2026 നവംബർ 19
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ മുപ്പത്തിമൂന്നാം വാരത്തിലെ വ്യാഴാഴ്ച
ഇന്നത്തെ വായനകൾ
കർത്താവ് കരഞ്ഞു, ജെയിംസ് ടിസോയുടെ രചന
യേശു ജറുസലെമിനെ സമീപിച്ചപ്പോൾ നഗരം കണ്ട് അതിനെക്കുറിച്ചു കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “സമാധാനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്നതെന്തെന്ന് ഈ ദിവസമെങ്കിലും നീ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ! എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അത് നിന്റെ കണ്ണുകളിൽനിന്നു മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ശത്രുക്കൾ നിനക്കെതിരെ തടിവേലി ഉയർത്തുകയും നിന്നെ വളഞ്ഞ് എല്ലാ വശങ്ങളിലും ഞെരുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദിവസങ്ങൾ നിന്റെമേൽ വരുന്നു.” ലൂക്കാ 19:41–43
സഹാനുഭൂതിയെന്ന വരമുള്ളവർ, മറ്റൊരാൾ കരയുവോളം ദുഃഖത്തിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്നതു കാണുമ്പോൾ മനസ്സലിയും. താൻ പീഡകൾ സഹിച്ചു മരിക്കാനിരിക്കുന്ന പെസഹാവാരത്തിൽ ജറുസലെമിലേക്കു പ്രവേശിക്കുന്ന നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്തിലേക്കു നോക്കാനും അവിടുത്തോടൊപ്പം കരയാനും ഇന്നത്തെ സുവിശേഷം നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു. അവിടുന്ന് നമ്മെയും നമ്മുടെ ലോകത്തെയും നോക്കുമ്പോൾ, ഇപ്പോഴും അവിടുത്തെ ദുഃഖിതമായ ഹൃദയത്തോടൊപ്പം നാം കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
ദുഃഖം സ്വാഭാവികമായ ഒരു വികാരമാണ്; ധാർമ്മികമായി അത് സ്വതവേ നല്ലതോ ചീത്തയോ അല്ല. പല കാര്യങ്ങളെച്ചൊല്ലിയും നാം ദുഃഖിച്ചേക്കാം: തോൽവിയിൽ കലാശിക്കുന്ന ഒരു കായികമത്സരത്തിൽ നമ്മുടെ കഴിവെല്ലാം വിനിയോഗിക്കുന്നത്, ഗുരുതരമായ ഒരു രോഗം സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നത്, അല്ലെങ്കിൽ ദാരുണമായ ഒരു അപകടത്തിൽ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരാളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. ഈ സാഹചര്യങ്ങളിലെല്ലാം ദുഃഖിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികവും മനസ്സിലാക്കാവുന്നതുമാണ്.
എന്നാൽ സ്വാർഥമായ കാരണങ്ങളാലും നാം ദുഃഖിച്ചേക്കാം. നമ്മുടെ അഹന്തയ്ക്കു മുറിവേറ്റതുകൊണ്ടോ, നാം ആഗ്രഹിച്ച ലൗകികസുഖമോ അംഗീകാരമോ വിജയമോ നമുക്കു നിഷേധിക്കപ്പെട്ടതുകൊണ്ടോ നാം ദുഃഖിച്ചേക്കാം. സ്വാർഥമായ ആത്മസ്നേഹത്തിൽ വേരൂന്നിയ അത്തരം ദുഃഖം ആത്മാവിനെ ഉയർത്തുന്നില്ല; അത് സ്വയംസഹതാപത്തിലേക്കോ നീരസത്തിലേക്കോ നയിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദുഃഖം നിർമ്മലവും നിസ്വാർഥവും രക്ഷാകരവുമാണ്. അവിടുന്ന് തനിക്കുവേണ്ടിയല്ല കരയുന്നത്; നമുക്കുവേണ്ടിയാണ്—മാനസാന്തരത്തിന്റെ കൃപ നിരസിക്കുന്ന ആത്മാക്കൾക്കുവേണ്ടി, സത്യത്തിനെതിരെ കഠിനപ്പെട്ട ഹൃദയങ്ങൾക്കുവേണ്ടി, സമാധാനത്തിന്റെ ഉറവിടത്തിൽനിന്നുതന്നെ പലപ്പോഴും പിന്തിരിയുന്ന ഒരു ലോകത്തിനുവേണ്ടി.
ജറുസലെമിനെക്കുറിച്ചുള്ള യേശുവിന്റെ വിലാപത്തിൽ, തന്റെ ജനത്തെ ആഴമായി സ്നേഹിക്കുകയും അവരുടെ രക്ഷ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന, എന്നാൽ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ദുരുപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോഴും അതിനെ മാനിക്കുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ദുഃഖത്തിനു നാം സാക്ഷികളാകുന്നു. അവിടുത്തെ കണ്ണുനീർ ദൈവികമായ സഹാനുഭൂതിയുടെ ആഴമേറിയ പ്രകടനമാണ്; നിരസിക്കപ്പെട്ട സ്നേഹത്തിന്റെ ദുഃഖമാണത്. മിശിഹാ തന്നെ സന്ദർശിച്ച സമയം തിരിച്ചറിയാതിരുന്ന വിശുദ്ധനഗരത്തെക്കുറിച്ച് ഒരിക്കൽ അവിടുന്ന് കരഞ്ഞതുപോലെ, ഇന്ന് നാം അവിടുത്തെ സാന്നിധ്യത്തിനു നേരെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ അടയ്ക്കുകയും യഥാർഥ സമാധാനത്തിലേക്കു നയിക്കുന്ന വഴി കാണാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴും അവിടുന്ന് ദുഃഖിക്കുന്നു.
യേശുവിന്റെ ദുഃഖിതമായ ഹൃദയത്തോട് നാം എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കണം? അതിനെ അവഗണിക്കുക, നിസ്സാരമാക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ അവിടുത്തെ ദുഃഖം പ്രധാനമല്ലെന്നോ പ്രസക്തമല്ലെന്നോ നടിക്കുക എന്നതാണ് ഒരു പ്രലോഭനം. നമ്മുടെ പാപങ്ങളെയും ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങളെയും ഓർത്തുള്ള അവിടുത്തെ ദുഃഖം അംഗീകരിച്ചിട്ടും, സ്വയം ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ടോ കുറ്റബോധത്തോടെയോ നിരുത്സാഹത്തോടെയോ പ്രതികരിക്കുക എന്നതാണ് മറ്റൊരു പ്രലോഭനം. നമ്മുടെ കർത്താവിനോടു സഹാനുഭൂതി തോന്നുകയും അവിടുത്തോടൊപ്പം ദുഃഖത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് വിശുദ്ധമായ പ്രതികരണം—അവിടുത്തെ വിശുദ്ധമായ ദുഃഖത്തിലേക്കും ആ ദുഃഖത്തിന്റെ കാരണങ്ങളിലേക്കും നോക്കുക.
നമ്മുടെ പാപങ്ങളെയും ലോകത്തിന്റെ പാപങ്ങളെയും അവ യേശുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തിൽ ഉളവാക്കുന്ന വേദനയെയും സത്യസന്ധതയോടും സഹാനുഭൂതിയോടുംകൂടി നോക്കുന്നതുതന്നെ ഉപവിയുടെ ഒരു പ്രവൃത്തിയാണ്. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നാം ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉപവിയിൽ പങ്കുചേരുന്നു. കോപംകൊണ്ടോ സ്വയംസഹതാപംകൊണ്ടോ കുറ്റംവിധിക്കുന്ന മനോഭാവംകൊണ്ടോ അല്ല അവിടുന്ന് ദുഃഖിക്കുന്നത്; ഓരോ പാപിയോടുമുള്ള സ്നേഹംകൊണ്ടാണ്. ആ സ്നേഹം അവിടുത്തെ വിശുദ്ധമായ മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിൽ അനുകമ്പയെന്ന മാനുഷികവികാരം ഉണർത്തുകയും അവിടുത്തെ ദൈവസ്വഭാവത്തിന്റെ അനന്തമായ ഉപവി പ്രകടമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവിടുത്തെ ദുഃഖം കൃപയുടെ ഒരു നീർച്ചാലായിത്തീരുന്നു. അതിനെ ശരിയായി മനസ്സിലാക്കി സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ, അത് ആ കൃപയിലേക്കു നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങൾ തുറക്കുകയും നമ്മുടെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലും ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലും മാനസാന്തരം ഉണ്ടാകുന്നതിനായി പ്രവർത്തിക്കാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെയും സമൂഹത്തെയും സഭയെയും ലോകത്തെയും നോക്കുമ്പോൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ടാകുന്ന ദുഃഖത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് വിചിന്തനം ചെയ്യുക. നിരാശയിലോ ഭയത്തിലോ അല്ല, സ്നേഹത്തോടെയും ഐക്യത്തോടെയും ആ ദുഃഖത്തിൽ അവിടുത്തോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ സ്വയം അനുവദിക്കുക. അവിടുത്തെ ദുഃഖം നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ അനുകമ്പ ഉണർത്തട്ടെ. നിങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ അവിടുത്തെ ദുഃഖിപ്പിക്കുന്നത് എന്താണെന്ന് സ്വയം ചോദിക്കുക. നിങ്ങൾ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന ഒരു പാപമാണോ? ക്ഷമിക്കാനുള്ള വിസമ്മതമാണോ? ഹൃദയകാഠിന്യമോ, കൃപയോടുള്ള നിസ്സംഗതയോ, പ്രാർഥനയിലെ അവഗണനയോ ആണോ? ആ വിശുദ്ധമായ ദുഃഖം പശ്ചാത്താപത്തിലേക്കും മാധ്യസ്ഥ്യപ്രാർഥനയിലേക്കും സ്നേഹപ്രവൃത്തികളിലേക്കും അവിടുത്തേക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കാനുള്ള കൂടുതൽ ആഴമായ പ്രതിബദ്ധതയിലേക്കും നിങ്ങളെ നയിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ ചെയ്യുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയത്തെ ആശ്വസിപ്പിക്കുകയും അവിടുത്തെ രക്ഷാകരദൗത്യത്തിൽ പങ്കുചേരുകയും ചെയ്യും; അവിടുത്തെ കൃപ ഏറെ ആവശ്യമുള്ള ഈ ലോകത്തിലേക്കു സമാധാനം കൊണ്ടുവരാൻ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും.
ദുഃഖിതനായ എന്റെ കർത്താവേ, അങ്ങ് ജറുസലെമിലേക്കു നോക്കിയപ്പോൾ അങ്ങയുടെ തിരുഹൃദയം ദുഃഖത്താൽ തുളയ്ക്കപ്പെട്ടു. അങ്ങയിലേക്കു തിരിയാൻ വിസമ്മതിച്ചതിനാൽ അങ്ങയുടെ ജനത്തിന്മേൽ വരാനിരുന്ന സഹനങ്ങൾ അങ്ങ് വ്യക്തമായി കണ്ടു. അതേ സ്നേഹത്തോടും വാഞ്ഛയോടുംകൂടി അങ്ങ് എന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു നോക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു. അങ്ങ് കാണുന്നതു കാണാനും, അങ്ങ് അനുഭവിക്കുന്നത് അനുഭവിക്കാനും, അങ്ങയുടെ കരുണയ്ക്കായി തുറന്ന ഹൃദയത്തോടെ പ്രതികരിക്കാനും എനിക്കു കൃപ നൽകണമേ. അങ്ങയുടെ ദുഃഖത്തോടുള്ള എന്റെ സഹാനുഭൂതി കൂടുതൽ വിശ്വാസത്തിലേക്കും ആഴമേറിയ സ്നേഹത്തിലേക്കും അങ്ങയുമായുള്ള കൂടുതൽ പൂർണമായ ഐക്യത്തിലേക്കും എന്നെ നയിക്കട്ടെ. യേശുവേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ക്രിസ്തുരാജനോടുള്ള നൊവേന
2026 നവംബർ 13–21 വരെ ദിവസവും ചൊല്ലുന്ന നൊവേന
ദൈവകരുണയെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനങ്ങൾ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലേക്കുള്ള വിശുദ്ധലിഖിത ധ്യാനങ്ങൾ
വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ വായനകൾക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ




