สี่สิบวัน = ทั้งชีวิตของคุณ

26 กุมภาพันธ์ 2023
วันอาทิตย์สัปดาห์ที่หนึ่ง เทศกาลมหาพรต (ปี A)
บทอ่านประจำวัน

ฟังภาษาอังกฤษ

เวลานั้น พระจิตเจ้าทรงนำพระเยซูเจ้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อให้ปีศาจมาประจญพระองค์ พระองค์ทรงอดอาหารสี่สิบวันสี่สิบคืน หลังจากนั้นทรงหิว มัทธิว 4:1–2

“สี่สิบ” เป็นจำนวนที่มีความสำคัญ ในพระคัมภีร์มีการใช้จำนวนนี้ในที่ต่าง ๆ มากกว่า 145 ครั้ง ตัวอย่างเช่น ฝนในช่วงมหาอุทกภัยตกต่อเนื่องเป็นเวลาสี่สิบวันสี่สิบคืน ทุกครั้งที่โมเสสขึ้นไปบนภูเขาซีนาย เขาอยู่ที่นั่นเป็นเวลาสี่สิบวันสี่สิบคืน ชาวอิสราเอลเดินทางเร่ร่อนอยู่ในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาสี่สิบปี หลังจากทรงกลับคืนพระชนมชีพ พระเยซูเจ้าทรงสำแดงพระองค์แก่บรรดาศิษย์เป็นเวลาสี่สิบวันก่อนเสด็จสู่สวรรค์ และยังมีการใช้จำนวน “สี่สิบ” อีกมากมายตลอดพระคัมภีร์ ที่น่าสนใจคือ สี่สิบยังมีความสำคัญในธรรมชาติของมนุษย์ด้วย เพราะเราเจริญเติบโตอยู่ในครรภ์มารดาเป็นเวลาสี่สิบสัปดาห์ก่อนเกิด

“สี่สิบ” ที่เราระลึกถึงในวันนี้ คือสี่สิบวันสี่สิบคืนที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเราทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ทรงถูกปีศาจประจญขณะทรงอดอาหารและอธิษฐานภาวนา จำนวนสี่สิบใช้เป็นสัญลักษณ์ของช่วงเวลาแห่งการทดสอบ การชำระให้บริสุทธิ์ การเผชิญความยากลำบาก หรือการพิสูจน์ตน ด้วยเหตุนี้ เราจึงควรมองว่าจำนวนนี้เป็นสัญลักษณ์ของทั้งชีวิตของคุณบนแผ่นดินนี้ด้วย ในเรื่องราวที่นักบุญมัทธิวเล่าถึงการที่พระเยซูเจ้าทรงถูกประจญในถิ่นทุรกันดาร ท่านใช้ถ้อยคำอย่างเจาะจงว่า “สี่สิบวันและสี่สิบคืน” นักบุญเบดาให้ข้อคิดเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ว่า ช่วงเวลาดังกล่าวไม่เพียงเป็นสัญลักษณ์ของทั้งชีวิตของเราเท่านั้น แต่ “วัน” ยังหมายถึงพระหรรษทานและพระพรนานัปการที่เราได้รับ ส่วน “คืน” หมายถึงไม้กางเขนที่เราแบกรับ

เมื่อเราเริ่มต้นการเดินทางในเทศกาลมหาพรต สิ่งสำคัญคือการนำบทเรียนจากช่วงเวลาที่พระเยซูเจ้าทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดารมาปรับใช้กับทั้งชีวิตของเราอีกครั้ง ให้เราพิจารณาบทเรียนสองประการที่เราเรียนรู้ได้จากข้อความที่ยกมาข้างต้น ประการแรก เราเห็นว่าพระเยซูเจ้า “ทรงได้รับการนำจากพระจิตเจ้าไปในถิ่นทุรกันดาร เพื่อให้ปีศาจมาประจญพระองค์” เรื่องนี้สอนเราว่า พระเยซูเจ้าไม่เพียงทรงอดทนต่อการประจญเท่านั้น แต่ยังทรงเผชิญหน้ากับการประจญด้วย พระองค์ไม่ทรงกลัวปีศาจและไม่ทรงหวาดหวั่นต่อการโจมตีของมัน ตรงกันข้าม พระองค์ทรงเต็มพระทัยเผชิญการประจญเหล่านั้นโดยมีพระจิตเจ้าทรงนำ ไม่เพียงเพื่อทรงเอาชนะการประจญในพระชนมชีพของพระองค์เท่านั้น แต่ยังเพื่อให้เราสามารถเผชิญการประจญทุกอย่างในชีวิตของเราได้ด้วยพระอานุภาพและการริเริ่มของพระจิตเจ้า เราต้องไม่กลัวที่จะเผชิญการประจญอย่างตรงไปตรงมาและด้วยความมั่นใจ เมื่อพระจิตเจ้าทรงเป็นผู้นำ

บทเรียนสำคัญประการที่สองคือ พระเยซูเจ้าทรงอดอาหารโดยสมัครพระทัยตลอดช่วงเวลานี้ในถิ่นทุรกันดาร สิ่งนี้แสดงให้เห็นความสำคัญของคุณธรรมความรู้ประมาณในชีวิต หากเรามองช่วงเวลาสี่สิบนี้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของทั้งชีวิตของเรา เราก็จะเข้าใจว่าความรู้ประมาณต้องเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราเสมอ เมื่อเราประสบความยินดีและได้รับพระพรในชีวิต (สี่สิบวัน) แน่นอนว่าเราควรเฉลิมฉลองสิ่งเหล่านั้น แต่เราต้องทำเช่นนั้นโดยมีการปฏิเสธตนเองอยู่เสมอ กล่าวคือ เราต้องไม่ยอมให้สิ่งต่าง ๆ ของโลกนี้ที่ผ่านพ้นไปได้กลายเป็นความพึงพอใจหลักที่เราแสวงหา นักบุญยอห์นแห่งไม้กางเขนสอนว่า เราอาจยึดติดกับความบรรเทาใจฝ่ายจิตมากเกินไปได้ด้วย ในทางกลับกัน เมื่อเราประสบกับไม้กางเขนในชีวิต (สี่สิบคืน) เราก็ต้องฝึกการปฏิเสธตนเองเช่นกัน กล่าวคือ เราต้องไม่ยอมให้ความยากลำบากที่เราอดทนอยู่นั้นทำให้เราท้อแท้ หรือดึงความสนใจของเราออกจากการแสวงหาและปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระเจ้า การอดอาหาร ซึ่งหมายถึงการที่เราฝึกจนมีคุณธรรมความรู้ประมาณ ต้องนำเราผ่านช่วงขึ้นลงของชีวิตเสมอ ช่วยให้เราจับตามองความจริงที่พระเจ้าทรงเปิดเผยแก่เรา และปฏิเสธคำโกหกของปีศาจ

วันนี้ จงไตร่ตรองถึงความสำคัญของการยึดมั่นในคุณธรรมความรู้ประมาณด้วยความกล้าหาญตลอดชีวิต ท่ามกลางช่วงขึ้นลงมากมายของชีวิต ความยินดีและความทุกข์โศก พระพรและไม้กางเขน เราต้องยอมให้พระจิตเจ้าทรงนำเรา โดยเผชิญทุกสถานการณ์ด้วยความกล้าหาญและการปฏิเสธตนเอง จงไตร่ตรองว่ามีด้านใดบ้างที่คุณยังต่อสู้กับไม้กางเขนที่คุณแบกรับ หรือยึดติดกับความบรรเทาใจในชีวิตมากเกินไป ในเทศกาลมหาพรตนี้ จงพยายามดำเนินบนหนทางแห่งคุณธรรม โดยเลียนแบบพระเยซูเจ้าผู้ทรงอยู่ในถิ่นทุรกันดารสี่สิบวันสี่สิบคืน

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้า ผู้ทรงรู้ประมาณและกล้าหาญ พระองค์ทรงเผชิญการประจญทุกอย่างด้วยความกล้าหาญและพละกำลัง พระองค์ทรงอดอาหารตลอดสี่สิบวันสี่สิบคืน เพื่อทรงสอนเราว่าจะผ่านช่วงขึ้นลงของชีวิตได้อย่างไร โปรดประทานคุณธรรมความรู้ประมาณและความกล้าหาญแก่ข้าพเจ้า และประทานพระจิตเจ้าแก่ข้าพเจ้า เพื่อข้าพเจ้าจะได้ติดตามพระองค์เข้าสู่ถิ่นทุรกันดารแห่งชีวิตของข้าพเจ้าเอง ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์

40 วัน ณ เชิงไม้กางเขน:
สายตาแห่งความรักจากดวงหทัยของพระมารดาผู้ทรงบุญของเรา
บทรำพึงที่สอง – พละกำลังแห่งดวงหทัยนิรมล
(วันอาทิตย์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต)

หนังสือดีสองเล่มสำหรับเทศกาลมหาพรต: