रविवार, ६ मे २०१८
पुनरुत्थान काळातील सहावा रविवार, वर्ष ब

“आपल्या मित्रांसाठी आपले प्राण देणे, यापेक्षा मोठे प्रेम कोणाचेही नाही.” योहान 15:13
प्रेम म्हणजे दुसऱ्या व्यक्तीबद्दल वाटणारी तीव्र भावना, असे अनेकदा समजले जाते. एखाद्या व्यक्तीकडे किंवा गोष्टीकडे मन फार ओढले गेले, की ‘आपले त्या व्यक्तीवर किंवा गोष्टीवर प्रेम आहे,’ असे म्हटले जाते. पण हे प्रेम आहे का? खऱ्या अर्थाने याला प्रेम म्हणता येईल का? तसे नाही. प्रेमात भावनांना नक्कीच स्थान असते, पण प्रेम भावनांवर आधारलेले नसते.
मग प्रेम म्हणजे काय? प्रेम म्हणजे आपण घेतलेला निर्णय. वर दिलेल्या शुभवर्तमानातील उताऱ्यात येशू स्पष्ट करतो, त्याप्रमाणे प्रेम म्हणजे ‘आपल्या मित्रांसाठी आपला प्राण देण्याचा’ निर्णय.
आपला प्राण देण्यातून अनेक गोष्टी स्पष्ट होतात. सर्वप्रथम, प्रेमाचे स्वरूप म्हणजे स्वतःचे संपूर्ण दान. प्राण अर्धवट देता येत नाही. एकतर आपण आपला प्राण देतो किंवा देत नाही. यावरून दिसते की खऱ्या अर्थाने प्रेम करणे म्हणजे आपले संपूर्ण जीवन, शंभर टक्के, अर्पण करण्याची बांधिलकी स्वीकारणे.
या उताऱ्यातून हेही स्पष्ट होते की प्रेमात त्याग असतो. आपला प्राण देणे यातून दिसते की प्रेमासाठी एका अर्थाने स्वतःसाठी जगणे सोडावे लागते. प्रेमात आपण आधी दुसऱ्याचा विचार करतो आणि आपल्या गरजांपेक्षा त्या व्यक्तीच्या गरजांना प्राधान्य देतो. यासाठी खरा त्याग आणि निःस्वार्थपणा आवश्यक आहे.
आपण अनेक प्रकारे आपले जीवन इतरांसाठी अर्पण करतो. त्यांपैकी काही मार्ग छोटे, तर काही मोठे असतात. सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, प्रत्येक व्यक्तीच्या भल्याची मनापासून काळजी घेण्याची वृत्ती आपण जोपासली पाहिजे. जेव्हा आपण आपले लक्ष आणि अंतःकरण इतरांकडे वळवतो, तेव्हा त्यांच्यासाठी आपले जीवन अर्पण करण्याचे असंख्य मार्ग आपल्याला दिसू लागतात. दयाळूपणाची एखादी छोटी कृती करणे, प्रोत्साहनाचे दोन शब्द बोलणे, कुणाचे म्हणणे लक्षपूर्वक ऐकून घेणे, एखाद्या कामात मदत करणे, अशा छोट्या मार्गांनी आपण दररोज स्वतःतले काहीतरी इतरांना देतो. मोठ्या कृतींमध्ये मोठे धैर्य दाखवून क्षमा करणे, प्रेम करावेसे वाटत नसतानाही प्रेम करणे, एखादी व्यक्ती दयेस पात्र नाही असे वाटत असतानाही तिला दया दाखवणे, आणि आपल्या धावपळीत वेळ नसतानाही खास प्रयत्न करून कुणाच्या पाठीशी उभे राहणे, यांचा समावेश होऊ शकतो.
मुद्दा असा आहे की, स्वतःला झळ पोहोचेपर्यंत आपण इतरांसाठी स्वतःला देतो, तेव्हा आपला प्रत्येक लहानमोठा त्याग त्यांच्यासाठी आशीर्वाद आणि आपल्यासाठी गौरवशाली प्रतिफळ ठरतो. त्यागमय जीवन जगण्यात अनेक प्रकारे समाधान मिळते आणि अंततः अशाच जीवनासाठी आपल्याला घडवले गेले आहे.
आज यावर चिंतन करा: स्वतःसाठी काहीही राखून न ठेवता तुम्ही इतरांसाठी आपले जीवन कितपत अर्पण करता? इतक्या खोलवर प्रेम करण्याचा निश्चय करताना कचरू नका. स्वतःला पूर्णपणे अर्पण केल्याने तुम्हाला स्वतःची खरी ओळख सापडते आणि आपल्या दैवी प्रभूची उपस्थितीही जाणवते.
हे प्रभू, स्वतःच्या आधी इतरांचा विचार करायला मला मदत कर. वेदना सोसाव्या लागल्या तरी प्रेम करत राहायला मला मदत कर. आणि प्रेमापोटी केलेल्या त्या त्यागात तुझ्या दैवी हृदयातील प्रेम मला गवसू दे. हे येशू, माझा तुझ्यावर विश्वास आहे.



