วันอาทิตย์ที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 2019
วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 2 เทศกาลมหาพรต
นักบุญปาตริก พระสังฆราช – ระลึกถึงตามอัธยาศัย
เปโตรทูลพระเยซูเจ้าว่า “พระอาจารย์เจ้าข้า ที่พวกเราอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ให้พวกเราสร้างเพิงขึ้นสามหลัง หลังหนึ่งสำหรับพระองค์ หลังหนึ่งสำหรับโมเสส และอีกหลังหนึ่งสำหรับเอลียาห์” ลูกา 9:33
เปโตรรู้สึกตื่นเต้น บางทีอาจตื่นเต้นยิ่งกว่าครั้งใดที่ท่านเคยประสบมา ที่จริง การบอกว่าท่านตื่นเต้นนั้นย่อมเป็นการกล่าวที่น้อยเกินไปอย่างแน่นอน อาจเหมาะกว่าที่จะกล่าวว่าท่านตื้นตันจนล้นหัวใจ! เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น? เพราะท่านเพิ่งได้รับโอกาสให้เห็นพระสิริและความรุ่งโรจน์ของพระเจ้าเพียงเสี้ยวเล็ก ๆ!
นี่คือการสำแดงพระองค์อย่างรุ่งโรจน์ พระเยซูเจ้าทรงพาเปโตร ยากอบ และยอห์นขึ้นไปบนภูเขาสูงด้วยกัน อัครสาวกทั้งสามไม่รู้เลยว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เป็นไปได้มากว่าระหว่างทางพวกเขากำลังบ่นอยู่ในใจ สงสัยว่าทำไมจึงต้องขึ้นไปบนภูเขา แต่ภูเขาเป็นสัญลักษณ์ของการเดินทางขึ้นสู่สวรรค์ของเรา การจะไปถึงที่นั่นต้องอาศัยความจดจ่อและแรงผลักดัน ความทุ่มเทและความมุ่งมั่น และที่นั่นเป็นสถานที่สูง เป็นสถานที่ห่างจากเหตุการณ์ธรรมดาสามัญในชีวิต
ขณะที่พวกเขากำลังขึ้นภูเขาอย่างยากลำบาก จู่ ๆ พวกเขาก็หยุดด้วยความตกตะลึงและยำเกรง พวกเขาเห็นพระเยซูเจ้าทรงเปลี่ยนไปอย่างรุ่งโรจน์ต่อหน้าต่อตา ฉลองพระองค์ขาวยิ่งกว่าสีขาวใด ๆ ที่พวกเขาเคยเห็น และโมเสสกับเอลียาห์ ผู้มอบธรรมบัญญัติผู้ยิ่งใหญ่และประกาศกผู้ยิ่งใหญ่ ก็อยู่ต่อหน้าพวกเขา กำลังสนทนากับพระเยซูเจ้า
แล้วในใจของเปโตรกำลังคิดอะไรอยู่? เขากำลังมีประสบการณ์เช่นไร? เขากำลังได้สัมผัสพระสิริรุ่งโรจน์และความงดงามเจิดจ้าของพระเจ้าเพียงเล็กน้อย พระเยซูเจ้าผู้ทรงปกปิดพระเทวภาพของพระองค์ไว้จนถึงขณะนั้น ทรงเปิดม่านที่ปิดบังอยู่นั้นขึ้นเพียงนิดเดียว และเมื่อม่านนั้นเปิดขึ้น พระเทวภาพของพระองค์ก็ส่องประกายเจิดจ้ายิ่งกว่าสิ่งใดที่โลกนี้จะรองรับได้ เปโตร ยากอบ และยอห์นไม่รู้ว่าจะคิดอย่างไร แต่เปโตรร้องออกมาว่าเขาอยากสร้างเพิงสามหลัง หลังหนึ่งสำหรับพระเยซูเจ้า หลังหนึ่งสำหรับโมเสส และอีกหลังหนึ่งสำหรับเอลียาห์! เพราะในประสบการณ์ชั่วขณะนั้น เขารู้สึกปรารถนาที่จะอยู่ที่นั่นตลอดไป
แล้วเหตุใดพระเยซูเจ้าจึงประทานประสบการณ์แห่งพระสิริรุ่งโรจน์ของพระองค์แก่อัครสาวกเหล่านี้เพียงชั่วครู่สั้น ๆ? เพราะพวกท่านจำเป็นต้องได้ลิ้มรสความดีของพระองค์เพื่อเดินไปบนหนทางเบื้องหน้า พวกท่านจำเป็นต้องจดจำตลอดไปว่าจุดหมายปลายทางสุดท้ายของตนคืออะไร พวกท่านจำเป็นต้องเก็บประสบการณ์นี้ไว้แนบแน่นในใจ ขณะอดทนแบกรับกางเขนและความทุกข์ทรมานมากมายที่รออยู่ข้างหน้า และพวกท่านจะใช้ประสบการณ์นี้เตือนตนเองว่า ไม่ว่าจะต้องอดทนต่อสิ่งใดระหว่างการเดินทางขึ้นภูเขาแห่งชีวิต ทุกสิ่งนั้นก็คุ้มค่า เพราะบนยอดเขามีพระสิริรุ่งโรจน์อันยิ่งใหญ่เสียจนไม่มีความยากลำบากใดที่พวกท่านต้องอดทนจะหนักหนาเกินไปได้เลย
พระเจ้าทรงปรารถนาจะมอบสารนี้แก่เราผ่านทางพวกท่าน พระองค์ทรงปรารถนาให้เราไตร่ตรองประสบการณ์ที่พวกท่านได้รับ และทรงปรารถนาให้เราพยายามเข้าไปมีส่วนร่วมในประสบการณ์นั้น เพื่อเราจะได้เต็มใจมุ่งหน้าต่อไปในการเดินทางเช่นกัน
วันนี้ ในช่วงเริ่มต้นเทศกาลมหาพรต จงไตร่ตรองถึงพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า ซึ่งทำให้กางเขนทั้งหลายที่เราอดทนแบกรับนั้นคุ้มค่า จงรับประโยชน์จากประสบการณ์นี้ของเปโตร ยากอบ และยอห์น และพยายามทำให้ประสบการณ์ของพวกท่านเป็นประสบการณ์ของท่านเอง จงรับการปลอบประโลมจากพระสิริรุ่งโรจน์ของพระเจ้า และอย่าลืมว่านี่คือพระสัญญาสูงสุดที่พระองค์ประทานแก่ทุกคนที่มุ่งหน้าต่อไป
ข้าแต่พระเจ้า ขอให้พระสิริรุ่งโรจน์และความงดงามเจิดจ้าของพระองค์เป็นกำลังใจแก่ข้าพเจ้า ขอให้ข้าพเจ้าเชื่อในพระสิริรุ่งโรจน์นี้และระลึกถึงอยู่เสมอ ขณะที่ข้าพเจ้ามุ่งหน้าต่อไปท่ามกลางความยากลำบากและความท้าทายที่เผชิญ พระองค์เสด็จนำหน้าข้าพเจ้าไปบนหนทาง และพระองค์จะทรงนำข้าพเจ้าในการเดินทาง หากข้าพเจ้าเพียงวางใจในพระองค์ ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์อย่างแท้จริง!
40 วัน ณ เชิงไม้กางเขน – บทรำพึงที่สิบเอ็ด – การดำเนินชีวิตในถิ่นเนรเทศ
บทไตร่ตรองเรื่องพระเมตตาของพระเจ้า
เนื้อหาเพิ่มเติมสำหรับเทศกาลมหาพรต
นักบุญประจำวัน – นักบุญปาตริก
บทภาวนา – เกราะของนักบุญปาตริก
