Niedziela, 17 marca 2019
II Niedziela Wielkiego Postu
Święty Patryk, biskup – wspomnienie dowolne
Piotr powiedział do Jezusa: „Mistrzu, dobrze, że tu jesteśmy. Postawmy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Łukasz 9:33
Piotr był przejęty, być może bardziej niż kiedykolwiek wcześniej. W istocie powiedzieć, że był przejęty, to z całą pewnością zbyt mało. Trafniej byłoby chyba powiedzieć, że był oszołomiony! Dlaczego tak się stało? Ponieważ właśnie dane mu było ujrzeć maleńki przebłysk chwały i majestatu Boga!
To Przemienienie. Jezus wziął ze sobą Piotra, Jakuba i Jana i razem weszli na wysoką górę. Ci trzej Apostołowie nie mieli pojęcia, co ich czeka. Najprawdopodobniej po drodze narzekali w duchu, zastanawiając się, dlaczego muszą wchodzić na górę. Góra jest jednak symbolem naszej wędrówki wzwyż, ku Niebu. Aby tam dotrzeć, potrzeba skupienia i zapału, zaangażowania i determinacji; jest to bowiem miejsce położone wysoko, z dala od zwyczajnych wydarzeń codziennego życia.
Wspinali się więc z trudem na górę, gdy nagle zatrzymali się, przejęci zdumieniem i pełną czci bojaźnią. Na ich oczach Jezus przemienił się w chwale, a Jego szaty stały się bielsze niż jakakolwiek biel, którą kiedykolwiek widzieli. A przed nimi stali Mojżesz i Eliasz, wielki prawodawca i wielki prorok, i rozmawiali z Jezusem.
A co działo się w głowie Piotra? Czego doświadczał? Ujrzał zaledwie nikły przebłysk chwały i majestatu Boga. Jezus, który aż do tej chwili skrywał swoje Bóstwo pod zasłoną, uchylił ją nieznacznie. A gdy ją uchylił, Jego Bóstwo zajaśniało blaskiem przewyższającym wszystko, co ten świat mógłby kiedykolwiek pomieścić. Piotr, Jakub i Jan nie wiedzieli, co o tym myśleć. Piotr jednak zawołał, że chce postawić trzy namioty: jeden dla Jezusa, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza! W tym krótkim doświadczeniu zrodziło się w nim bowiem pragnienie, by pozostać tam na zawsze.
Dlaczego więc Jezus pozwolił tym Apostołom tak krótko doświadczyć swojej chwały? Ponieważ na dalszej drodze potrzebowali tego przedsmaku Jego dobroci. Potrzebowali na zawsze zachować w pamięci swój ostateczny cel. Potrzebowali pielęgnować to doświadczenie w sercu, gdy przyjdzie im znosić liczne krzyże i cierpienia, które ich czekały. Mieli też czerpać z tego doświadczenia, by przypominać sobie, że warto znieść wszystko, co spotka ich podczas wspinaczki na górę życia. Na jej szczycie bowiem czeka chwała tak wielka, że żaden trud, jaki musieliby znieść, nigdy nie okazałby się zbyt wielki.
Bóg chce przez nich przekazać nam to przesłanie. Chce, abyśmy rozważali to, czego doświadczyli, i próbowali wejść w ich doświadczenie, abyśmy i my mogli ochoczo wytrwać w dalszej drodze.
Rozważ dziś, na początku Wielkiego Postu, chwałę Boga, dla której warto znosić wszystkie nasze krzyże. Zaczerpnij z tego doświadczenia Piotra, Jakuba i Jana i spróbuj uczynić je swoim własnym. Niech Boża chwała będzie dla ciebie pociechą i nigdy nie zapominaj, że jest ona ostateczną obietnicą, którą On daje wszystkim wytrwale podążającym naprzód.
Panie, niech Twoja chwała i Twój majestat będą dla mnie pociechą. Obym wierzył w tę chwałę i zawsze o niej pamiętał, gdy wytrwale idę naprzód pośród trudności i wyzwań, które napotykam. Ty idziesz drogą przede mną i poprowadzisz mnie w mojej wędrówce, jeśli tylko Ci zaufam. Jezu, ufam Tobie!
40 dni u stóp Krzyża – Rozważanie jedenaste – Życie na wygnaniu
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Święty dnia – Święty Patryk
Modlitwa – Pancerz świętego Patryka
