(Jeśli w twojej diecezji Wniebowstąpienie Pańskie obchodzi się dzisiaj, przeczytaj poniższe rozważanie. W przeciwnym razie przejdź do następnego rozważania, a do rozważania na Wniebowstąpienie wróć w niedzielę.)
Wniebowstąpienie Pańskie (rok B)
Czytania na Wniebowstąpienie Pańskie
Jezus powiedział do swoich uczniów: „Idźcie na cały świat i głoście Ewangelię wszelkiemu stworzeniu. Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony”. Marek 16:15–16
Świętujemy dziś kolejny krok ku dopełnieniu misji Syna Bożego. Ludzkość zgrzeszyła na początku dziejów i utraciła pierwotną niewinność. Bóg natychmiast zaczął przygotowywać świat na dar wiecznego odkupienia, zawierając przymierze z Noem, Abrahamem i Mojżeszem. Powoływał kolejnych proroków i królów, aby dalej przygotowywać swój lud na to, co miało nadejść. A potem, gdy nadszedł właściwy czas, Bóg wszedł w nasz świat przez Najświętszą Maryję Pannę. Jezus, Syn Boży, rozpoczął w końcu swoją publiczną działalność: nauczał, dokonywał cudów, gromadził wokół siebie wiernych, umarł, zmartwychwstał, a następnie ukazywał się swoim uczniom, przygotowując ich na Wniebowstąpienie. Wniebowstąpienie dopełnia misję Syna Bożego. Dziś oddajemy cześć temu ostatecznemu momentowi, w którym Bóg Syn, w swojej przemienionej i zmartwychwstałej naturze ludzkiej, własną mocą wstępuje do Ojca, zabierając ze sobą nasze człowieczeństwo, aby cała ludzkość mogła wstąpić wraz z Nim.
Świętując Wniebowstąpienie Jezusa, musimy najpierw dostrzec wszystko, co doprowadziło do tej chwili, i starać się zjednoczyć ze wszystkimi poprzedzającymi ją wydarzeniami. Musimy słuchać słów patriarchów i proroków Starego Testamentu. Musimy szczególnie słuchać nauczania Jezusa w Nowym Testamencie i bez wahania przyjmować Jego słowa. Musimy też zjednoczyć się z Jego śmiercią, umierając dla grzechu, abyśmy mogli mieć udział również w Jego Zmartwychwstaniu. Dzisiaj musimy ponadto dostrzec skierowane do nas wszystkich zaproszenie, by wraz z Jezusem wstąpić do Ojca. Musimy zrozumieć, że jesteśmy zaproszeni, by podążyć tam, dokąd poszedł Jezus, jeśli tylko uwierzymy, przyjmiemy i będziemy żyć tym wszystkim, co wydarzyło się przed tą chwalebną chwilą.
Wniebowstąpienie było końcem życia Jezusa na ziemi, ale także początkiem naszego udziału w życiu nieba. Wstępując do nieba, Jezus polecił swoim uczniom wyruszyć i „głosić Ewangelię wszelkiemu stworzeniu”. Mieli głosić wszystkim zbawczy plan Boga, który rozpoczął się w czasach Adama i Ewy, a dopełnił się we Wniebowstąpieniu.
Rozważ dziś swoje powołanie nie tylko do udziału w tej chwalebnej chwili Wniebowstąpienia Jezusa, lecz także do tego, by wyruszyć i uczynić wszystko, co możesz, aby pociągnąć innych do tego nowego życia. Rozważ osobę Jezusa, który także dziś przemawia do ciebie, zapraszając cię, by przyprowadzić innych na tę górę. Nauczając przyjaciół, rodzinę i wszystkich, których Bóg powierzył ci, aby dzielić się z nimi Ewangelią, wypełniasz misję powierzoną przez Chrystusa: „Idźcie na cały świat”, aby zgromadzić rozproszonych ludzi w jednej owczarni Chrystusa i pewnego dnia wstąpić wraz z Nim do wieczności.
Mój Panie, który wstąpiłeś do nieba, wszystko w dziejach było jedynie przygotowaniem na chwilę, w której pociągnąłeś upadłą ludzkość do nieba, aby na zawsze była z Twoim Ojcem. Pomóż mi zawsze słuchać Twoich świętych słów, abym i ja miał udział w Twoim Wniebowstąpieniu. Posłuż się mną, drogi Panie, abym także wyruszył i pociągnął do Ciebie wielu innych, tak aby Królestwo napełniło się wszystkimi, których powołałeś. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Dalsza lektura – Wniebowstąpienie Pańskie
Rozważanie modlitewne na Wniebowstąpienie Pańskie
Ilustracja powyżej: Witraże w mauzoleum rzymskokatolickiej katedry Matki Bożej Anielskiej, za pośrednictwem Wikimedia Commons Advertisement
(Poniższe rozważanie jest przeznaczone na dzień, w którym uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego zostaje przeniesiona na najbliższą niedzielę.)
9 maja 2024
Czwartek VI tygodnia okresu wielkanocnego
Czytania na dziś
Niektórzy z Jego uczniów mówili więc między sobą: „Co znaczy to, co nam mówi: «Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie widzieć, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie» oraz «Idę do Ojca»?”. Mówili więc: „Co znaczy ta «chwila», o której mówi? Nie rozumiemy, co mówi”. Jan 16:17–18
A jak jest z tobą? Czy rozumiesz, co Jezus ma na myśli? A może Jego słowa wprawiają cię w zakłopotanie, tak jak tych uczniów? Choć pycha może cię kusić, by twierdzić, że w pełni rozumiesz wszystko, czego nauczał Jezus, pokorna i szczera prawda jest taka, że prawdopodobnie bardzo przypominasz tych zagubionych uczniów. I niekoniecznie jest to zła sytuacja.
Po pierwsze, zagubienie tych uczniów pokazuje, że traktowali Jezusa poważnie. Nie byli obojętni. Zależało im, byli zainteresowani, chcieli zrozumieć i musieli mieć choć pewną miarę wiary w Jezusa. W przeciwnym razie zignorowaliby Go. Ale tak nie postąpili. Słuchali, próbowali zrozumieć, rozmawiali o Jego nauczaniu, rozważali Jego słowa i pokornie przyznali, że nie rozumieją.
Jezus nie krytykuje ich za to, że są zdezorientowani. Widzi, że się starają i że mają pewną miarę wiary. I choć ci uczniowie są zdezorientowani, Jezus nadal przemawia do nich w obrazach, a nie wprost i jasno. Jednym z powodów, dla których Jezus posługuje się językiem obrazowym, jest to, że przekazywane przez Niego przesłanie jest głębokie i doniosłe. Nie jest to coś, co można szybko i łatwo zrozumieć i przyswoić. Tajemnice Królestwa Niebieskiego są tak głębokie, rozległe, doniosłe i mistyczne, że jedynym sposobem, by zacząć je rozumieć, jest najpierw mieć wiarę. Wiara nie oznacza, że w pełni wszystko rozumiesz. Wiara jest nadprzyrodzonym darem, dzięki któremu zaczynasz wierzyć, choć nie widzisz i nie rozumiesz w pełni. Pewność pochodzi od Boga, a nie z twojej własnej zdolności rozumowania. Wiara jednak zawsze prowadzi do głębszego zrozumienia. Dlatego, wyznając wiarę, uczniowie ci zaczynali również rozumieć. I choć Jezus przemawia w ten obrazowy sposób, uczniowie ostatecznie postanowili uwierzyć. W dalszej części tego rozdziału stwierdzają: „Teraz wiemy, że wszystko wiesz i nie potrzebujesz, aby Cię ktokolwiek pytał. Dlatego wierzymy, że od Boga wyszedłeś” (J 16:30).
Jeśli nie rozumiesz różnych kwestii dotyczących wiary, Boga, moralności i tym podobnych spraw albo jeśli czujesz się zagubiony wobec rozmaitych tajemnic samego życia czy też konkretnie twojego własnego życia, nie bój się przyznać do tego zagubienia. Przyznanie się do zagubienia jest pokornym uznaniem prawdy, a ta pokora będzie pomocnym krokiem ku darowi wiary.
Zastanów się dzisiaj, czy nie zmagasz się w jakimś stopniu z obojętnością wobec tajemnic życia. Jeśli tak, postanów bardziej upodobnić się do tych uczniów, którzy świadomie podejmowali trud zgłębiania wszystkiego, co mówił Jezus. Nie bój się przyznać do swojego zagubienia i przedstawić go naszemu Panu. Staraj się o dar wiary i pozwól, by ta iskra wiary stała się drogą do głębszego zrozumienia wielu tajemnic życia.
Mój niezgłębiony Panie, Ty i wszystkie tajemnice Królestwa Niebieskiego jesteście tak głębocy i niezgłębieni, że nikt nigdy w pełni nie pojmie ich głębi, rozległości i piękna. Proszę, otwórz mój umysł, drogi Panie, na głębsze poznanie Ciebie, abym mógł wyznawać wiarę w Ciebie i we wszystko, co zechciałeś objawić. Wierzę, mój Boże. Zaradź memu niedowiarstwu. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Ilustracja powyżej: Chrystus umywający nogi uczniom autorstwa Paola Veronesego, za pośrednictwem Wikimedia Commons Advertisement
