21 kwietnia 2024
IV Niedziela Wielkanocna (rok B) — Niedziela Dobrego Pasterza
Czytania na dziś
Jezus powiedział: „Ja jestem dobrym pasterzem. Dobry pasterz daje życie swoje za owce. Najemnik zaś i ten, kto nie jest pasterzem, którego owce nie są własnością, widząc nadchodzącego wilka, opuszcza owce i ucieka, a wilk je porywa i rozprasza. Dzieje się tak dlatego, że jest najemnikiem i nie zależy mu na owcach”. J 10:11–13
Dziś, w IV Niedzielę Wielkanocną, obchodzimy Niedzielę Dobrego Pasterza. To dzień, w którym rozważamy pełen czułości obraz Jezusa jako Pasterza nas wszystkich. Jest to także dzień poświęcony modlitwie o nowych pasterzy w naszym Kościele, którzy będą paść Bożą owczarnię z Sercem Chrystusa.
Dzisiejszy fragment Ewangelii pochodzi z 10. rozdziału Ewangelii według św. Jana, który jest po części komentarzem do poprzedniego rozdziału, zawierającego długą i szczegółową opowieść o uzdrowieniu niewidomego. Przypomnij sobie, że Jezus uzdrowił tego człowieka, który był niewidomy od urodzenia. Dokonał tego uzdrowienia, „aby się na nim objawiły sprawy Boże”. W następstwie uzdrowienia tego człowieka faryzeusze wyrzucili go z synagogi, nie wierząc, że uzdrowienie dokonane przez Jezusa pochodziło od Boga. Gdy człowiek ten został wyrzucony z synagogi, Jezus ponownie z nim rozmawiał, a on wyznał głęboką wiarę w Jezusa, prawdziwego Pasterza. Uzdrowiony niewidomy powiedział: „Wierzę, Panie”. Następnie oddał Jezusowi pokłon. Większe uzdrowienie tego człowieka polegało więc na tym, że stał się członkiem Bożej owczarni, przyjmując Jezusa jako swojego prawdziwego Pasterza.
Dzisiejsza Ewangelia jest komentarzem Jezusa do postępowania faryzeuszy, ukazanego w zestawieniu z Jego własnym postępowaniem. Faryzeusze, choć byli przywódcami religijnymi, nie byli pasterzami. Byli „złodziejami i rozbójnikami”, którzy przyszli, aby „kraść, zabijać i niszczyć”. Jezus natomiast przyszedł, aby ci, którzy słuchali Jego głosu, „mieli życie i mieli je w obfitości”.
Przytoczony powyżej fragment Ewangelii wyjaśnia, dlaczego faryzeusze nie byli prawdziwymi pasterzami. Działo się tak dlatego, że „pracują za zapłatę” i „nie zależy im na owcach”. Zastanów się nad tym stwierdzeniem w odniesieniu do faryzeuszy i ich postępowania wobec człowieka niewidomego od urodzenia. Przede wszystkim „zapłatą”, dla której ci faryzeusze pracowali, było poczucie własnej ważności — nagroda przemijająca i doczesna. Uważali się za prawdziwych nauczycieli i interpretatorów Prawa, a w każdym, kto za nimi nie podążał, widzieli zagrożenie. Faryzeusze wyraźnie postrzegali Jezusa jako takie zagrożenie dla siebie. Z tego powodu wyładowali swoją zawiść na tym pokornym i prostym niewidomym człowieku. Nie byli dla niego pasterzami. Nie dodawali mu otuchy, nie wspierali go, nie wskazywali mu Boga ani w żaden sposób nie działali jako narzędzie Bożej łaski. Zamiast tego, kierując się pychą, potępili tego niewinnego i świętego człowieka.
Choć Bóg prowadzi nas dziś przez swoich wyświęconych pasterzy, wszyscy jesteśmy wezwani, by na swój niepowtarzalny sposób uczestniczyć w tej pasterskiej posłudze Dobrego Pasterza. Jesteśmy wezwani, by prowadzić innych w naszych rodzinach, w pracy, w szkole, w sąsiedztwie, w kręgach towarzyskich i w każdym innym środowisku społecznym. Zbyt często jednak naśladujemy tych faryzeuszy, pozwalając, by nasz egoizm i pragnienie poczucia własnej ważności przeszkadzały nam stawiać innych na pierwszym miejscu i kochać ich sercem Pasterza.
Zastanów się dziś nad swoim powołaniem do oddawania życia za innych na wzór Dobrego Pasterza. Aby naśladować tę miłość obecną w Sercu Chrystusa, musimy kochać, nie szukając miłości w zamian. Oddawanie naszego życia jest aktem ofiarnej miłości, który pozwala nam patrzeć wyłącznie na potrzeby ludzi wokół nas. Pycha i egoizm muszą zniknąć, a dobro drugiego człowieka musi stać się naszym jedynym celem. Zastanów się, jak dobrze ci się to udaje, i módl się, aby Dobry Pasterz posługiwał się tobą w prowadzeniu tych osób w twoim życiu, które najbardziej tego potrzebują.
Boski Pasterzu, przyszedłeś oddać swoje życie za nas wszystkich, abyśmy mieli życie i mieli je w pełni. Jak niewidomy, którego uzdrowiłeś, wyznaję wiarę w Ciebie i oddaję Ci pokłon. Pomóż mi przyjąć i naśladować Twoją miłość, abym oddawał swoje życie za innych, prowadząc ich do Ciebie, ich świętego Pasterza. Jezu, mój Dobry Pasterzu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Anzelm z Canterbury, biskup i doktor Kościoła
W tym roku jego wspomnienie liturgiczne nie jest obchodzone, ponieważ przypada w niedzielę
Rozważania biblijne na okres wielkanocny
