16 lipca 2021
Piątek XV tygodnia okresu zwykłego
Czytania na dziś
Najświętsza Maryja Panna z Góry Karmel — wspomnienie dowolne
Jezus przechodził w szabat wśród zbóż. Jego uczniowie byli głodni i zaczęli zrywać kłosy i jeść ziarno. Gdy faryzeusze to zobaczyli, powiedzieli do Niego: „Spójrz, Twoi uczniowie robią to, czego nie wolno robić w szabat”. Mt 12:1–2
Kiedy Mojżesz przekazał ludowi Dziesięć Przykazań, zawierały one zakaz pracy w szabat. Trzecie przykazanie mówiło między innymi: „nie będziesz wykonywać żadnej pracy” w szabat (Wj 20:10). Do czasów Jezusa faryzeusze dodali do tego prawa wiele komentarzy i rozszerzyli je, obejmując nim aż 39 różnych rodzajów pracy, które uważali za zakazane. Na ich liście znalazły się żęcie i mielenie zboża. Dlatego gdy faryzeusze zobaczyli, że uczniowie zrywają kłosy i wyłuskują ziarna z plew, aby je zjeść, potępili ich za czyn, który w ich interpretacji stanowił wykroczenie przeciwko trzeciemu przykazaniu.
Pierwszą rzeczą, jaką możemy zauważyć w tym fragmencie, jest to, że uczniowie byli głodni. Byli niezwykle oddani Jezusowi i wędrowali z Nim od miasta do miasta, aby mógł głosić Ewangelię. Zrezygnowali z pracy, domu, rodziny i dochodów, aby poświęcić się wyłącznie Jezusowi i Jego misji. W rezultacie żyli w ubóstwie i polegali na hojności innych. Właśnie w takich okolicznościach zdecydowali się na najskromniejszy pokarm: ziarno, które zbierali po drodze. Nie narzekali, że u celu podróży nie czeka na nich gorący posiłek. Akceptowali liczne długie wędrówki pieszo. Godzili się z tym, że nie każdej nocy mogli spać we własnym łóżku. Mieli jednak podstawową ludzką potrzebę pożywienia, więc zbierali to ziarno po drodze, aby zaspokoić głód.
Choć z tego fragmentu możemy wyciągnąć wiele nauk, jedna z nich wyraźnie dotyczy pokusy osądzania i potępiania innych. Kiedy wpadamy w pułapkę osądzania innych, zazwyczaj pojawia się kilka wspólnych cech. Po pierwsze, osądzanie i potępianie często opierają się na dostrzeganych przewinieniach, które zostają wyolbrzymione i przejaskrawione. Faryzeusze wyraźnie wyolbrzymili i przejaskrawili ten „grzech” uczniów. W naszym życiu skłonność do osądzania niemal zawsze sprawia, że dostrzegany grzech drugiego człowieka wydaje się znacznie poważniejszy, niż jest w rzeczywistości — o ile w ogóle jest grzechem.
Inną częstą pokusą wypływającą z serca skłonnego do osądzania i potępiania jest to, że nawet nie staramy się zrozumieć osoby, którą potępiamy. W opisanej wyżej sytuacji faryzeusze nawet nie zapytali, dlaczego uczniowie zrywali kłosy i jedli ziarno. Nie zapytali, czy od jakiegoś czasu nie mieli nic do jedzenia ani jak długo byli w drodze. Nie miało dla nich znaczenia, że uczniowie byli głodni, i to najprawdopodobniej bardzo głodni. Podobnie bywa z nami: gdy osądzamy i potępiamy drugiego człowieka, często wydajemy wyrok, nawet nie próbując zrozumieć sytuacji.
Na koniec trzeba powiedzieć, że nie mamy prawa osądzać innych. Takie postępowanie jest zwykle pochopne i wynika z naszego skupienia na sobie. Bóg nie dał faryzeuszom władzy rozszerzania trzeciego przykazania na 39 zakazanych czynności ani nie dał im władzy stosowania tych interpretacji do zaobserwowanych przez nich czynów uczniów. Bóg nie daje również nam władzy osądzania innych. Jeśli ktoś wyraźnie tkwi w kręgu obiektywnie ciężkiego grzechu, musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc mu się z tego grzechu wydostać. Ale nawet w takim przypadku nie mamy prawa osądzać ani potępiać.
Zastanów się dziś nad każdą swoją skłonnością do osądzania i potępiania innych. Jeśli dostrzegasz w sobie taką skłonność, poświęć trochę czasu na rozważenie postawy faryzeuszy. Ich przekonanie o własnej sprawiedliwości było odpychające i szkodliwe. Zły przykład, jaki dawali, powinien skłaniać nas do odwrócenia się od takich aktów potępiania i do odrzucania tych pokus, gdy tylko się pojawią.
Mój Boski Sędzio wszystkich, Ty i tylko Ty znasz serce, i Ty i tylko Ty potrafisz sprawować sąd. Proszę, sprawuj swoją władzę w moim życiu, abym mógł dostrzec własny grzech. Czyniąc to, proszę, uwolnij mnie także od skłonności do osądzania i potępiania. Zamiast tego obdarz mnie sercem pełnym miłosierdzia i prawdy wobec wszystkich. Jezu, ufam Tobie.
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
Święty dnia – Najświętsza Maryja Panna z Góry Karmel
.jpg){kind=link}