मराठी

दुष्ट हेतूंचे वास्तव

रविवार, 8 ऑक्टोबर 2017

सामान्य काळातील सत्ताविसाव्या रविवारची वाचने, वर्ष अ

आजचे सर्व संत

“शेवटी त्याने आपल्या मुलाला त्यांच्याकडे पाठवले. ‘ते माझ्या मुलाचा मान राखतील,’ असे त्याला वाटले. पण मुलाला पाहताच कुळे एकमेकांना म्हणाली, ‘हा तर वारस आहे. चला, आपण याला ठार मारू आणि याचा वारसा बळकावू.’ त्यांनी त्याला पकडले, द्राक्षमळ्याबाहेर फेकले आणि ठार मारले.” मत्तय 21:37-39

कुळांच्या दाखल्यातील हा उतारा धक्कादायक आहे. खऱ्या आयुष्यात असे घडले असते, तर उत्पन्न घेण्यासाठी आपल्या मुलाला द्राक्षमळ्यात पाठवलेल्या त्या पित्याला, दुष्ट कुळांनी आपल्या मुलालाही ठार मारले हे कळल्यावर, कल्पनेपलीकडचा धक्का बसला असता. अर्थात, असे घडणार आहे हे त्याला माहीत असते, तर त्याने आपल्या मुलाला त्या दुष्टांच्या तावडीत कधीच पाठवले नसते.

या उताऱ्यातून विवेकी आणि अविवेकी विचारसरणीतील फरक काही प्रमाणात दिसून येतो. द्राक्षमळा भाड्याने घेणारे मळेकरी विवेकाने वागतील, असे गृहीत धरून पित्याने आपल्या मुलाला पाठवले. ते किमान आदर तरी दाखवतील, अशी त्याची अपेक्षा होती; पण त्याऐवजी त्याला दुष्टपणाचा सामना करावा लागला.

दुष्टपणातून उद्भवणाऱ्या टोकाच्या अविवेकाला सामोरे जाताना आपल्याला धक्का बसू शकतो, आपण निराश होऊ शकतो, घाबरू शकतो किंवा गोंधळून जाऊ शकतो. पण यांपैकी कशाच्याही आहारी न जाणे महत्त्वाचे आहे. उलट, दुष्टपणा समोर आला की तो ओळखता यावा, यासाठी आपण आपली विवेकबुद्धी जोपासली पाहिजे. या कथेतील पित्याने आपल्यासमोरचा दुष्टपणा अधिक नेमकेपणाने ओळखला असता, तर त्याने आपल्या मुलाला पाठवले नसते.

आपल्याबाबतीतही असेच आहे. कधी कधी दुष्टपणाला तर्काने सामोरे जाण्याचा प्रयत्न करण्याऐवजी, त्याला दुष्टपणा म्हणण्याची तयारी आपण ठेवली पाहिजे. दुष्टपणा विवेकाला धरून चालत नाही. त्याला तर्काने समजावता येत नाही, ना त्याच्याशी वाटाघाटी करता येतात. त्याला विरोध केलाच पाहिजे, आणि तोही अत्यंत ठामपणे. म्हणूनच येशू या दाखल्याचा शेवट असा करतात: “द्राक्षमळ्याचा मालक येईल तेव्हा तो त्या मळेकऱ्यांचे काय करील?” त्यांनी त्याला उत्तर दिले, “तो त्या दुष्टांना भीषण रीतीने ठार मारील.” (मत्तय 21:40-41).

आज, ज्या प्रसंगी तुम्हाला दुष्टपणाला थेट सामोरे जावे लागते, अशा एखाद्या प्रसंगावर चिंतन करा. जीवनात अनेकदा विवेकाचाच विजय होतो, हे या दाखल्यातून शिका. पण काही प्रसंगी देवाचा प्रचंड कोप हेच एकमेव उत्तर असते. दुष्टपणा जेव्हा ‘निखळ’ असतो, तेव्हा पवित्र आत्म्याच्या सामर्थ्याने व ज्ञानाने त्याला थेट सामोरे गेले पाहिजे. या दोन प्रकारच्या प्रसंगांमधला फरक ओळखण्याचा प्रयत्न करा आणि दुष्टपणा दिसल्यावर त्याला दुष्टपणा म्हणायला घाबरू नका.

हे प्रभू, मला सुज्ञता आणि योग्य-अयोग्य ओळखण्याची दृष्टी दे. जे संवादाला तयार आहेत, त्यांच्याबरोबर विवेकाने तोडगा शोधायला मला मदत कर. जेव्हा तुझी इच्छा असेल, तेव्हा तुझ्या कृपेने खंबीर आणि ठाम राहण्यासाठी लागणारे धैर्यही मला दे. हे प्रिय प्रभू, मी माझे जीवन तुला अर्पण करतो. तुझ्या इच्छेप्रमाणे माझा उपयोग कर. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.

अधिक वाचा>>>