6 listopada 2022
XXXII Niedziela Zwykła, rok C
Czytania na dziś
„A że umarli zmartwychwstają, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa o krzewie, gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyją”. Łukasz 20:37-38
W miarę jak zbliżamy się do końca tego roku liturgicznego, nasze czytania zaczynają wyraźniej skupiać się na rzeczach ostatecznych, które mają nadejść. Poniżej przytaczamy fragment Mojej wiary katolickiej!, rozdział 5, dotyczący zmartwychwstania umarłych:
Trzecie i ostatnie przyjście nastąpi, gdy Jezus powróci na ziemię w blasku i chwale. Będzie to „koniec świata, jaki znamy”. Będzie to czas, gdy Jego Królestwo zostanie ustanowione na zawsze. Wiele można powiedzieć o tym momencie w dziejach, a rozważanie go jest naprawdę fascynujące.
Jeśli przeczytasz Katechizm Kościoła Katolickiego, punkty #671-677, odkryjesz, że czyta się je niemal jak niezwykle intrygującą, futurystyczną powieść fantastycznonaukową pełną tajemnic. Jedyna różnica polega na tym, że wszystko to jest prawdą, wszystko jest pełne chwały i wszystko przewyższa wszelką tajemnicę, którą kiedykolwiek zdołamy pojąć, zanim rzeczywiście się to wydarzy. A wydarzy się to w jednym rozstrzygającym momencie przyszłości!
Co to wszystko oznacza? Oznacza to, że Jezus powróci w całym swoim blasku i chwale. Pewnego dnia powróci cieleśnie na ziemię, promienny i chwalebny. Ujrzymy Go, a świat, jaki obecnie znamy, dobiegnie końca. W tej chwili Bóg ustanowi swoje wieczne Królestwo, a Niebo i ziemia zjednoczą się w jedno. Będzie to „nowe niebo i nowa ziemia” (Apokalipsa 21:1). Dawne Niebo i ziemia przeminą i zostanie ustanowiony nowy porządek.
Ale to nie wszystko! W tym momencie wszyscy umarli powstaną z martwych. Tak właśnie, wszyscy ludzie, którzy kiedykolwiek umarli, zmartwychwstaną. Oznacza to, że każdy, kto „spoczął” na cmentarzu lub w innym miejscu, zostanie przywrócony do życia, otrzyma nowe, uwielbione ciało, a ciało to zostanie ponownie złączone z jego duszą.
Również Katechizm stwierdza:
Przychodząc na końcu czasów sądzić żywych i umarłych, Chrystus uwielbiony objawi ukryte zamiary serc i odda każdemu człowiekowi w zależności od jego uczynków i jego przyjęcia lub odrzucenia łaski. (#682)
To fascynująca myśl, a zarazem nieco przerażająca! Oznacza ona, że wszystko, co ukryte, wyjdzie na jaw. Może to być dobre lub złe, zależnie od tego, co pozostaje ukryte. Myśl ta powinna napełniać nas zarówno odrobiną świętej bojaźni, jak i świętą radością. Święta bojaźń jest w istocie darem od Boga, który ma nam pomóc usunąć każdy skryty i ukryty grzech, który teraz w nas jest lub z którym zmagaliśmy się w przeszłości. Skoro pewnego dnia rzeczywiście wszystko wyjdzie na jaw, warto zająć się tym już teraz, aby naszego grzechu już nie było. Jeśli tak uczynimy, nawet nasz grzech zostanie przemieniony w cnotę i łaskę. Wtedy, na końcu czasów, to właśnie ta łaska i cnota zostaną ujawnione. To ujawnienie naszej cnoty stanie się powodem świętej radości nie tylko dla nas, lecz także dla innych, którym zostanie ona ukazana.
Zostaniemy więc osądzeni na podstawie tego, co jest w naszym sumieniu. Nie będzie już chodziło jedynie o to, co zewnętrzne. Nie będziemy mogli zachowywać pozorów i udawać kogoś, kim nie jesteśmy. Cała prawda wyjdzie na jaw i zgodnie z Bożym zamysłem zostanie ukazana wszystkim.
Warto też zauważyć, że podczas Sądu Ostatecznego zmartwychwstaną nawet ci, którzy są w piekle. Dlaczego? Ponieważ jako ludzie jesteśmy przeznaczeni do tego, by na wieki pozostawać zjednoczeni z naszymi ciałami. W swej istocie jesteśmy ciałem i duszą. Tak więc nawet umarli odzyskają swoje ciała. Niestety jednak będą wówczas cierpieć wiecznie nie tylko duchowo, lecz także fizycznie. Nie wiemy, co to właściwie oznacza. Będzie to jednak rzeczywisty ból utraty. Utraty Boga, a także utraty polegającej na tym, że ciało i dusza nie będą mogły uczestniczyć w życiu z Bogiem. Może się to wydawać surowe i niesprawiedliwe, powinniśmy jednak pamiętać, że Bóg jest doskonale sprawiedliwy i doskonale kochający, a niezależnie od tego, jak będzie przeżywana ta wieczna utrata i to wieczne cierpienie, jest to słuszne i sprawiedliwe.
Jak będzie wyglądało to nowe życie tych, którzy będą mieli udział w zmartwychwstaniu do nowego życia? Będzie to życie z Bogiem, w wymiarze cielesnym i duchowym, a także życie ze sobą nawzajem. Apokalipsa symbolicznie przedstawia to nowe życie jako miasto, w którego centrum Bóg zasiada na tronie. Od Niego promieniuje światło, więc nie potrzeba słońca ani księżyca. Ulice są ze złota. Bramy pełne drogocennych kamieni. A to jeszcze nie wszystko. Tego symbolicznego języka nie należy rozumieć dosłownie, lecz widzieć w nim obrazy, które pomagają nam zrozumieć piękno, blask i wspaniałość życia, które nas czeka. To nowe niebo i nowa ziemia.
Panie, obym zawsze był gotów Cię powitać, gdy przyjdziesz. Dziękuję Ci za Twoją doskonałą obietnicę wskrzeszenia wszystkich z martwych i powołania do nowego życia. Posłuż się mną, aby zgromadzić wielu w tym przyszłym, chwalebnym Królestwie, drogi Panie. Jezu, ufam Tobie.
Więcej niedzielnych rozważań wideo
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Ilustracja powyżej: Wniebowstąpienie, Benjamin West, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Nowość na Adwent i Boże Narodzenie!
Rozważania na Adwent i okres Narodzenia Pańskiego
_by_Benjamin_West,_PRA.jpg){kind=link}