Lecz kobieta przyszła, oddała Mu pokłon i powiedziała: „Panie, pomóż mi”. On odpowiedział: „Nie jest słuszne zabierać pokarm dzieciom i rzucać go psom”. Ona zaś rzekła: „Proszę, Panie, przecież nawet psy jedzą okruchy, które spadają ze stołu ich panów”. Mateusz 15:25-27

Czy Jezus naprawdę dał do zrozumienia, że pomoc tej kobiecie byłaby jak rzucanie pokarmu psom? Większość z nas, z powodu swojej pychy, poczułaby się głęboko urażona słowami Jezusa. Jednak to, co powiedział, było prawdą i w żaden sposób nie było nieuprzejme. Jezus oczywiście nie może być nieuprzejmy. Niemniej jednak Jego wypowiedź na pierwszy rzut oka może się taka wydawać.

Najpierw przyjrzyjmy się temu, w jakim sensie Jego wypowiedź jest prawdziwa. Ta kobieta prosiła Jezusa, by przyszedł uzdrowić jej córkę. W istocie Jezus mówi jej, że w żaden sposób nie zasługuje na tę łaskę. I to jest prawda. Nie zasługujemy na łaskę Boga bardziej niż pies na to, by karmiono go ze stołu. Choć taki sposób wyrażenia tej prawdy jest szokujący, Jezus mówi tak, aby najpierw ukazać prawdę o naszym grzesznym stanie i o tym, że nie jesteśmy godni łaski. A ta kobieta to przyjmuje.

Po drugie, wypowiedź Jezusa pozwala tej kobiecie odpowiedzieć z największą pokorą i wiarą. Jej pokora ujawnia się w tym, że nie odrzuca porównania do psa jedzącego ze stołu. Przeciwnie, pokornie wskazuje, że nawet psy jedzą okruchy. Cóż za pokora! W istocie możemy być pewni, że Jezus przemówił do niej w ten nieco upokarzający sposób, ponieważ wiedział, jak bardzo jest pokorna, i wiedział, że w odpowiedzi pozwoli zajaśnieć swojej pokorze, aby ukazać swoją wiarę. Nie poczuła się urażona uniżającą prawdą o tym, że nie jest godna; przeciwnie, przyjęła ją, a zarazem szukała obfitego miłosierdzia Boga, mimo że nie była go godna.

Pokora może wyzwolić wiarę, a wiara wyzwala miłosierdzie i moc Boga. W końcu Jezus mówi tak, by wszyscy usłyszeli: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara!”. Jej wiara stała się widoczna, a Jezus skorzystał z tej sposobności, by uhonorować ją za tę pokorną wiarę.

Zastanów się dziś nad swoją pokorą wobec Boga. Jaka byłaby twoja reakcja, gdyby Jezus przemówił do ciebie w ten sposób? Czy wystarczyłoby ci pokory, by uznać, że nie jesteś godny łaski? Jeśli tak, czy wystarczyłoby ci również wiary, by mimo to wołać o Boże miłosierdzie? Te wspaniałe cechy — pokora i wiara — idą ze sobą w parze i wyzwalają miłosierdzie Boga!

Mój najmiłosierniejszy Panie, jestem niegodny. Pomóż mi to dostrzec. Pomóż mi dostrzec, że nie zasługuję na Twoją łaskę w moim życiu. Lecz w tej pokornej prawdzie pozwól mi także rozpoznać obfitość Twojego miłosierdzia i nigdy nie lękać się wołać do Ciebie o miłosierdzie. Jezu, ufam Tobie.