Czterdzieści dni = całe twoje życie

26 lutego 2023
I Niedziela Wielkiego Postu (rok A)
Czytania na dziś

W owym czasie Duch wyprowadził Jezusa na pustynię, aby był kuszony przez diabła. Pościł czterdzieści dni i czterdzieści nocy, a potem odczuł głód. Mateusz 4:1–2

„Czterdzieści” to znacząca liczba. W Piśmie Świętym pojawia się ponad 145 razy. Na przykład deszcz podczas potopu padał przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Za każdym razem, gdy Mojżesz wchodził na górę Synaj, pozostawał tam przez czterdzieści dni i nocy. Izraelici wędrowali po pustyni przez czterdzieści lat. Po swoim zmartwychwstaniu Jezus ukazywał się uczniom przez czterdzieści dni, zanim wstąpił do nieba. W całej Biblii liczba „czterdzieści” występuje jeszcze wiele razy. Co ciekawe, czterdzieści ma znaczenie nawet w ludzkiej naturze, ponieważ przed narodzeniem rozwijamy się w łonie matki przez czterdzieści tygodni.

„Czterdzieści”, które dziś wspominamy, to czterdzieści dni i czterdzieści nocy, które nasz Pan spędził na pustyni, kuszony przez diabła, gdy pościł i modlił się. Liczba czterdzieści symbolizuje czas próby, oczyszczenia, doświadczenia lub poddania sprawdzianowi. Z tego powodu należy ją także postrzegać jako symbol całego twojego życia tu, na ziemi. Święty Mateusz w swoim opisie kuszenia Jezusa na pustyni używa wyraźnie sformułowania „czterdzieści dni i czterdzieści nocy”. Święty Beda, komentując ten fragment, wskazuje, że ten okres nie tylko symbolizuje całe nasze życie, lecz także „dni” oznaczają liczne łaski i błogosławieństwa, które otrzymujemy, podczas gdy „noce” oznaczają krzyże, które dźwigamy.

Gdy rozpoczynamy naszą wielkopostną drogę, ważne jest, byśmy ponownie odnieśli lekcje płynące z pobytu Jezusa na pustyni do całego naszego życia. Rozważmy dwie lekcje, które możemy wyciągnąć z przytoczonego wyżej fragmentu. Po pierwsze, widzimy, że Jezus został „wyprowadzony przez Ducha na pustynię, aby był kuszony przez diabła”. Uczy nas to, że Jezus nie tylko znosił pokusy, ale stawiał im czoła. Nie bał się diabła i nie lękał się jego ataków. Przeciwnie, prowadzony przez Ducha, dobrowolnie zmierzył się z tymi pokusami, aby nie tylko przezwyciężyć je w swoim życiu, lecz także uzdolnić nas do stawiania czoła każdej pokusie w naszym życiu mocą i z inicjatywy Ducha Świętego. Nigdy nie wolno nam lękać się bezpośredniego i ufnego stawiania czoła pokusom, gdy prowadzi nas Duch Święty.

Drugą ważną lekcją jest to, że Jezus dobrowolnie pościł podczas tego pobytu na pustyni. Ukazuje to znaczenie cnoty umiarkowania w życiu. Jeśli postrzegamy ten czterdziestodniowy okres jako symbol całego naszego życia, zrozumiemy, że umiarkowanie musi zawsze być jego częścią. Kiedy doświadczamy radości i błogosławieństw życia (czterdzieści dni), z pewnością powinniśmy je świętować. Zawsze jednak musimy czynić to z pewnym wyrzeczeniem, nigdy nie pozwalając, by przemijające rzeczy tego świata stały się głównym źródłem zaspokojenia, którego szukamy. Święty Jan od Krzyża uczy, że możemy nadmiernie przywiązać się nawet do pociech duchowych. Z kolei gdy doświadczamy życiowych krzyży (czterdzieści nocy), również musimy praktykować pewne wyrzeczenie, nie pozwalając, by trudności, które znosimy, zniechęcały nas lub odciągały od szukania i wypełniania woli Bożej. Post, rozumiany jako nabywanie cnoty umiarkowania, musi zawsze prowadzić nas przez wzloty i upadki życia, pomagając nam wpatrywać się w prawdy objawione nam przez Boga i odrzucać kłamstwa diabła.

Zastanów się dziś nad tym, jak ważne jest odważne pielęgnowanie cnoty umiarkowania przez całe życie. Pośród licznych życiowych wzlotów i upadków, radości i smutków, błogosławieństw i krzyży musimy pozwalać Duchowi, by nas prowadził, stawiając czoła każdej sytuacji z odwagą i wyrzeczeniem. Zastanów się, w jaki sposób zmagasz się z krzyżami, które dźwigasz, lub nadmiernie przywiązujesz się do pociech życia. Staraj się w tym Wielkim Poście podążać drogą cnoty, naśladując Jezusa podczas Jego czterdziestu dni i nocy na pustyni.

Mój Panie, pełen umiarkowania i odwagi, Ty stawiałeś czoła każdej pokusie z odwagą i mocą. Pościłeś przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy, aby nauczyć nas, jak przechodzić przez wzloty i upadki życia. Proszę, udziel mi cnót umiarkowania i męstwa oraz obdarz mnie Duchem Świętym, abym mógł podążać za Tobą na pustynię mojego własnego życia. Jezu, ufam Tobie.

40 dni u stóp krzyża:
Spojrzenie miłości z serca naszej Najświętszej Matki
Rozważanie drugie – Siła Niepokalanego Serca
(I Niedz. Wielkiego Postu)

Dwie wspaniałe książki na Wielki Post: