Niedziela, 10 marca 2019
I Niedziela Wielkiego Postu, rok C
Wszyscy święci wspominani dzisiaj
Pełen Ducha Świętego Jezus powrócił znad Jordanu, a Duch poprowadził Go na pustynię na czterdzieści dni, aby był kuszony przez diabła. Łk 4:1-2
Jakże bolesne było to doświadczenie dla Jezusa. Jeśli naprawdę się nad tym zastanowisz, może ci być trudno to zrozumieć… przynajmniej na początku.
Jezus, Syn Boży, Mesjasz, Stwórca wszechświata, wielki JA JESTEM, druga Osoba Trójcy Przenajświętszej, przebywa na pustyni, cierpiąc przez czterdzieści dni, kuszony przez diabła i żyjąc wśród dzikich zwierząt. Dlaczego w ogóle miałby to robić i dlaczego Bóg Ojciec miałby na to pozwolić? Co więcej, czytamy, że to właśnie Duch Święty wyprowadził Jezusa na pustynię, aby doświadczył tych bolesnych czterdziestu dni!
Być może rzadko zastanawiamy się nad wszystkim, co Jezus zniósł i co wycierpiał w swoim ludzkim życiu. Owszem, czasem myślimy o ukrzyżowaniu, ale nawet ono często pozostaje w cieniu naszej wiedzy o tym, że On zmartwychwstał. Łatwo przeoczyć cierpienie, którego doświadczał przez całe życie. I łatwo przeoczyć powód, dla którego w swoim człowieczeństwie przeszedł przez to wszystko.
O co więc w tym wszystkim chodzi? O miłość do nas wszystkich. O to, że Bóg kocha nas tak bardzo, iż był gotów znieść każdy rodzaj trudności i ludzkiego cierpienia, które pojawiają się w naszym życiu. O to, by Bóg mógł spojrzeć nam prosto w oczy i powiedzieć: „Tak, rozumiem, przez co przechodzisz… naprawdę rozumiem”. To jest miłość. Miłość tak głęboka, że sam Bóg był gotów doświadczyć naszych słabości i bólu, aby móc nas w nich spotkać, pocieszyć pośród wszystkiego, przez co przechodzimy, i łagodnie wyprowadzić nas z tego ku nowemu życiu, które dla nas przygotował. Powtórzmy: to jest Miłość!
Duch „poprowadził” (w wersji Mateusza), a nawet „wypędził” (w wersji Marka) Jezusa na pustynię. W ten sposób przekazano nam, że to doświadczenie było zamysłem i wolą Boga. Nie było czymś narzuconym Jezusowi przez jakiś dziwny zbieg okoliczności. Nie był to pech ani nieszczęśliwe i pozbawione sensu ludzkie cierpienie. Nie, było to cierpienie mające cel. Cierpienie z określonym zamiarem. A zamiarem tym było po części doświadczyć i przyjąć wszystko, czego my doświadczamy i co musimy przyjąć.
Pokusa w życiu jest czymś rzeczywistym. Jest skutkiem naszej upadłej ludzkiej natury. Pochodzi z naszej słabości, ale także od Złego. Pokusa może być ciężkim brzemieniem i powodować dotkliwy ból emocjonalny i psychiczny. A gdy jej ulegamy, powoduje jeszcze głębszy ból duchowy. Jezus nigdy nie uległ pokusom na pustyni ani nie uległ pokusom w żadnym innym momencie swojego życia. Jednak je znosił i cierpiał z ich powodu.
To mówi nam, że On może być naszą siłą i natchnieniem pośród wszelkich pokus, z którymi mierzymy się każdego dnia. W niektóre dni możemy odczuwać samotność i odosobnienie kogoś, kto został wyprowadzony na pustynię naszych grzechów. Możemy mieć wrażenie, że dzikie zwierzęta naszych nieuporządkowanych namiętności biorą nad nami górę. Możemy czuć, jakby Zły robił z nami, co zechce. Otóż Jezus również tak się czuł. I dobrowolnie pozwolił sobie doświadczyć tego w swoim człowieczeństwie. To wola Ojca i działanie Ducha Świętego doprowadziły Go do tego doświadczenia.
Z tych powodów to sam Jezus może spotkać cię na tej wewnętrznej pustyni. On tam jest, czeka na ciebie, szuka cię, woła cię. Jest tam pośród wszystkiego, przez co możesz przechodzić. I to On, który przezwyciężył pokusę na pustyni, łagodnie cię z niej wyprowadzi. Poszedł na pustynię, aby cię spotkać i przyprowadzić z powrotem. I tak jak aniołowie usługiwali Jezusowi na tej pustyni, tak też On posyła tych aniołów, aby usługiwali tobie.
Niezależnie więc od tego, czy twoja „pustynia” jest teraz jedynie niewielkim niepokojem w życiu, czy też walką z całkowitą rozpaczą, Jezus pragnie cię spotkać i wyprowadzić cię z niej. On pokonał pustynię raz na zawsze i potrafi pokonać także każdą pustynię w twoim życiu.
Panie, uznaję Twoją doskonałą miłość do mnie. Wierzę, że kochasz mnie tak bardzo, iż jesteś gotów znieść wszelkie cierpienie, zrozumieć wszelkie cierpienie i wyprowadzić mnie z mojej wewnętrznej oschłości i bólu. Obym pozwolił, byś został wypędzony na pustynię mojej własnej duszy, i obym tam, spotykając Ciebie, pozwolił Ci poprowadzić mnie ku chłodnym, orzeźwiającym wodom. Jezu, ufam Tobie.
40 dni u stóp Krzyża: Rozważanie czwarte – Przyjaźń duchowa>>>
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Więcej materiałów na Wielki Post>>>
