11 września 2024
Środa XXIII tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
„Natomiast biada wam, bogaczom, bo odebraliście już pociechę waszą. Biada wam, którzy teraz jesteście syci, albowiem głód cierpieć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie, albowiem smucić się i płakać będziecie. Biada wam, gdy wszyscy ludzie chwalić was będą. Tak samo bowiem przodkowie ich czynili fałszywym prorokom”. Łk 6:24–26
Czy niebezpiecznie jest być bogatym, sytym, śmiać się i cieszyć się pochwałami wszystkich? Według Jezusa — najwyraźniej tak. Dlaczego Jezus miałby przed tym przestrzegać? A wcześniej — dlaczego miałby nazywać błogosławionymi ubogich, głodnych, płaczących i znieważanych? W istocie Jezus potępiał cztery powszechne grzechy — chciwość, obżarstwo, nieumiarkowanie i próżną chwałę — oraz zachęcał do praktykowania przeciwnych im cnót.
Ubóstwo samo w sobie nie wystarcza do świętości. Jednak w Ewangelii według św. Łukasza Jezus nazywa błogosławionymi ubogich w dosłownym znaczeniu tego słowa. Idzie to dalej niż Ewangelia według św. Mateusza, która nazywa błogosławionymi „ubogich w duchu”. Być ubogim w duchu to być duchowo wolnym od przywiązania do rzeczy materialnych tego świata, aby móc w pełni otworzyć się na bogactwa Boga. Osoby zamożne często mają skłonność do usprawiedliwiania się przekonaniem, że choć wiele posiadają, nie są do tego przywiązane. Miejmy nadzieję, że tak właśnie jest. Jednak w Łukaszowej wersji błogosławieństw Jezus mówi wprost: „Błogosławieni jesteście wy, ubodzy” oraz „biada wam, bogaczom”. W tym nauczaniu odkrywamy drugie błogosławieństwo, którego nie ma w wersji Mateuszowej. Oprócz uznania duchowej wolności od przywiązania (ubóstwa ducha) za błogosławieństwo, ubóstwo w dosłownym znaczeniu zostaje ogłoszone łatwiejszą drogą do osiągnięcia tej duchowej wolności. Bogactwo materialne, choć samo w sobie nie jest grzechem, niesie ze sobą wiele pokus przywiązania, polegania na sobie i dogadzania sobie. Zatem z duchowego punktu widzenia łatwiej być wolnym od przywiązania, gdy jest się ubogim, niż gdy jest się bogatym. To trudna do przyjęcia prawda zarówno dla ubogich, jak i dla bogatych. Ubodzy często chcą być bogaci, sądząc, że gdyby nimi byli, dzieliliby się swoim majątkiem z innymi i pozostaliby od niego wewnętrznie wolni. Bogaci często cieszą się swoim bogactwem i wierzą, że są od niego duchowo bardziej wolni, niż jest w rzeczywistości.
Bycie „głodnym” również zostaje nazwane stanem błogosławionym, podczas gdy bycie „sytym” jest stanem niebezpiecznym. Kiedy odczuwasz dosłowny głód, czy to z powodu postu, czy braku obfitości pożywienia, łatwiej jest skierować swój głód i pragnienie ku Bogu, aby On cię nasycił, oraz z większą łatwością zaufać Jego opatrzności. Obfitość jedzenia, zwłaszcza wykwintnego, kusi zaspokojeniem płynącym z obżarstwa, które utrudnia odczuwanie w pełni głodu i pragnienia Boga oraz Jego świętej woli. Dlatego jeśli powstrzymujesz się od dogadzania sobie i doświadczasz głodu, otrzymasz błogosławieństwo wolności od obżarstwa, a nawet od pokusy, by mu ulec.
„Śmiech” i „płacz” nie odnoszą się w tym przypadku do radości i rozpaczy. Chodzi tu raczej o ludzi, którzy nieustannie szukają zabawy i życia polegającego na dogadzaniu sobie. Wiele osób żyje dla zabawy, rozrywki i chwilowych przyjemności. Płacz odnosi się do tych, którzy odkryli, że przemijające przyjemności tego świata nigdy nie mogą przynieść zaspokojenia. Nieustanna rozrywka niesie więc ze sobą rzeczywistą pokusę, natomiast utrata tej formy ulotnej przyjemności pomaga tę pokusę wyeliminować.
Wreszcie Jezus nazywa błogosławionymi tych, którzy z Jego powodu są znienawidzeni, wykluczani, znieważani i uznawani za złych, a nie tych, o których wszyscy mówią dobrze. W tym przypadku Jezus odnosi się do pochwał wynikających z rzeczy, które z perspektywy wieczności nic nie znaczą. Kiedy wszyscy mówią o nas dobrze, chwaląc cechy i osiągnięcia, które nie są prawdziwymi cnotami chrześcijańskimi, będziemy kuszeni, by w tych pochwałach szukać zaspokojenia. Ale ta forma zaspokojenia nie jest niczym innym jak próżną chwałą i ostatecznie nigdy nie daje prawdziwego spełnienia. Kiedy jednak ktoś dostrzega i chwali w nas Boże cnoty, to przede wszystkim Bóg jest uwielbiony, a my otrzymujemy błogosławieństwo udziału w Jego chwale.
Zastanów się dziś, czy wolisz żyć w bogactwie, dogadzać sobie najlepszym jedzeniem, nieustannie korzystać z rozrywek i budzić zazdrość innych, czy też dostrzegasz pokusy, jakie niesie ze sobą taki styl życia. Rozważ również konkretne duchowe błogosławieństwa, które stają się udziałem ludzi dosłownie ubogich, głodnych, umiarkowanych i pokornych. To bardzo wymagające nauczanie Jezusa. Jeśli trudno ci się z nim pogodzić, wiedz, że jest to znak, iż w twoim życiu wciąż istnieją różne przywiązania. Zastanów się zwłaszcza nad tym błogosławieństwem, które najtrudniej ci przyjąć, i uczyń je źródłem refleksji i modlitwy. Jeśli podejdziesz do tego szczerze i z otwartością, znajdziesz się wśród tych, którzy są prawdziwie błogosławieni w oczach Boga.
Mój błogosławiony Panie, byłeś ubogi, głodny, umiarkowany i pokorny w stopniu doskonałym. Z tych powodów byłeś pełen doskonałej cnoty i doświadczałeś najpełniejszego zaspokojenia. Proszę, otwórz moje oczy na złudzenia tego świata, abym mógł żyć z Tobą w prawdziwej świętości, doświadczając bogactw królestwa niebieskiego. Jezu, ufam Tobie.
Nowenna do Matki Bożej Bolesnej
Tradycyjnie odmawiana od 7 do 15 września
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Modlitwy w intencji wyborów i narodu
Dziewięciotygodniowa nowenna od 3 września do 4 listopada
Ilustracja powyżej: Kazanie na górze, autor: Danijel Dukić, za pośrednictwem Wikimedia Commons
