วันอาทิตย์ที่ 10 มีนาคม 2019
วันอาทิตย์สัปดาห์ที่ 1 เทศกาลมหาพรต ปี C
ฟังภาษาอังกฤษ
พระเยซูเจ้าทรงเปี่ยมด้วยพระจิตเจ้า เสด็จกลับจากแม่น้ำจอร์แดน และพระจิตเจ้าทรงนำพระองค์เข้าไปในถิ่นทุรกันดารเป็นเวลาสี่สิบวัน เพื่อให้ปีศาจผจญพระองค์ ลูกา 4:1-2
ช่างเป็นประสบการณ์ที่เจ็บปวดสำหรับพระเยซูเจ้า หากเราไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างจริงจัง ก็อาจเข้าใจได้ยาก…อย่างน้อยก็ในตอนแรก
พระเยซูเจ้า พระบุตรของพระเจ้า พระเมสสิยาห์ พระผู้สร้างจักรวาล องค์ “เราเป็น” ผู้ยิ่งใหญ่ พระบุคคลที่สองแห่งพระตรีเอกภาพผู้ศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง ประทับอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ทรงทนทุกข์เป็นเวลาสี่สิบวัน ขณะที่ทรงถูกปีศาจประจญและทรงอยู่ท่ามกลางสัตว์ป่า เหตุใดพระองค์จึงทรงทำเช่นนี้ และเหตุใดพระเจ้าพระบิดาจึงทรงยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น ข้อความยังบอกด้วยว่า แท้จริงแล้วพระจิตเจ้าทรงเป็นผู้ผลักดันพระเยซูเจ้าให้เสด็จเข้าไปในถิ่นทุรกันดารเพื่อผ่านประสบการณ์อันเจ็บปวดตลอด 40 วันนี้!
บางทีเราอาจไม่ค่อยได้ไตร่ตรองถึงทุกสิ่งที่พระเยซูเจ้าทรงอดทนและความทุกข์ทั้งปวงที่พระองค์ทรงรับในชีวิตมนุษย์ของพระองค์ แน่นอนว่า บางครั้งเราคิดถึงการตรึงกางเขน แต่บ่อยครั้งแม้แต่เหตุการณ์นั้นก็ถูกบดบังด้วยความรู้ที่ว่า พระองค์ทรงกลับคืนพระชนมชีพแล้ว เราอาจมองข้ามความทุกข์ที่พระองค์ทรงเผชิญตลอดพระชนมชีพได้ง่าย และเราอาจมองข้ามเหตุผลที่พระองค์ทรงผ่านทุกสิ่งเหล่านั้นในสภาพมนุษย์ของพระองค์ได้ง่ายเช่นกัน
แล้วทั้งหมดนี้เกี่ยวกับอะไร เกี่ยวกับความรักที่ทรงมีต่อเราทุกคน เกี่ยวกับการที่พระเจ้าทรงรักเรามากจนทรงยอมทนความยากลำบากและความทุกข์ทรมานทุกรูปแบบของมนุษย์ที่เข้ามาในชีวิตของเรา เกี่ยวกับการที่พระเจ้าทรงสามารถมองหน้าเราตรง ๆ และตรัสว่า “ใช่ เราเข้าใจสิ่งที่ลูกกำลังเผชิญ…เราเข้าใจจริง ๆ” นี่คือความรัก เป็นความรักที่ลึกซึ้งจนพระเจ้าเองทรงยอมสัมผัสความอ่อนแอและความเจ็บปวดของเรา เพื่อพระองค์จะทรงพบเราได้ ณ ที่นั้น ทรงบรรเทาใจเราท่ามกลางสิ่งใดก็ตามที่เรากำลังเผชิญ และทรงยกเราขึ้นอย่างอ่อนโยนให้พ้นจากสิ่งนั้น ไปสู่ชีวิตใหม่ที่ทรงเตรียมไว้ให้เรา ขอย้ำอีกครั้งว่า นี่คือความรัก!
พระจิตเจ้า “ทรงนำ” (ตามคำบอกเล่าของมัทธิว) และถึงกับ “ทรงขับ” (ตามคำบอกเล่าของมาระโก) พระเยซูเจ้าออกไปในถิ่นทุรกันดาร นี่เป็นวิธีบอกเราว่าประสบการณ์นี้เป็นแผนการและพระประสงค์ของพระเจ้า ไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นกับพระเยซูเจ้าเพราะเหตุบังเอิญอันแปลกประหลาด ไม่ใช่โชคร้ายหรือความทุกข์ของมนุษย์ที่น่าเศร้าและไร้ความหมาย ไม่เลย นี่คือความทุกข์ที่มีจุดมุ่งหมาย เป็นความทุกข์ที่มีเจตนา และส่วนหนึ่งของเจตนานั้นก็คือ เพื่อทรงสัมผัสและน้อมรับทุกสิ่งที่เราประสบและต้องน้อมรับ
การผจญในชีวิตเป็นเรื่องจริง เป็นผลจากธรรมชาติมนุษย์ของเราที่ตกในบาป การผจญมาจากความอ่อนแอของเรา แต่ก็มาจากปีศาจด้วย การผจญอาจเป็นภาระหนักและก่อให้เกิดความเจ็บปวดอย่างมากทั้งทางอารมณ์และจิตใจ และเมื่อเรายอมแพ้ต่อการผจญ ก็ยิ่งก่อให้เกิดความเจ็บปวดฝ่ายจิตที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พระเยซูเจ้าไม่เคยทรงยอมแพ้ต่อการผจญในถิ่นทุรกันดาร และไม่เคยทรงยอมแพ้ต่อการผจญในช่วงเวลาอื่นใดตลอดพระชนมชีพเช่นกัน แต่พระองค์ทรงอดทนต่อการผจญเหล่านั้นและทรงเป็นทุกข์เพราะการผจญเหล่านั้น
เรื่องนี้บอกเราว่า พระองค์ทรงเป็นพละกำลังและแรงบันดาลใจให้เราได้ ท่ามกลางการประจญใด ๆ ที่เราเผชิญในทุก ๆ วัน บางวันเราอาจรู้สึกเหงาและโดดเดี่ยวราวกับคนที่ถูกผลักดันให้เข้าไปในถิ่นทุรกันดารแห่งบาปของเรา เราอาจรู้สึกราวกับว่าสัตว์ป่าแห่งกิเลสตัณหาที่ผิดระเบียบของเรากำลังเอาชนะเรา เราอาจรู้สึกราวกับว่ามารร้ายกำลังทำกับเราตามอำเภอใจ พระเยซูเจ้าก็ทรงรู้สึกเช่นนี้ด้วยเช่นกัน และพระองค์ทรงยอมรับประสบการณ์นี้ในธรรมชาติมนุษย์ของพระองค์โดยอิสระ เป็นพระประสงค์ของพระบิดาและการกระทำของพระจิตเจ้าที่ผลักดันพระองค์ให้ทรงผ่านประสบการณ์นี้
ด้วยเหตุเหล่านี้ พระเยซูเจ้าเองจึงทรงสามารถพบคุณในถิ่นทุรกันดารภายในใจนี้ได้ พระองค์ประทับอยู่ที่นั่น ทรงรอคุณ ทรงแสวงหาคุณ และทรงเรียกคุณ พระองค์ประทับอยู่ที่นั่นท่ามกลางทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณอาจกำลังเผชิญ และพระองค์ผู้ทรงเอาชนะการประจญในถิ่นทุรกันดารนี้ จะทรงนำคุณออกมาอย่างอ่อนโยน พระองค์เสด็จไปยังถิ่นทุรกันดารเพื่อพบคุณและพาคุณกลับมา และทูตสวรรค์ได้ปรนนิบัติรับใช้พระเยซูเจ้าในถิ่นทุรกันดารนี้ฉันใด พระองค์ก็ทรงส่งทูตสวรรค์เหล่านั้นมาปรนนิบัติรับใช้คุณฉันนั้น
ดังนั้น ไม่ว่า “ถิ่นทุรกันดาร” ของคุณจะเป็นเพียงความว้าวุ่นเล็กน้อยในชีวิตขณะนี้ หรือเป็นการต่อสู้กับความสิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง พระเยซูเจ้าทรงปรารถนาที่จะพบคุณและนำคุณออกมา พระองค์ทรงพิชิตถิ่นทุรกันดารแล้วครั้งเดียวตลอดไป และพระองค์ทรงสามารถพิชิตถิ่นทุรกันดารใด ๆ ในชีวิตของคุณได้เช่นกัน
ข้าแต่พระเจ้า ข้าพเจ้าสำนึกในความรักอันสมบูรณ์ที่พระองค์ทรงมีต่อข้าพเจ้า ข้าพเจ้าเชื่อว่าพระองค์ทรงรักข้าพเจ้ามากพอที่จะทรงอดทนต่อความทุกข์ทั้งปวง ทรงเข้าใจความทุกข์ทั้งปวง และทรงนำข้าพเจ้าออกจากความแห้งแล้งและความเจ็บปวดภายในของตนเอง ขอให้ข้าพเจ้ายอมให้พระองค์ทรงถูกขับเข้าไปในถิ่นทุรกันดารแห่งจิตวิญญาณของข้าพเจ้า และที่นั่น เมื่อข้าพเจ้าพบพระองค์ ขอให้ข้าพเจ้ายอมให้พระองค์ทรงนำข้าพเจ้าไปยังสายน้ำที่เย็นชื่นใจและให้ความสดชื่น ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
40 วัน ณ เชิงกางเขน: บทไตร่ตรองที่สี่ – มิตรภาพฝ่ายจิต>>>
บทไตร่ตรองเรื่องพระเมตตาของพระเจ้า
แหล่งข้อมูลเพิ่มเติมสำหรับเทศกาลมหาพรต>>>
