ఆదివారం, మార్చి 17, 2019
తపస్సుకాలపు రెండవ ఆదివారం
పునీత పాట్రిక్, బిషప్పు – ఐచ్ఛిక స్మరణ

పేతురు యేసుతో, “గురువా, మనం ఇక్కడ ఉండటం మంచిది; మేము మూడు గుడారాలు వేస్తాము, నీకు ఒకటి, మోషేకు ఒకటి, ఏలీయాకు ఒకటి” అన్నాడు. లూకా 9:33
పేతురు ఎంతో ఉప్పొంగిపోయాడు; బహుశా అంతకుముందు ఎన్నడూ అతనికి అంతటి ఆనందోద్వేగం కలిగి ఉండకపోవచ్చు. నిజానికి, అతను ఉప్పొంగిపోయాడని చెప్పడం కూడా చాలా తక్కువ చేసి చెప్పడమే అవుతుంది. అతను ఆనందపారవశ్యంలో మునిగిపోయాడని చెప్పడం మరింత సముచితమేమో! అలా ఎందుకు జరిగింది? ఎందుకంటే దేవుని మహిమా వైభవాలను అతను అప్పుడే అతి స్వల్పంగా దర్శించాడు!
ఇది యేసు దివ్యరూప పరివర్తనం. యేసు పేతురు, యాకోబు, యోహానులను వెంటబెట్టుకొని వెళ్లాడు; వారంతా కలిసి ఒక ఎత్తైన కొండ ఎక్కారు. ఏమి జరగబోతోందో ఈ ముగ్గురు అపొస్తలులకు ఏమాత్రం తెలియదు. బహుశా దారిలో వారు, తాము కొండ ఎందుకు ఎక్కాలో అనుకుంటూ లోలోపల గొణుక్కుంటూ ఉండి ఉంటారు. అయితే ఆ కొండ, పరలోకం వైపు సాగే మన ఉన్నత ప్రయాణానికి చిహ్నం. అక్కడికి చేరుకోవడానికి ఏకాగ్రత, తపన, నిబద్ధత, దృఢసంకల్పం అవసరం. అది ఉన్నతమైన స్థలం, దైనందిన జీవితంలోని సాధారణ సంఘటనలకు దూరంగా ఉన్న స్థలం.
అలా వారు కష్టపడి కొండ ఎక్కుతుండగా, హఠాత్తుగా దిగ్భ్రాంతితో, విస్మయంతో ఆగిపోయారు. తమ కళ్ల ముందే యేసు మహిమాన్వితంగా రూపాంతరం చెందడం చూశారు. ఆయన వస్త్రాలు వారు అప్పటివరకు చూసిన ఏ తెలుపుకన్నా తెల్లగా మెరిసిపోయాయి. గొప్ప ధర్మశాస్త్ర ప్రదాత మోషే, గొప్ప ప్రవక్త ఏలీయా వారి ఎదుట యేసుతో సంభాషిస్తూ ఉన్నారు.
అప్పుడు పేతురు మనస్సులో ఏమి జరుగుతోంది? అతను ఏమి అనుభవిస్తున్నాడు? అతను దేవుని మహిమను, వైభవాన్ని కొద్దిగా దర్శించి అనుభవిస్తున్నాడు. ఆ క్షణం వరకు తన దేవత్వాన్ని మరుగుపరచి ఉంచిన యేసు, ఆ తెరను అతి స్వల్పంగా తొలగించాడు. ఆ తెర తొలగగానే, ఈ లోకం ఇముడ్చుకోగల దేనికన్నా మిన్నగా ఆయన దేవత్వం ప్రకాశించింది. పేతురు, యాకోబు, యోహానులకు ఏమనుకోవాలో తెలియలేదు. అయితే యేసుకు ఒకటి, మోషేకు ఒకటి, ఏలీయాకు ఒకటి చొప్పున మూడు గుడారాలు వేయాలని ఉందని పేతురు బిగ్గరగా అన్నాడు! ఎందుకంటే ఆ క్షణకాలపు అనుభవంలో, అక్కడే ఎప్పటికీ ఉండిపోవాలనే కోరిక అతనికి కలిగింది.
అయితే యేసు ఈ అపొస్తలులకు తన మహిమను అతి కొద్దిసేపు అనుభవించే అవకాశాన్ని ఎందుకు ఇచ్చాడు? ఎందుకంటే ముందున్న ప్రయాణానికి ఆయన మంచితనాన్ని రుచిచూసిన ఆ అనుభవం వారికి అవసరమవుతుంది. తమ అంతిమ గమ్యం ఏమిటో వారు ఎల్లప్పుడూ గుర్తుంచుకోవలసి ఉంటుంది. ముందున్న అనేక సిలువలనూ బాధలనూ భరించేటప్పుడు ఈ అనుభవాన్ని వారు తమ హృదయాలకు హత్తుకొని ఉండవలసి ఉంటుంది. జీవితం అనే పర్వతాన్ని ఎక్కే ప్రయాణంలో తాము ఏమి భరించవలసి వచ్చినా, అది సార్థకమేనని తమకు తాము గుర్తుచేసుకోవడానికి వారు ఈ అనుభవాన్ని ఉపయోగించుకుంటారు. ఎందుకంటే ఆ శిఖరంపై ఉన్న మహిమ ఎంత గొప్పదంటే, దానిని చేరడానికి వారు భరించవలసిన ఏ కష్టమూ ఎన్నటికీ మోయలేనంత పెద్దదిగా అనిపించదు.
వారి ద్వారా దేవుడు ఆ సందేశాన్ని మనకు ఇవ్వాలనుకుంటున్నాడు. వారికి కలిగిన ఈ అనుభవాన్ని మనం ధ్యానించాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు. మనం కూడా ఈ ప్రయాణంలో ఇష్టపూర్వకంగా ముందుకు సాగగలిగేలా, ఆ అనుభవంలో పాలుపంచుకోవడానికి ప్రయత్నించాలని ఆయన కోరుకుంటున్నాడు.
ఈరోజు, తపస్సుకాలం ఆరంభంలో, మనం భరించే సిలువలన్నిటినీ సార్థకం చేసే దేవుని మహిమను గురించి ధ్యానించండి. పేతురు, యాకోబు, యోహానులకు కలిగిన ఈ అనుభవం నుండి ప్రయోజనం పొందండి; వారి అనుభవాన్ని మీ సొంతం చేసుకోవడానికి ప్రయత్నించండి. దేవుని మహిమలో ఓదార్పు పొందండి. పట్టుదలతో ముందుకు సాగేవారందరికీ ఆయన ఇచ్చే అంతిమ వాగ్దానం ఇదేనని ఎన్నడూ మరచిపోకండి.
ప్రభువా, నీ మహిమ, వైభవం నాకు ఓదార్పునిచ్చునుగాక. నాకు ఎదురయ్యే కష్టాలు, సవాళ్ల మధ్య ముందుకు సాగుతూ, ఈ మహిమను విశ్వసించి, దానిని ఎల్లప్పుడూ నా మనస్సులో నిలుపుకొందునుగాక. నీవు నాకు ముందుగా దారిలో సాగుతున్నావు; నేను నీపై నమ్మకం ఉంచితే చాలు, నా ప్రయాణంలో నన్ను నడిపిస్తావు. యేసూ, నేను నీపై నమ్మకం ఉంచుతున్నాను!
సిలువ పాదాల చెంత 40 రోజులు – పదకొండవ ధ్యానం – ప్రవాసంలో జీవించడం
నేటి పునీతులు – పునీత పాట్రిక్
ప్రార్థన – పునీత పాట్రిక్ వక్షఃకవచం




