Tagalog

Pagpapanumbalik ng Banal na Pagsamba

Nobyembre 20, 2026
Biyernes ng Ikatatlumpu’t Tatlong Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa para sa Araw na Ito

Paglilinis ni Kristo sa Templo, ni Lawrence OP, CC BY-NC-ND 2.0

Bidyo

Pumasok si Hesus sa bakuran ng Templo at sinimulang palayasin ang mga nagtitinda. Sinabi Niya sa kanila, “Nasusulat, Ang Aking bahay ay magiging bahay-dalanginan, ngunit ginawa ninyo itong lungga ng mga magnanakaw.” At araw-araw Siyang nagtuturo sa bakuran ng Templo. Lucas 19:45–47

Binubuksan ng Ebanghelyo ngayon ang masasabing pinakamatindi at pinakamahalagang linggo sa kasaysayan ng sangkatauhan. Dumating si Hesus sa Jerusalem para sa isang linggong pagdiriwang ng Paskuwa, at masayang sinalubong ng mga taong naging mga alagad Niya sa nakaraang tatlong taon ng Kanyang hayagang ministeryo. Punong-puno ng pananabik ang lungsod. Marami ang nag-iisip kung ito na ang sandaling igigiit Niya ang Kanyang Pagkahari at ibabalik ang Nagkakaisang Kaharian ng Israel. Ngunit sa unang araw ng kapistahan, gumawa si Hesus ng isang nakakagulat na hakbang: pumasok Siya sa Templo at pinalayas ang mga mangangalakal, na sinasaway sila dahil ginawa nilang “lungga ng mga magnanakaw” ang bahay ng Kanyang Ama.

Ang Paskuwa ang pinakabanal na kapistahan sa kalendaryo ng mga Judio, na gumugunita sa paglaya ng Israel mula sa pagkaalipin sa Ehipto. Inaalala nito ang gabing nilampasan ng anghel ng kamatayan ang mga tahanang minarkahan ng dugo ng isang korderong inihain—ang pangyayaring nagpasimula sa apatnapung taong paglalakbay sa ilang patungo sa Lupang Pangako.

Pagkaraan ng maraming siglo, itinayo ni Haring Solomon ang Templo sa Bundok Moria, sa mismong lugar kung saan sinubok si Abraham sa kanyang kahandaang ihandog si Isaac—isang paunang paglalarawan ng paghahandog ng Diyos Ama sa Kanyang bugtong na Anak sa bundok ding iyon sa Jerusalem. Mula noon, taun-taong naglalakbay roon bilang mga peregrino ang mga Judio mula sa bawat lipi upang sumamba, alalahanin ang tipan ng Diyos kay Abraham, at ipagdiwang ang Paglabas mula sa Ehipto.

Sa panahon ng Paskuwa, kailangang maghandog ang bawat pamilya ng isang hayop sa Templo. Upang mapadali ito, nagbebenta ang mga mangangalakal ng mga kordero, kambing, at kalapati, lalo na para sa mga peregrinong naglakbay mula sa malalayong lugar. Ngunit sa paglipas ng panahon, ang nagsimula bilang isang praktikal na paglilingkod ay lubhang nabahiran ng katiwalian. Napalitan ng kasakiman at komersiyalismo ang pagpipitagan. Natabunan ng tubo ang kabanalan.

Ang paglilinis ni Hesus sa Templo ay isang pagpapahayag ng paghatol na tulad ng sa mga propeta. Ipinahahayag Niya na kailangang maipanumbalik ang tunay na pagsamba. Dumating na ang Kordero ng Diyos upang ialay ang ganap at pangwakas na handog, at malapit nang magbigay-daan ang Templo sa isang bago at walang hanggang tipan na nakasentro sa mismong Katawan ni Kristo, na ihahain bilang handog, at ang Kanyang laman ay kakainin.

Tinutulungan tayo ng kontekstong ito na maunawaan kung bakit hinangad ng mga punong saserdote, mga eskriba, at mga pinuno ng bayan na patayin si Hesus. Ginugulo Niya ang isang sistemang matagal na nilang pinananatili—isang sistemang lalo nang nabuhol sa kapalaluan, pakinabang na pinansiyal, at ritwal na walang diwa. Mula sa paglalakbay ng mga peregrino at mga paghahandog hanggang sa daloy ng salaping tumutustos sa Templo at, sa ilang pagkakataon, nagpapayaman sa mga pinuno nito, maraming nakataya.

Isang mahalagang aral na makukuha natin sa tunggaliang ito ay na kapag lumilihis tayo sa ating pangunahing tungkuling sambahin ang Diyos at sinisimulang itaas ang mga kaugaliang gawa ng tao higit sa kadalisayan ng mismong pagsamba, kailangan din nating linisin ng Panginoon. Bagaman maaaring maging lubhang makabuluhan ang mga tradisyong pantao, nagiging hadlang ang mga ito sa buhay espirituwal kapag itinuturing na layunin sa halip na paraan tungo sa kabanalan.

Halimbawa, maaari tayong kumapit sa mga gawaing debosyonal, mga kagustuhan sa liturhiya, o mga kaugalian sa parokya na dating nagpalalim sa ating pananampalataya, ngunit sa paglipas ng panahon ay maaaring naging nakagawian na lamang, nabahiran ng kapalaluan, o naging sanhi ng pagkakabaha-bahagi. Kapag natatabunan ng panlabas na anyo ang diwa, o kapag higit na pinahahalagahan ang sariling kagustuhan kaysa sa pagpipitagan, pagpapakumbaba, at pagsunod, maging ang mabubuting tradisyon ay maaaring makahadlang sa tunay na pagsamba.

Pagnilayan mo ngayon ang pangunahing misyon ng iyong buhay: ang pagsamba sa Diyos. Para rito ka nilikha, at sa pamamagitan nito ay nagiging kabilang ka sa Kaharian ng Diyos. Bagaman makatutulong ang mga debosyon at pansariling kagustuhan sa relihiyon, suriin mo kung ang iyong mga kaugaliang panrelihiyon, mga nakasanayan, o mga pansariling opinyon ay nagpapalabo sa kadalisayan ng iyong pagsamba. Mas pinagtutuunan mo ba ng pansin ang mga panlabas na bagay at kaugalian, o ang pagsamba sa Diyos? Kung ang una, hilingin sa Panginoon na buwagin ang mga paglihis na iyon at tawagin ka, ang iyong parokya, at ang Kanyang buong Simbahan na manumbalik sa banal na pagsamba.

Kabanal-banalang Kordero ng Diyos, nang pumasok Ka sa Templo sa panahon ng Paskuwa at nakita Mo ang mga paglihis na nakapasok sa banal na kapistahang iyon, ang Iyong banal na sigasig ang nag-udyok sa Iyo na linisin ang Templo. Linisin Mo rin po ang templo ng aking kaluluwa sa pamamagitan ng gayunding banal na sigasig. Alisin Mo sa akin ang lahat ng mababaw na pagkakapit at pansariling kagustuhan sa mga bagay na panrelihiyon, upang maging tunay akong malaya na sambahin Ka sa espiritu at katotohanan. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.

Nobena kay Kristong Hari
Nobena na dinarasal araw-araw mula Nobyembre 13–21, 2026

Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo

Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos

Lahat ng mga Santo/Kapistahan

Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon

Mga Pagpipilian para sa mga Pagbasa sa Misa