14 listopada 2026
Sobota XXXII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Niesprawiedliwy sędzia i natarczywa wdowa, autorstwa sir Johna Everetta Millaisa
„W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z żadnym człowiekiem. W tym samym mieście mieszkała wdowa, która przychodziła do niego i mówiła: «Obroń mnie przed moim przeciwnikiem». Przez długi czas sędzia nie chciał tego uczynić, lecz w końcu pomyślał: «Chociaż Boga się nie boję ani z żadnym człowiekiem się nie liczę, to jednak, ponieważ ta wdowa wciąż mi się naprzykrza, wydam sprawiedliwy wyrok w jej sprawie, żeby w końcu nie przyszła i mnie nie uderzyła»”. Łk 18:2–5
Zniechęcenie często pojawia się wtedy, gdy sprawy nie układają się tak, jak się spodziewaliśmy. Ta pokusa staje się szczególnie silna, gdy kolejne wysiłki nie przynoszą upragnionego rezultatu. Im bardziej jesteśmy zniechęceni, tym łatwiej popadamy w rozpacz — czyli utratę nadziei, która prowadzi do całkowitego poddania się.
W naszej relacji z Bogiem duchowy dar nadziei jest jedną z trzech cnót teologalnych, obok wiary i miłości. Te trzy cnoty są od siebie wzajemnie zależne. Gdy jednej brakuje, pozostałe słabną. Gdy ogarnia nas rozpacz, wiara i miłość zostają głęboko zranione.
Jezus opowiada dzisiejszą przypowieść o tym, „że zawsze powinni się modlić i nie ustawać”. Innymi słowy, nasze życie modlitewne musi być zakorzenione w darze nadziei. Ustawać w modlitwie to zniechęcać się do niej.
Ustajemy w modlitwie, gdy doświadczamy prób, błagamy Boga o pomoc, a w odpowiedzi dostrzegamy jedynie milczenie. Lecz nawet w tym milczeniu musimy uczyć się dostrzegać ukrytą obecność Boga. Dlaczego Bóg czasem milczy? Jednym z powodów może być to, że nasza modlitwa bardziej odzwierciedla naszą własną wolę niż Jego. Na przykład jeśli ktoś choruje, a my prosimy o cud, Bóg może go udzielić tylko wtedy, gdy prowadzi on do większego dobra. Albo jeśli bliska nam osoba ubiega się o pracę i mimo wielu modlitw jej nie otrzymuje, być może Bóg ma dla niej w zanadrzu coś lepszego.
Uczy nas to, że modlitwa nie powinna być listą próśb, które mamy nadzieję, że Bóg spełni. Powinna być raczej aktem oddania, powierzeniem zarówno nas samych, jak i naszych intencji Jego opatrznościowej trosce, bez przywiązywania się do jakiegokolwiek konkretnego rezultatu. Milczenie Boga bywa Jego odpowiedzią, ponieważ zaprasza do głębszej ufności i oddania w czasie próby, której doświadczamy my sami lub inni.
Oczywiście są modlitwy, co do których możemy mieć pewność, że zawsze są zgodne z wolą Bożą. Na przykład: „Panie, przyciągnij mnie bliżej siebie, objaw mi swoją doskonałą wolę i udziel mi łaski, by służyć Tobie całym sercem”. Takie modlitwy wyrażają otwartość serca na łaskę i przemianę.
Dzisiejsza przypowieść skupia się nie na treści naszych próśb, lecz na postawie, z jaką mamy przystępować do modlitwy — na pełnej nadziei ufności w Bogu, która nie poddaje się zniechęceniu ani rozpaczy.
W czasach biblijnych wdowa należała do najbardziej bezbronnych członków społeczeństwa, często pozbawionych jakiejkolwiek ochrony prawnej. Nieuczciwy sędzia nie miałby zbyt wielu powodów, by odpowiedzieć na jej prośbę. Sędzia z tej przypowieści uczynił to wyłącznie ze względu na jej wytrwałość.
Skoro nawet niesprawiedliwy sędzia może ustąpić wobec wytrwałości, o ileż bardziej nasz kochający Ojciec wysłucha naszych modlitw? Kiedy zdaje się milczeć, zaprasza nas do naśladowania tej wdowy. Wytrwała, pełna nadziei modlitwa często przynosi naszej duszy więcej dobra niż szybka odpowiedź. Pogłębia wiarę, umacnia miłość i nas uświęca. Jeśli Bóg zdaje się milczeć, ma ku temu dobry powód, najlepszy z możliwych; im dłużej trwa Jego milczenie, tym głębsze muszą stawać się nasza ufność i nadzieja.
Rozważ dziś, jak ważna jest niezachwiana modlitwa zakorzeniona w nadziei. Niech milczenie Boga będzie zaproszeniem do głębszego oddania się Jemu. Ufaj, że nawet w milczeniu On działa w sposób daleko wykraczający poza to, co potrafimy dostrzec. Nigdy się nie poddawaj, nigdy nie wątp i nigdy nie popadaj w rozpacz. Bóg zawsze nas słyszy i odpowiada na nasze modlitwy zgodnie ze swoją doskonałą wolą, która dalece przewyższa wszystko, co moglibyśmy uznać za najlepsze dla nas lub dla innych.
Mój Panie, pełen opatrznościowej troski, Ty zawsze słyszysz nasze modlitwy i pragniesz wylać na nas obfitość łaski, znacznie większą, niż sami pragniemy otrzymać. Daj mi serce wytrwałe w modlitwie, które nigdy nie poddaje się zwątpieniu, zniechęceniu ani rozpaczy. Obym zawsze pokładał w Tobie nadzieję, zwłaszcza gdy próby się przedłużają. Niech te chwile prowadzą mnie do głębszego oddania się Twojej doskonałej woli. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do Chrystusa Króla
Tradycyjnie przez dziewięć dni przed uroczystością Chrystusa Króla
Nowenna odmawiana codziennie w dniach 13–21 listopada 2026
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
