7 फेब्रुवारी 2026
सामान्य काळातील चौथ्या आठवड्याचा शनिवार
आजची वाचने
आंद्रेई निकोलायेविच मिरोनोव (ए. एन. मिरोनोव), CC BY-SA 4.0, विकिमीडिया कॉमन्सच्या सौजन्याने
प्रेषित येशूभोवती जमले आणि त्यांनी जे काही केले व शिकवले ते सर्व त्यांनी त्याला सांगितले. तो त्यांना म्हणाला, “तुम्ही एकटेच एखाद्या निर्जन ठिकाणी चला आणि थोडा विसावा घ्या.” मार्क 6:30–31
एखादी व्यक्ती जीवनाला नवा अर्थ देणारी गोष्ट पहिल्यांदा करते, तेव्हा तो क्षण कायमचा स्मरणात राहतो. मूल पहिल्यांदा चालते तेव्हा आईवडिलांना अतिशय आनंद होतो. शाळेचे किंवा महाविद्यालयाचे शिक्षण पूर्ण झाल्यावर मनात साहजिकच अभिमान दाटून येतो. विवाह, बाळाचा जन्म, पवित्र सेवेसाठीचा दीक्षाविधी आणि असे इतर अनेक महत्त्वाचे प्रसंग जीवनातील एका नव्या, समाधान देणाऱ्या पर्वाची सुरुवात ठरतात.
येशूच्या सार्वजनिक सेवाकार्याच्या साधारण मध्यावर त्याच्या काही निकटच्या शिष्यांनी असाच एक महत्त्वाचा क्षण अनुभवला. अनेक गावे आणि नगरांमध्ये लोकांनी पापापासून वळून देवाकडे यावे असा उपदेश करण्यासाठी येशूने बारा प्रेषितांना दोघादोघांनी पाठवले (पाहा मार्क 6:7–13). त्याने त्यांना अशुद्ध आत्म्यांवर अधिकार दिला, त्यामुळे ते भुते काढू शकले आणि आजाऱ्यांना बरे करू शकले. येशूचे सेवाकार्य आणि त्याची सामर्थ्यशाली कृत्ये त्यांनी स्वतः पाहिली होती. पण या कार्यात पहिल्यांदाच त्यांनी त्याच्या नावाने, तो सोबत नसताना, त्याने दिलेला दैवी अधिकार वापरला. हा अनुभव त्यांना थक्क करणारा ठरला असावा. त्यातून त्यांची श्रद्धा अधिक गाढ झाली आणि येशूच्या कार्यातील आपली भूमिका त्यांना अधिक चांगली समजली.
आजच्या शुभवर्तमानात प्रेषित सेवाकार्य करून परतल्याचे वर्णन आहे. आपण काय काय केले आणि देवाचे सामर्थ्य आपल्या ठायी व आपल्याद्वारे कसे कार्यरत झाले, हे सांगण्यास प्रत्येक जण उत्सुक असावा, अशी आपण कल्पना करू शकतो. म्हणून येशूने त्यांना म्हटले, “तुम्ही एकटेच एखाद्या निर्जन ठिकाणी चला आणि थोडा विसावा घ्या.” या कार्यात त्यांनी मनाने आणि आत्म्याने स्वतःला इतके झोकून दिले होते आणि आपापल्या अनुभवांवर एकत्र विचार करण्याची त्यांना इच्छा होती, त्यामुळे त्यांनी हे आमंत्रण उत्साहाने स्वीकारले असावे. येशूने त्यांना मनापासून आमंत्रण दिले होते, पण त्या बाराजणांना घडवण्याचे त्याचे काम अजून पूर्ण झाले नव्हते. पुढे जे घडले, त्यामुळे त्यांनी नुकत्याच केलेल्या सेवाकार्याचा खोल अर्थ त्यांना अधिक चांगला उमगला.
येशूला आणि एकमेकांना पुन्हा भेटण्यास ते बाराजण उत्सुक होते. लोकही त्यांना भेटण्यास तितकेच उत्सुक होते. प्रेषित थकलेले होते, तरी लोकांनी त्यांच्याभोवती इतकी गर्दी केली की त्यांना जेवायलाही उसंत मिळेना. येशू त्यांना होडीतून दुसऱ्या गावी घेऊन गेला, तेव्हा लोक पायीच घाईघाईने तिथे पोहोचले आणि येशूची व त्या बाराजणांची धीराने वाट पाहत राहिले.
गर्दी पाहून त्या बाराजणांची थोडी चिडचिड झाली असेल, तर ते समजण्यासारखे आहे. त्यांना थोडा विसावा मिळेल अशी आशा होती, पण येशू आणि त्याचे शिष्यच देऊ शकत होते अशा आध्यात्मिक अन्नासाठी लोक भुकेले होते. येशू मात्र चिडला नाही: “येशू होडीतून उतरला आणि त्याने मोठा जनसमुदाय पाहिला. त्यांना पाहून त्याच्या हृदयात कळवळा दाटून आला, कारण ते मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे होते. आणि तो त्यांना अनेक गोष्टी शिकवू लागला” (मार्क 6:34).
उपदेश करणे, आजाऱ्यांना बरे करणे आणि भुते काढणे या अनुभवांनी त्या बाराजणांना आतून बदलले होते. पण आता येशूच्या लोकांप्रती असलेल्या करुणेतून त्यांना आणखी एक मोलाचा धडा मिळाला. हे कार्य स्वतःच्या हितासाठी नव्हते, किंवा सेवा करताना वापरलेल्या दैवी अधिकाराचे नुसते आश्चर्य करत बसण्यासाठीही नव्हते. ही सेवा देवाच्या लोकांसाठी होती, जे “मेंढपाळ नसलेल्या मेंढरांसारखे” होते. आपल्यावर सोपवलेले कार्य किती तातडीचे आहे आणि ते पूर्ण करण्यासाठी किती तळमळ हवी, हे त्या बाराजणांना उमगावे अशी येशूची इच्छा होती.
आपण त्या बारा प्रेषितांपैकी नसलो, तरी आपल्यापैकी प्रत्येकावर एक कार्य सोपवलेले आहे. येशूने आपल्या सेवाकार्यात दाखवलेल्या तळमळीनेच आपण ते स्वीकारले पाहिजे. थकवा जाणवणे आणि विसावा घ्यावासा वाटणे स्वाभाविक आहे. तरी देवाकडून मिळणारी तळमळ आपल्याला थकूनही पुढे जाण्यास, त्यागभावनेने सेवा करण्यास आणि येशूच्या निःस्वार्थ करुणेचे अनुकरण करण्यास प्रवृत्त करते. आपल्या कार्यातून ख्रिस्ताच्या हृदयाचे दर्शन नेहमी घडले पाहिजे. त्याने सर्वांसाठी दाखवलेली करुणा आणि प्रेम आपल्यातही वाढले पाहिजे.
आध्यात्मिक अन्नासाठी लोकांना लागलेली भूक आणि तहान पाहून त्या बारा प्रेषितांना किती उत्साह वाटला असेल, यावर आज चिंतन करा. आपले मित्र, कुटुंब, समाज किंवा ख्रिस्तसभा यांची प्रेमाने सेवा करण्याचे जे कार्य तुमच्यावर सोपवले आहे, त्याचाही विचार करा. वेळेच्या मागण्या इतक्या वाढतात का, की त्या पेलणे कठीण वाटते आणि तुमच्या संयमाची व प्रेमभावनेची परीक्षा होते? अशा वेळी येशूने त्या बाराजणांना दाखवून दिलेली करुणा आपल्या मनात वाढवण्याचा प्रयत्न करा. त्याच्या उदाहरणातून प्रेरणा घेऊन इतरांना प्रेमाने, संयमाने आणि निःस्वार्थ काळजीने प्रतिसाद द्या.
हे तळमळीने सेवाकार्य करणाऱ्या माझ्या प्रभू, तू अथकपणे उपदेश केलास आणि तुझ्या प्रेमात अढळ राहिलास. लोकांची भूक आणि तहान पाहून तुझ्या दैवी हृदयात दया दाटून आली आणि तू आपल्या लोकांचा मेंढपाळ होऊन त्यांची काळजी घेतलीस. माझे हृदय बदलून तुझ्या हृदयासारखे कर. तुझ्याकडून मिळणाऱ्या तळमळीने ते भरून टाक, म्हणजे ज्यांची काळजी घेण्याची जबाबदारी माझ्यावर सोपवली आहे, त्यांची सेवा करताना मी कधीही थकणार नाही. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.
सामान्य काळासाठी पवित्र शास्त्रावरील चिंतन



