13 มิถุนายน 2024
ระลึกถึงนักบุญอันตนแห่งปาดัว พระสงฆ์และนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร
บทอ่านประจำวันนี้
บทอ่านวันพฤหัสบดี สัปดาห์ที่สิบ เทศกาลธรรมดา
ฟังภาษาอังกฤษ
“ท่านทั้งหลายได้ยินคำกล่าวแก่บรรพบุรุษว่า ท่านอย่าฆ่าคน ผู้ใดฆ่าคนจะต้องถูกพิพากษา แต่เรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายว่า ผู้ใดโกรธพี่น้องของตนจะต้องถูกพิพากษา ผู้ใดกล่าวแก่พี่น้องว่า รากา จะต้องถูกไต่สวนต่อหน้าสภาซันเฮดริน และผู้ใดกล่าวว่า ‘เจ้าโง่’ จะต้องรับโทษในไฟนรกเกเฮนนา” มัทธิว 5:21–22
ข้อความที่ยกมาข้างต้นแสดงให้เราเห็นบาปที่เรากระทำต่อผู้อื่นสามระดับซึ่งลึกลงไปตามลำดับ เรื่องบาปเหล่านี้เป็นคำสอนใหม่ที่ไม่มีอยู่ในพันธสัญญาเดิม คำสอนนี้ทำให้เห็นอย่างชัดเจนยิ่งว่า พระเยซูเจ้าทรงเรียกเราให้ดำเนินชีวิตในความศักดิ์สิทธิ์อย่างถึงรากถึงโคนและรักเพื่อนมนุษย์
บาประดับแรกคือเพียงแค่ “โกรธ” อยู่ภายในใจ บาปแห่งความโกรธเป็นท่าทีภายในที่รังเกียจผู้อื่น พระเยซูเจ้าตรัสว่าผลของการโกรธผู้อื่นคือท่านจะ “ต้องถูกพิพากษา” บาประดับที่สองคือเมื่อท่านกล่าวแก่ผู้อื่นว่า “รากา” คำภาษาอาราเมอิกคำนี้แปลได้ยาก แต่มีความหมายรวมถึงการแสดงความโกรธต่อผู้อื่นในรูปแบบใดรูปแบบหนึ่ง เป็นการพูดดูหมิ่นผู้อื่นว่าเขาไม่มีสติปัญญาหรือด้อยกว่า บาประดับที่สามที่พระเยซูเจ้าทรงระบุคือเมื่อท่านเรียกผู้อื่นว่า “เจ้าโง่” คำนี้เป็นการแสดงออกที่รุนแรงยิ่งกว่าคำว่า รากา และเป็นการใช้คำพูดตำหนิเขา โดยบ่งชี้ว่าบุคคลนั้นเป็นจิตวิญญาณที่หลงทางในทางศีลธรรม นี่คือการกล่าวประณามผู้อื่นอย่างรุนแรงในทางศีลธรรม
แล้วท่านกำลังต่อสู้กับความโกรธอยู่หรือไม่? พระเยซูเจ้าทรงเรียกเราให้เป็นอิสระจากบาปนี้ในทุกระดับ ซึ่งเป็นการเรียกร้องที่สูงส่ง หลายครั้งในชีวิต อารมณ์โกรธของเราถูกปลุกเร้าขึ้นด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง และอารมณ์นั้นก็นำไปสู่บาประดับใดระดับหนึ่งเหล่านี้ การอยากประณามคนที่ท่านโกรธอย่างรุนแรงที่สุดเท่าที่จะทำได้เป็นการประจญที่พบได้ทั่วไป
สิ่งสำคัญคือเราต้องเข้าใจว่า คำสอนใหม่นี้ของพระเยซูเจ้าไม่ใช่ภาระอย่างแท้จริง เมื่อเราเข้าใจและน้อมรับไว้ ในตอนแรก บทบัญญัติขององค์พระผู้เป็นเจ้าที่ห้ามความโกรธเหล่านี้อาจดูเหมือนเป็นข้อห้ามในเชิงลบ นั่นเป็นเพราะการระบายความโกรธใส่ผู้อื่นทำให้เรารู้สึกพอใจอย่างลวง ๆ และในแง่หนึ่ง พระบัญชาเหล่านี้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าก็ “พราก” ความพอใจนั้นไปจากเรา การคิดถึงหน้าที่ทางศีลธรรมที่จะต้องให้อภัยจนกระทั่งความโกรธที่ผิดระเบียบหายไป อาจเป็นความคิดที่ทำให้ท้อแท้ใจ แต่เรื่องนี้ทำให้ท้อแท้ใจจริงหรือ? บทบัญญัตินี้ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นภาระหรือ?
ความจริงอันลึกซึ้งคือ ในหลายแง่มุม สิ่งที่พระเยซูเจ้าทรงสอนเราในข้อความนี้เป็นไปเพื่อประโยชน์ของเราเองยิ่งกว่าเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น ความโกรธของเราต่อผู้อื่น ไม่ว่าจะเป็นความโกรธภายในใจ การใช้คำพูดตำหนิ หรือการประณามอย่างเต็มที่ อาจทำร้ายคนที่เราโกรธ แต่ความเสียหายที่ความโกรธในรูปแบบเหล่านี้ก่อขึ้นแก่เรานั้นร้ายแรงยิ่งกว่าที่เกิดแก่เขามาก การโกรธ แม้จะอยู่เพียงภายในใจ แม้เราจะแสดงสีหน้ามีความสุข ก็ทำลายจิตวิญญาณของเราและความสามารถของเราที่จะเป็นหนึ่งเดียวกับพระเจ้าอย่างมาก ด้วยเหตุนี้ สิ่งที่เป็นภาระจึงไม่ใช่บทบัญญัติใหม่ขององค์พระผู้เป็นเจ้าเกี่ยวกับความโกรธ แต่เป็นความโกรธเองที่เป็นภาระหนัก และเป็นภาระที่พระเยซูเจ้าทรงปรารถนาให้ท่านเป็นอิสระจากมัน
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงบาปแห่งความโกรธ ขณะที่ไตร่ตรอง จงพยายามมองความโกรธที่ผิดระเบียบของท่านว่าเป็นศัตรูที่แท้จริง แทนที่จะมองคนที่ท่านโกรธว่าเป็นศัตรู จงภาวนาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าให้ทรงปลดปล่อยท่านจากศัตรูของจิตวิญญาณนี้ และแสวงหาอิสรภาพที่พระองค์ทรงปรารถนาจะประทานให้
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้ทรงพระเมตตาของข้าพเจ้า พระองค์ทรงเรียกเราทั้งหลายให้เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์จากทุกสิ่งที่เป็นภาระถ่วงเราไว้ ความโกรธเป็นภาระถ่วงเราไว้ โปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้มองเห็นภาระที่ความโกรธของข้าพเจ้าก่อขึ้นแก่ตนเอง และโปรดทรงช่วยข้าพเจ้าให้แสวงหาอิสรภาพแท้จริงด้วยการให้อภัยและการคืนดี ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นที่รัก โปรดทรงอภัยแก่ข้าพเจ้า ดังที่ข้าพเจ้าให้อภัยทุกคนที่ทำร้ายข้าพเจ้า พระเยซูเจ้าข้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
บทไตร่ตรองเรื่องพระเมตตาของพระเจ้า
บทไตร่ตรองพระคัมภีร์สำหรับเทศกาลธรรมดา
นักบุญประจำวัน – นักบุญอันตนแห่งปาดัว พระสงฆ์และนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร—ระลึกถึง
บทอ่านทางเลือกสำหรับพิธีบูชาขอบพระคุณ
ภาพเด่นด้านบน: บทเทศน์บนภูเขา โดย ฟรา อันเจลีโก ผ่านทาง Wikimedia Commons
