10 listopada 2026
Wspomnienie św. Leona Wielkiego, papieża i doktora Kościoła
Czytania na dziś
Czytania na wtorek XXXII tygodnia okresu zwykłego
Sealino, CC BY-SA 4.0, za pośrednictwem Wikimedia Commons
Jezus powiedział do Apostołów: „Kto z was powie swojemu słudze, który właśnie wrócił z pola, gdzie orał lub pasł owce: «Chodź zaraz i zasiądź do stołu»? Czy nie powie mu raczej: «Przygotuj mi coś do jedzenia. Przepasz się i usługuj mi, aż się najem i napiję. Potem ty będziesz mógł zjeść i wypić»? Czy dziękuje temu słudze za to, że zrobił to, co mu polecono?” Łk 17:7–9
Łatwo wpaść w pułapkę wiary w taką wersję Ewangelii, która różni się od tego, co Jezus rzeczywiście głosił. Niektórzy skłaniają się ku skrupulanctwu, wyolbrzymiając bardziej wymagające słowa naszego Pana. Częściej jednak inni łagodzą Jego przesłanie, aby łatwiej było je przyjąć. Jedni i drudzy zniekształcają czystość Ewangelii, której nauczał Chrystus.
Dzisiejszy fragment łatwo źle zrozumieć lub zignorować. Z jednej strony można go niewłaściwie wykorzystać do usprawiedliwiania niewoli lub niewdzięczności. Z drugiej strony ci, którzy pomniejszają znaczenie trudnych nauk, mogą uznać, że łatwiej będzie całkowicie odrzucić ten fragment. Najwłaściwszą odpowiedzią jest uważne rozważanie słów Jezusa i przyjęcie przesłania, które On zamierza nam przekazać.
Ta scena razi współczesną wrażliwość. Jezus używa greckiego słowa doulos, często tłumaczonego jako „sługa” lub „niewolnik”. W Jego czasach taka niewola była powszechna. Doulos był własnością pana, nie miał żadnych praw i istniał po to, by wykonywać jego rozkazy. Niektórzy rodzili się w niewoli, innych sprzedawano z powodu długów, a jeszcze inni dobrowolnie oddawali się w niewolę, aby uciec od ubóstwa.
Choć słowo doulos odnosiło się do dosłownego zniewolenia, w Nowym Testamencie jest używane również w sensie duchowym. Na przykład św. Paweł nazwał siebie „niewolnikiem Chrystusa Jezusa” (Rzymian 1:1), podobnie jak św. Jakub: „Jakub, niewolnik Boga i Pana Jezusa Chrystusa…” (Jakuba 1:1). Być może używali tego określenia, przypominając sobie dzisiejszą naukę.
Ponieważ jest to przypowieść, Jezus nie wyraża tu aprobaty dla niewolnictwa. Posługuje się natomiast tą dobrze znaną strukturą społeczną, aby pokazać, jak powinniśmy postrzegać siebie przed Bogiem.
W takiej relacji byłoby nie do pomyślenia, aby pan zaprosił swego sługę do wspólnego posiłku po pracy. Od sługi oczekiwano przygotowania i podania posiłku. Pan zazwyczaj nie dziękował słudze za wykonanie tego, co do niego należało.
Choć instytucja niewolnictwa została w dużej mierze zniesiona, ten obraz nadal uczy nas czegoś istotnego. Podobnie jak Paweł i Jakub jesteśmy powołani, by stać się niewolnikami Chrystusa. Różnica polega na tym, że nasz Boski Pan nie jest ciemiężycielem — wydaje polecenia z miłością, uwalniając nas od wszystkiego, co nas krępuje. Dlatego to my jesteśmy winni Bogu wdzięczność.
Jezus kończy stwierdzeniem, że nawet gdy doskonale wypełnimy wolę Boga, powinniśmy mówić: „Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać”. A jaki jest nasz obowiązek? Przyjąć Jego miłosierdzie, przyjąć zbawienie, żyć w łasce i mieć udział w Jego chwale. Kiedy naszym Panem jest Bóg, w służbie nie ma hańby, lecz jedynie godność, wolność i radość. Nasza niewola wobec Boga jest innym sposobem wyznania, że Jezus jest Królem królów, naszym Panem i Bogiem, który wydaje nakazy doskonałej miłości, ustanawiając harmonię i pokój oraz dając wszystkim udział w swojej wiecznej uczcie.
Zastanów się dziś, jak postrzegasz swoją relację z Bogiem. Czy służysz Mu, oczekując pochwały lub nagrody? Czy też dostrzegasz, jak wielkim przywilejem jest dla ciebie możliwość stania się sługą tak chwalebnego i miłosiernego Pana? Niech pokora płynąca z tego fragmentu Ewangelii kształtuje twoją duszę. Staraj się szczerze mówić: „Jestem sługą nieużytecznym; zrobiłem tylko to, co powinienem był zrobić”. A potem trwaj we wdzięczności. Nie bój się stać niewolnikiem Chrystusa Jezusa. Czyniąc to, odkryjesz paradoks Bożej miłości: gdy uniżasz się przed Bogiem, On cię wywyższa i nazywa przyjacielem, nakazując ci przyjąć udział w Jego Królestwie.
Mój Boże i Panie, wzywasz nas, byśmy byli Twoimi sługami, a nawet Twoimi niewolnikami. A jednak w takim powołaniu nie ma lęku, bo Ty jesteś doskonałym Władcą i Panem. Pomóż mi zrozumieć mój obowiązek, abym z ufnością i miłością okazywał posłuszeństwo wszystkiemu, co nakazujesz. Pozwól mi dostrzec, że każdy Twój nakaz, nawet ten, który stawia mi wyzwanie lub wymaga ode mnie przekraczania własnych ograniczeń, jest wyrazem Twojej najwyższej miłości. Jezu, ufam Tobie.
Święty dnia – Święty Leon Wielki, papież i doktor Kościoła
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
