Nobyembre 14, 2026
Sabado ng Ika-tatlumpu’t Dalawang Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito
Ang Di-makatarungang Hukom at ang Mapagpilit na Balo, ni Sir John Everett Millais
“Sa isang bayan ay may isang hukom na hindi natatakot sa Diyos at walang iginagalang na sinuman. May isang balo rin sa bayang iyon na laging lumalapit sa kanya at nagsasabi, ‘Igawad ninyo sa akin ang makatarungang pasya laban sa aking kalaban.’ Matagal na tumanggi ang hukom, ngunit sa huli ay naisip niya, ‘Bagaman hindi ako natatakot sa Diyos at wala akong iginagalang na sinuman, dahil sa patuloy na panggugulo sa akin ng balong ito ay igagawad ko sa kanya ang makatarungang pasya, baka sa bandang huli ay lumapit siya at saktan ako.’” Luke 18:2–5
Madalas tayong panghinaan ng loob kapag hindi nangyayari ang mga bagay ayon sa ating inaasahan. Lalong tumitindi ang tuksong ito kapag hindi nagbubunga ng ninanais na resulta ang paulit-ulit nating pagsisikap. Habang lalo tayong pinanghihinaan ng loob, lalo tayong nanganganib na mahulog sa kawalang-pag-asa—ibig sabihin, ang pagkawala ng pag-asa na humahantong sa lubusang pagsuko.
Sa ating ugnayan sa Diyos, ang espirituwal na kaloob ng pag-asa ay isa sa tatlong birtud na teolohikal, kasama ng pananampalataya at pag-ibig. Magkakaugnay at umaasa sa isa’t isa ang tatlong ito. Kapag may isang kulang, humihina rin ang iba. Kapag nanaig ang kawalang-pag-asa, lubhang nasusugatan ang pananampalataya at pag-ibig.
Isinasalaysay ni Jesus ang talinghaga ngayon “tungkol sa pangangailangan nilang manalangin lagi nang hindi nanghihina ang loob.” Isa itong paraan ng pagsasabing ang ating buhay-panalangin ay dapat nakaugat sa kaloob ng pag-asa. Ang manghina sa pananalangin ay ang panghinaan ng loob dito.
Nanghihina tayo sa pananalangin kapag nagtitiis tayo ng mga pagsubok, nagsusumamo ng tulong sa Diyos, at katahimikan lamang ang nadarama nating tugon. Ngunit kahit sa katahimikang iyon, dapat nating matutuhang makita ang nakatagong presensya ng Diyos. Bakit tahimik ang Diyos kung minsan? Maaaring isang dahilan ay mas nasasalamin ng ating panalangin ang sarili nating kalooban kaysa sa Kanya. Halimbawa, kung may isang maysakit at humihingi tayo ng himala, maaaring ipagkaloob lamang ito ng Diyos kung hahantong ito sa higit na kabutihan. O kung nag-aaplay ng trabaho ang isang mahal natin sa buhay at hindi siya natanggap, sa kabila ng maraming panalangin, maaaring may mas mabuting inilalaan ang Diyos.
Itinuturo nito sa atin na ang panalangin ay hindi dapat maging listahan ng mga kahilingang inaasahan nating tutuparin ng Diyos. Sa halip, dapat itong maging isang pagsuko sa Kanya, na ipinagkakatiwala kapwa ang ating sarili at ang ating mga intensyon sa Kanyang mapagkalingang pamamatnubay, nang hindi kumakapit sa anumang tiyak na kalalabasan. Kung minsan, ang katahimikan ng Diyos ang Kanyang sagot sapagkat inaanyayahan tayo nitong magtiwala at sumuko sa Kanya nang mas malalim sa gitna ng pagsubok na pinagdaraanan natin o ng iba.
Siyempre, may mga panalanging matitiyak nating laging naaayon sa kalooban ng Diyos. Halimbawa: “Panginoon, ilapit Mo ako sa Iyo, ihayag Mo ang Iyong ganap na kalooban, at ipagkaloob Mo sa akin ang biyayang paglingkuran Ka nang buong puso.” Ipinahahayag ng gayong mga panalangin ang isang pusong bukas sa biyaya at pagbabago.
Nakatuon ang talinghaga ngayon hindi sa nilalaman ng ating mga kahilingan, kundi sa saloobing dapat nating taglayin sa pananalangin—isang pagtitiwala sa Diyos na puno ng pag-asa at hindi nagpapadaig sa panghihina ng loob o kawalang-pag-asa.
Noong panahon ng Bibliya, kabilang ang mga balo sa mga pinakamahina at walang kalaban-laban sa lipunan, at madalas ay walang proteksyon ng batas. Halos walang dahilan ang isang tiwaling hukom upang tugunan ang kanyang kahilingan. Tumugon ang hukom sa talinghagang ito dahil lamang sa kanyang pagpupumilit.
Kung maging ang isang di-makatarungang hukom ay napahuhulog ang loob sa pagpupumilit, gaano pa kaya pakikinggan ng ating mapagmahal na Ama ang ating mga panalangin? Kapag tila tahimik Siya, inaanyayahan Niya tayong tularan ang balong ito. Ang matiyaga at puno ng pag-asang panalangin ay madalas na higit na kapaki-pakinabang sa ating kaluluwa kaysa sa agarang sagot. Pinapalalim nito ang pananampalataya, pinatitibay ang pag-ibig, at ginagawa tayong banal. Kung tila tahimik ang Diyos, may mabuting dahilan ito, ang pinakamabuting dahilan; habang tumatagal ang Kanyang katahimikan, dapat lalong lumalim ang ating pagtitiwala at pag-asa.
Pagnilayan ngayon ang kahalagahan ng di-natitinag na pananalanging nakaugat sa pag-asa. Hayaan mong ang pananahimik ng Diyos ay maging paanyaya sa higit na malalim na pagpapaubaya sa Kanya. Magtiwalang kahit sa Kanyang pananahimik, kumikilos Siya sa mga paraang higit pa sa kaya nating maunawaan. Huwag kailanman sumuko, mag-alinlangan, o mawalan ng pag-asa. Lagi tayong dinirinig ng Diyos at tinutugon Niya ang ating mga panalangin ayon sa Kanyang ganap na kalooban, na lubhang nakahihigit sa anumang inaakala nating pinakamabuti para sa atin o sa iba.
Aking mapagkalingang Panginoon, lagi Mong dinirinig ang aming mga panalangin at ninanais Mong ibuhos sa amin ang masaganang biyaya, higit pa sa ninanais naming tanggapin. Pagkalooban Mo ako ng pusong matatag sa pananalangin, na hindi kailanman nagpapadaig sa pag-aalinlangan, panghihina ng loob, o kawalan ng pag-asa. Nawa’y lagi akong umasa sa Iyo, lalo na kapag nagpapatuloy ang mga pagsubok. Nawa’y akayin ako ng mga sandaling iyon sa higit na malalim na pagpapaubaya sa Iyong ganap na kalooban. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena kay Kristong Hari
Ayon sa Kaugalian, Siyam na Araw Bago ang Dakilang Kapistahan ni Kristong Hari
Nobenang dinarasal araw-araw mula Nobyembre 13–21, 2026
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Mga Pagpipilian para sa mga Pagbasa sa Misa
