16 กรกฎาคม 2021
วันศุกร์ สัปดาห์ที่สิบห้า เทศกาลธรรมดา
บทอ่านประจำวัน
แม่พระแห่งภูเขาคาร์แมล—ระลึกถึงตามอัธยาศัย
ฟังภาษาอังกฤษ
พระเยซูเจ้าเสด็จผ่านทุ่งข้าวในวันสับบาโต บรรดาศิษย์ของพระองค์รู้สึกหิว จึงเริ่มเด็ดรวงข้าวมากิน เมื่อชาวฟาริสีเห็นเช่นนี้ ก็ทูลพระองค์ว่า “ดูซิ ศิษย์ของท่านกำลังทำสิ่งที่บทบัญญัติห้ามทำในวันสับบาโต” มัทธิว 12:1–2
เมื่อโมเสสมอบพระบัญญัติสิบประการให้แก่ประชากร มีข้อห้ามมิให้ทำงานในวันสับบาโต พระบัญญัติประการที่สามกล่าวไว้ตอนหนึ่งว่า “ท่านต้องไม่ทำงานใด ๆ” ในวันสับบาโต (อพยพ 20:10) เมื่อถึงสมัยพระเยซูเจ้า ชาวฟาริสีได้เพิ่มเติมคำอธิบายบทบัญญัตินี้ไว้มากมาย และขยายความให้ครอบคลุมงานต่าง ๆ ถึง 39 ประเภทที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นสิ่งต้องห้าม ในรายการนั้นมีการเก็บเกี่ยวและการโม่ข้าวรวมอยู่ด้วย ด้วยเหตุนี้ เมื่อชาวฟาริสีเห็นบรรดาศิษย์เด็ดรวงข้าวและขยี้เอาเมล็ดออกจากเปลือกเพื่อกิน พวกเขาจึงกล่าวโทษบรรดาศิษย์ว่าละเมิดสิ่งที่พวกเขาตีความว่าเป็นความผิดต่อพระบัญญัติประการที่สาม
สิ่งแรกที่เราสังเกตได้จากพระวรสารตอนนี้คือ บรรดาศิษย์กำลังหิว พวกเขาอุทิศตนแด่พระเยซูเจ้าอย่างยิ่ง และเดินทางกับพระองค์จากเมืองหนึ่งไปยังอีกเมืองหนึ่ง เพื่อให้พระองค์ทรงประกาศข่าวดี พวกเขาละทิ้งอาชีพ บ้าน ครอบครัว และรายได้ เพื่ออุทิศตนแด่พระเยซูเจ้าและพันธกิจของพระองค์เพียงอย่างเดียว ผลก็คือ พวกเขาดำเนินชีวิตในความยากจนและอาศัยน้ำใจเอื้อเฟื้อของผู้อื่น ในสภาพเช่นนี้เอง พวกเขาจึงเลือกกินอาหารที่เรียบง่ายที่สุด นั่นคือเมล็ดข้าวที่เด็ดมาระหว่างเดินทาง พวกเขาไม่ได้บ่นว่าไม่มีอาหารร้อน ๆ รออยู่ที่ปลายทาง พวกเขายอมรับการเดินเท้าระยะไกลครั้งแล้วครั้งเล่าได้ พวกเขาไม่เดือดร้อนที่ไม่ได้นอนบนที่นอนของตนเองทุกคืน แต่พวกเขาก็มีความต้องการอาหารอันเป็นความจำเป็นพื้นฐานของมนุษย์ จึงเด็ดข้าวเหล่านี้ระหว่างเดินทางเพื่อบรรเทาความหิวซึ่งเป็นความต้องการพื้นฐานนี้
แม้เราจะเรียนรู้บทเรียนได้มากมายจากพระวรสารตอนนี้ แต่บทเรียนที่ชัดเจนประการหนึ่งคือเรื่องการประจญให้ตัดสินและกล่าวโทษผู้อื่น เมื่อเราตกหลุมพรางของการตัดสินผู้อื่น มักมีบางสิ่งเกิดขึ้นร่วมด้วย ประการแรก การตัดสินและกล่าวโทษมักตั้งอยู่บนความผิดที่เราคิดว่าเห็น ซึ่งถูกขยายให้ใหญ่โตเกินจริง เห็นได้ชัดว่าชาวฟาริสีขยาย “บาป” นี้ของบรรดาศิษย์ให้ใหญ่โตเกินจริง ในชีวิตของเรา นิสัยชอบตัดสินแทบจะทำให้บาปที่เราคิดว่าเห็นในตัวผู้อื่นดูร้ายแรงกว่าความเป็นจริงเสมอ หากสิ่งนั้นเป็นบาปจริง ๆ ด้วยซ้ำ
การประจญอีกอย่างหนึ่งที่มักเกิดจากจิตใจที่ชอบตัดสินและกล่าวโทษ คือการไม่แม้แต่จะพยายามเข้าใจฝ่ายที่ถูกกล่าวโทษ ในกรณีข้างต้น ชาวฟาริสีไม่ได้สอบถามด้วยซ้ำว่าเหตุใดบรรดาศิษย์จึงเด็ดข้าวมากิน พวกเขาไม่ได้ถามว่าบรรดาศิษย์ไม่ได้กินอาหารมาระยะหนึ่งแล้วหรือไม่ หรือเดินทางกันมานานเพียงใด พวกเขาไม่สนใจว่าบรรดาศิษย์กำลังหิว และเป็นไปได้อย่างยิ่งว่าหิวมาก เราก็เช่นกัน บ่อยครั้งเมื่อเราตัดสินและกล่าวโทษผู้อื่น เราก็ลงคำตัดสินโดยไม่ได้พยายามเข้าใจสถานการณ์ด้วยซ้ำ
ท้ายที่สุด ต้องกล่าวว่าการตัดสินผู้อื่นไม่ใช่สิทธิของเรา การทำเช่นนั้นมักเป็นการด่วนตัดสินอย่างไม่รอบคอบ และเกิดจากการยึดตนเองเป็นศูนย์กลาง พระเจ้าไม่ได้ประทานอำนาจแก่ชาวฟาริสีให้ขยายพระบัญญัติประการที่สามออกเป็นข้อปฏิบัติต้องห้าม 39 ประการ และไม่ได้ประทานอำนาจให้พวกเขานำการตีความเหล่านั้นไปใช้ตัดสินการกระทำของบรรดาศิษย์ตามที่พวกเขาเห็น พระเจ้าก็ไม่ได้ประทานอำนาจให้เราตัดสินผู้อื่นเช่นกัน หากเห็นได้ชัดว่าผู้ใดติดอยู่ในวังวนของบาปที่มีเนื้อหาร้ายแรงในตัวมันเอง เราต้องทำทุกสิ่งที่ทำได้เพื่อช่วยดึงเขาออกจากบาปนั้น แต่แม้ในกรณีเช่นนั้น เราก็ไม่มีสิทธิที่จะตัดสินหรือกล่าวโทษ
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงแนวโน้มใด ๆ ในตัวท่านที่ชอบตัดสินและกล่าวโทษผู้อื่น หากท่านเห็นแนวโน้มนี้ในตนเอง จงใช้เวลาคิดถึงชาวฟาริสี การถือว่าตนชอบธรรมของพวกเขานั้นน่าเกลียดและก่อความเสียหาย แบบอย่างที่ไม่ดีของพวกเขาควรเป็นแรงกระตุ้นให้เราหันออกจากการกล่าวโทษเช่นนั้น และปฏิเสธการประจญเหล่านั้นทันทีที่เกิดขึ้น
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงเป็นพระตุลาการเหนือทุกคน พระองค์เพียงผู้เดียวทรงรู้จักจิตใจ และพระองค์เพียงผู้เดียวทรงสามารถทำหน้าที่เป็นผู้พิพากษาได้ โปรดทรงใช้อำนาจของพระองค์ในชีวิตข้าพเจ้า เพื่อให้ข้าพเจ้ามองเห็นบาปของตนเอง ขณะที่พระองค์ทรงทำเช่นนั้น โปรดทรงปลดปล่อยข้าพเจ้าให้พ้นจากแนวโน้มที่จะตัดสินและกล่าวโทษด้วย โปรดประทานจิตใจที่เปี่ยมด้วยความเมตตาและความจริงต่อทุกคนแก่ข้าพเจ้าแทน ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
บทไตร่ตรองเรื่องพระเมตตาของพระเจ้า
บทไตร่ตรองพระคัมภีร์สำหรับเทศกาลธรรมดา
นักบุญประจำวัน – แม่พระแห่งภูเขาคาร์แมล
บทอ่านทางเลือกสำหรับพิธีบูชาขอบพระคุณ
.jpg){kind=link}