Setyembre 27, 2021
Lunes ng Ika-dalawampu’t Anim na Linggo sa Karaniwang Panahon
Mga Pagbasa Ngayong Araw
San Vicente de Paul, Pari—Paggunita
Nagtalo ang mga alagad kung sino sa kanila ang pinakadakila. Alam ni Jesus ang nilalaman ng kanilang mga puso, kaya kumuha Siya ng isang bata, pinatayo sa Kanyang tabi, at sinabi sa kanila, “Ang sinumang tumatanggap sa batang ito sa aking pangalan ay tumatanggap sa akin, at ang sinumang tumatanggap sa akin ay tumatanggap sa nagsugo sa akin. Sapagkat ang pinakamababa sa inyong lahat ang siyang pinakadakila.” Luke 9:48
Naganap ang pag-uusap na ito ni Jesus at ng Kanyang mga alagad di-nagtagal matapos ang tatlong pangyayari. Una, naganap ito matapos bumalik ang mga alagad mula sa unang misyon kung saan sila isinugo ni Jesus. Ikalawa, naganap ito matapos ipahayag ni Pedro ang kanyang pananampalataya na si Jesus ang “Mesiyas ng Diyos.” Ikatlo, naganap ito matapos ang Pagbabagong-anyo, kung kailan isinama ni Jesus sina Pedro, Santiago, at Juan sa bundok upang ihayag ang Kanyang kaluwalhatian. Matapos ang tatlong pangyayaring ito, tila nagsimulang lumitaw ang isang uri ng pagpapaligsahan sa mga alagad. Marahil ay may inggit dahil sa pagpapahayag ni Pedro ng kanyang pananampalataya, o marahil ay bahagyang nainggit ang mga alagad na hindi isinama sa bundok ng Pagbabagong-anyo. Ngunit anuman ang dahilan, tinutugunan ni Jesus ang nagsisimulang paghahangad ng hungkag na papuri sa mga alagad.
Sa kanyang paliwanag sa talatang ito, sinabi ni San Cirilo ng Alejandria na sa pakikipaglabang espirituwal, ang unang taktika ng diyablo ay pukawin ang mga pagnanasa ng laman sa ating mga kaluluwa upang manatili tayong nakagapos sa paghahangad sa gayong mga kaluguran. Gayunman, kapag nakawala ang isang tao sa mas mabababa at makalamang mga pagnanasang ito, pinupukaw naman ng diyablo ang isang kasalanang espirituwal: ang pagkamakasarili at paghahangad ng hungkag na papuri. Ang paghahangad na ito ng hungkag na papuri, ang pagnanais na maituring na pinakadakila, ang pinakikipaglabanan ng mga alagad.
Kinausap ng ating Panginoon ang mga alagad matapos Niyang malaman “ang nilalaman ng kanilang mga puso.” Napakahalaga ng mga salitang ito. Sa diwa nito, napansin ni Jesus na nagsisimula pa lamang ang paghahangad ng hungkag na papuri. Maihahalintulad ito sa damo: kapag nagsisimula pa lamang itong tumubo, madali itong bunutin kasama ang mga ugat. Ngunit kung hahayaan itong lumago nang ilang panahon, mas mahirap nang bunutin ang mga ugat, at madalas na naaapektuhan nito ang iba pang mga halaman at ang lupang nakapaligid sa damo. Gayundin ang kasalanan. Sa magiliw na paglalagay ng isang bata sa kanilang gitna at pagsasabing “ang pinakamababa sa inyo ang siyang pinakadakila,” tinutulungan sila ni Jesus na bunutin ang “damong” ito ng kasalanan ng paghahangad ng hungkag na papuri bago ito mag-ugat nang malalim sa kanilang buhay. Habang nagpapatuloy si Jesus sa pakikipag-usap sa mga alagad, patuloy Siyang kumikilos nang may kahinahunan, na itinutuwid ang bahagyang kamalian sa kanilang pangangatwiran.
Mahalagang maunawaan ito, sapagkat laging ninanais ng ating Panginoon na tugunan ang ating kasalanan sa mismong sandaling nagsisimula ito. Kung bukas tayo sa Kanyang banayad na mga udyok ng biyaya, na marahang nagtutuwid sa ating mga kilos sa sandaling nagsisimula tayong maligaw ng landas, ang pagiging mapagmasid natin sa Kanyang mapagmahal na pagsaway ay makatutulong upang hindi tayo lalong mag-ugat sa ating kamalian, anuman iyon. Malaking tulong dito ang pagsasanay sa palagiang pagsusuri ng sarili. Sa paglinang ng ganitong gawi, hindi natin tinitingnan ang ating Panginoon bilang isang mabagsik at mapamintas na Hukom; sa halip, nakikita natin Siya sa Kanyang kahinahunan at pagkalinga. Ang larawang ito ni Jesus na magiliw na inilalapit ang isang bata sa harap ng mga alagad upang turuan sila tungkol sa tunay na kadakilaan ay dapat makatulong sa atin na maunawaang hindi natin kailanman dapat katakutan ang banayad na mga udyok na ito ng biyaya.
Pagnilayan mo ngayon ang ating Panginoon na nagpapakita sa harap mo at banayad na tumutugon sa maliliit na kasalanang pinagsisikapan mong labanan. Siyempre, kailangang unahing harapin nang buong tatag ang lahat ng mabibigat na kasalanan. Ngunit kapag naalis na sa iyong buhay ang lahat ng mabibigat na kasalanan, maging mapagmatyag sa banayad at mahabaging mga udyok ng biyaya na ginagamit ni Jesus upang bunutin ang bawat maliit na kasalanan sa simula pa lamang nito, at maging ang bawat di-kasakdalan sa iyong buhay espirituwal. Ang pagiging mapagmatyag sa mga biyayang ito ang pinakatiyak na paraan upang lumago sa kabanalan at hayaang akayin ka ng ating Panginoon tungo sa Kanyang maluwalhating kalooban, upang maging tunay kang dakila sa Kanyang Kaharian.
Aking pinakamahabagin at maamong Hesus, nagpapasalamat ako sa Iyo sa maraming paraan ng Iyong paglapit sa akin upang ipahayag ang Iyong pag-ibig at biyaya. Tulungan Mo po akong makita nang malinaw kung paano ako dapat magbago, upang mabunot maging ang mga unang pagsibol ng pinakamaliit na kasalanan sa aking buhay. Mahal Kita, aking Panginoon. Tulungan Mo akong mahalin Ka nang buong puso. Hesus, nagtitiwala ako sa Iyo.
Nobena kay Santa Teresita, ang Munting Bulaklak
Setyembre 22-30
Higit pang mga Pagninilay sa Ebanghelyo
Mga Pagninilay sa Inaawit na Awa ng Diyos
Mga Meditasyon sa Banal na Kasulatan para sa Karaniwang Panahon
Santo ng Araw – San Vicente de Paul, Pari
Mga Pagpipilian sa mga Pagbasa sa Misa
