Niedziela, 24 marca 2019
III Niedziela Wielkiego Postu, rok C
Kliknij, aby przeczytać rozważanie, gdy używane są czytania z roku A
Wszyscy święci wspominani dzisiaj
„Panie, jeszcze na ten rok je pozostaw; ja okopię je i obłożę nawozem; może wyda owoc w przyszłości. Jeśli nie, będziesz mógł je wyciąć”. Łk 13:8-9
Każdy ogrodnik wie, że dobre owoce zależą po części od dobrej gleby. Ale w wydawaniu dobrych owoców ważne są także inne czynniki. Roślina musi być wolna od chorób, otrzymywać wodę i światło słoneczne, być posadzona w ciepłym miejscu, odpowiednio przycinana i mieć dość przestrzeni do wzrostu. Gdy wszystkie te warunki są spełnione, dobre owoce są zagwarantowane.
Tak też jest z naszym życiem. Glebą, w której mamy zostać zasadzeni, jest miłosierdzie Boże. A jest to najżyźniejsza z dostępnych gleb, na której mogą wzrastać cnoty w naszym życiu. Bóg daje również słońce, deszcz i ciepło potrzebne do naszego wzrostu. Jednak, posługując się tą analogią, musimy pozwolić się przycinać. Musimy także pozwolić, by gleba była na różne sposoby nawożona i uprawiana. Choć Jezus jest Ogrodnikiem naszego życia, można też słusznie powiedzieć, że my jesteśmy ogrodnikami w tym sensie, iż musimy współpracować z naszym Panem, polegając na nadprzyrodzonych środkach, których udziela Stwórca, aby zapewnić zdrowy wzrost naszego życia duchowego, tak by mogło ono przynosić dobre owoce cnót.
Powyższy fragment stanowi zakończenie przypowieści o drzewie figowym. Tuż przed tym fragmentem właściciel winnicy, Bóg Ojciec, polecił wyciąć nieurodzajne drzewo figowe, aby już nie wyjaławiało gleby. Lecz nasz miłosierny Pan, posłany przez Ojca z misją uprawiania gleby naszego życia, pragnie dać jeszcze jedną szansę, a Ojciec z miłości się na to zgadza. To życie jest owym „rokiem”, w którym nasz Pan gorliwie pracuje, uprawiając glebę wokół nas. Musimy współpracować z Nim przez codzienną modlitwę, wierność Jego przykazaniom, akty ofiarnej miłości i poddanie się Jego opatrzności. Ostatecznie, jeśli pozwolimy naszemu Panu uczynić wszystko, czego pragnie, nasze życie przyniesie dobre owoce.
Z drugiej jednak strony nie miej złudzeń: jeśli nasze życie nie przyniesie dobrych owoców, zostaniemy „wycięci”. Przynoszenie dobrych owoców nie jest czymś dowolnym, lecz koniecznością. Jest wyraźnym znakiem naszego duchowego zdrowia i stanie się miarą naszej wiecznej nagrody lub wiecznej śmierci. Nie lękaj się tak mocnych słów naszego Pana. Wypowiedział je z miłości, abyśmy wiedzieli, jak poważny spoczywa na nas obowiązek przynoszenia dobrych owoców w naszym życiu.
Zastanów się dziś nad zewnętrznymi oznakami twojego wewnętrznego zdrowia duchowego. Czy dostrzegasz cnoty kiełkujące w twoim życiu? Czy masz świadomość pracy, jaką Bóg pragnie wykonać w twojej duszy, aby ją uprawiać i użyźniać łaską i miłosierdziem? Powiedz Mu dziś „tak” i pozwól, by ta łaska wydała obfitość dobrych owoców.
Panie, zapraszam Cię do mojej duszy, abyś ją uprawiał i użyźniał swoją łaską. Proszę, odetnij moje grzechy i pomóż mi zapuścić korzenie głęboko w życiodajną glebę Twojego miłosierdzia. Żałuję za wszystko, przez co moje życie nie przynosiło owoców. Teraz powierzam się Tobie, aby Twoja troska zaradziła wszystkim moim niedomaganiom i słabościom. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp krzyża – Rozważanie osiemnaste – „To jest Ciało moje… To jest Krew moja”
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
(Uwaga: tę Ewangelię można wybrać w latach B & C, gdy sprawowane są skrutynia)
Zaspokoić pragnienie Wodą Żywą
III niedziela Wielkiego Postu, rok A
Wszyscy święci wspominani dzisiaj
„Pójdźcie, zobaczcie człowieka, który mi powiedział wszystko, co uczyniłam. Czyżby On był Mesjaszem?” J 4:29
To opowieść o kobiecie, która spotkała Jezusa przy studni. Przychodzi do studni w południowym skwarze, aby uniknąć innych kobiet ze swojego miasta, z obawy przed ich osądem, była bowiem grzesznicą. Przy studni spotyka Jezusa. Jezus rozmawia z nią przez chwilę, a ta zwyczajna, lecz przemieniająca rozmowa głęboko ją porusza.
Najpierw warto zauważyć, że poruszył ją już sam fakt, iż Jezus z nią rozmawiał. Ona była Samarytanką, a Jezus Żydem. Żydowscy mężczyźni nie rozmawiali z Samarytankami. Ale Jezus powiedział coś jeszcze, co głęboko ją poruszyło. Jak mówi nam sama kobieta, On „powiedział mi wszystko, co uczyniłam”.
Nie tylko zrobiło na niej wrażenie to, że Jezus wiedział wszystko o jej przeszłości, jakby czytał w myślach lub był magikiem. W tym spotkaniu kryje się coś więcej niż sam fakt, że Jezus opowiedział jej o wszystkich jej dawnych grzechach. Wydaje się, że naprawdę poruszyło ją to, iż Jezus, choć wiedział o niej wszystko, znał wszystkie grzechy jej przeszłego życia i jej zerwane relacje, nadal traktował ją z największym szacunkiem i poszanowaniem jej godności. To było dla niej nowe doświadczenie!
Możemy być pewni, że każdego dnia doświadczała swego rodzaju wstydu wobec swojej społeczności. Sposób, w jaki żyła dawniej i w jaki żyła obecnie, nie był akceptowany. Wstydziła się tego i właśnie dlatego, jak wspomniano wyżej, przychodziła do studni w środku dnia. Unikała innych.
Ale oto był tam Jezus. Wiedział o niej wszystko, a mimo to chciał dać jej Wodę Żywą. Chciał zaspokoić pragnienie, które odczuwała w duszy. Gdy do niej mówił, a ona doświadczała Jego łagodności i akceptacji, pragnienie to zaczęło być zaspokajane. Działo się tak dlatego, że tym, czego naprawdę potrzebowała — czego wszyscy potrzebujemy — jest doskonała miłość i akceptacja, które ofiarowuje Jezus. Ofiarował je jej i ofiarowuje je nam.
Co ciekawe, kobieta odeszła i „zostawiła swój dzban” przy studni. Tak naprawdę nie zaczerpnęła wody, po którą przyszła. A może jednak? W wymiarze symbolicznym pozostawienie dzbana przy studni jest znakiem, że jej pragnienie zostało zaspokojone przez to spotkanie z Jezusem. Nie była już spragniona, przynajmniej w sensie duchowym. Jezus, Woda Żywa, zaspokoił jej pragnienie.
Zastanów się dziś nad pragnieniem, które niewątpliwie jest w tobie. Gdy je sobie uświadomisz, podejmij świadomą decyzję, by pozwolić Jezusowi zaspokoić je Wodą Żywą. Jeśli tak uczynisz, również ty pozostawisz za sobą liczne „dzbany”, które nigdy nie zaspokajają pragnienia na długo.
Panie, Ty jesteś Wodą Żywą, której potrzebuje moja dusza. Spraw, bym spotykał się z Tobą w skwarze mojego dnia, w życiowych próbach, a także w moim wstydzie i winie. Spraw, bym w tych chwilach doświadczał Twojej miłości, łagodności i akceptacji, i niech ta Miłość stanie się źródłem mojego nowego życia w Tobie. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp krzyża – Rozważanie osiemnaste – „To jest Ciało moje… To jest Krew moja”
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
