11 listopada 2026
Wspomnienie św. Marcina z Tours, biskupa
Czytania na dziś
Czytania na środę XXXII tygodnia okresu zwykłego
Zmierzając do Jerozolimy, Jezus przechodził przez Samarię i Galileę. Gdy wchodził do pewnej wsi, wyszło Mu naprzeciw dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka od Niego i głośno zawołali: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!”. Gdy ich zobaczył, powiedział: „Idźcie, pokażcie się kapłanom”. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Łukasz 17:11–14
Zgodnie z Prawem Mojżeszowym trędowatych uznawano za rytualnie nieczystych i nakazywano im żyć z dala od wspólnoty. Musieli nosić podarte ubrania, mieć włosy w nieładzie, zasłaniać dolną część twarzy i wołać: „Nieczysty! Nieczysty!”, ilekroć ktoś się zbliżał (por. Księga Kapłańska 13:45–46). To oddzielenie zapobiegało rozprzestrzenianiu się choroby i zachowywało czystość rytualną wśród ludu Izraela. Trędowaci doświadczali głębokiej izolacji społecznej, duchowego wyobcowania i osobistego cierpienia, przez co ich stan stał się jednym z najbardziej tragicznych i symbolicznych obrazów grzechu oraz jego konsekwencji w Biblii.
Trędowaci z dzisiejszej Ewangelii spotkali Jezusa, gdy wchodził do wsi, do której im nie wolno było wejść. Żyli na jej obrzeżach, prawdopodobnie wraz z innymi ludźmi dotkniętymi tą samą chorobą. W sensie duchowym symbolizują każdego z nas. Jeśli potrafimy z pokorą rozpoznać w nich siebie, łatwiej przyjmiemy płynącą z ich postawy naukę.
W naszym obecnym stanie nasze dusze są duchowo zniekształcone wskutek upadłej natury ludzkiej i osobistego grzechu. Ten świat leży, symbolicznie, na obrzeżach Królestwa Bożego — miejsca, do którego nie mamy wstępu, dopóki nie zostaniemy oczyszczeni przez łaskę. Ci trędowaci wskazują nam drogę do tego oczyszczenia. Uczą nas najpierw uznawać naszą potrzebę, a następnie zwracać się do Chrystusa z ufną nadzieją na Jego miłosierdzie, abyśmy mogli zostać przywróceni do pełnej komunii z Bogiem i świętymi.
Dziesięciu wołało z daleka: „Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!”. Choć Pismo Święte nie mówi, czy byli to jedyni trędowaci w pobliżu tej wsi, możliwe, że inni milczeli. Jeśli tak było, tych dziesięciu, którzy zawołali, przedstawia ludzi pokornie uznających swoją nędzę, swój upadek i oddzielenie od Królestwa Bożego, a zarazem ufających zbawczej mocy Chrystusa.
Podobnie i my musimy pamiętać, że ten świat nie jest naszym prawdziwym domem. Wraz z naszymi pierwszymi rodzicami zostaliśmy wygnani z raju z powodu grzechu pierworodnego. Tylko dzięki miłosierdziu Chrystusa możemy do niego powrócić. Uznanie naszego wygnania i jego przyczyny jest pierwszym krokiem ku uzdrowieniu. Jeśli nie uznamy naszego duchowego trądu, nie będziemy wołać o jedyne lekarstwo: miłosierdzie Jezusa.
Jednym z pięknych aspektów tej historii jest to, że ukazuje ona drugi, głębszy poziom duchowego uzdrowienia. Tych dziesięciu, którzy wołali i zostali uzdrowieni, przedstawia ludzi ochrzczonych, którzy trwają w stanie łaski — czy to unikając grzechu śmiertelnego, czy też odzyskując łaskę przez sakramentalną spowiedź i rozgrzeszenie. A jednak tylko jeden, gdy uświadomił sobie, że został uzdrowiony, wrócił, aby podziękować Jezusowi. Pozostałych dziewięciu tego nie uczyniło.
Fakt, że tylko jeden powrócił, sugeruje, iż większość z nas najlepiej przypomina pozostałych dziewięciu. Tak jak niedojrzałe dziecko oczekuje od rodziców, że będą je karmić i otaczać opieką, tak i my często oczekujemy, że Bóg nam przebaczy i przywróci nas do łaski, nie okazując Mu należnej wdzięczności. Jeśli do tego ogranicza się nasze życie duchowe, pozostajemy niedojrzali. Aby osiągać duchową dojrzałość, musimy także wzrastać we wdzięczności, nieustannie powracając do Boga w modlitwie, wielbiąc Go donośnym głosem i padając do stóp Jezusa w adoracji. Dopiero wtedy otrzymamy głębsze uzdrowienie i większy udział w Bożym miłosierdziu.
Rozważ dziś wołanie trędowatych o miłosierdzie i zadaj sobie pytanie, czy dostrzegasz własną potrzebę uzdrowienia. Czy chcesz uznać swoje duchowe rany, wołać do Jezusa i wytrwać we wdzięczności? Jeśli tak, czy należysz do tych dziewięciu, którzy uznali Boże miłosierdzie za coś oczywistego i nie okazali należytej wdzięczności za dar duchowego oczyszczenia i odnowienia? Staraj się naśladować tego, który powrócił do Jezusa z pokorą, wdzięcznością i sercem pełnym wiary. Padnij do stóp Jezusa w adoracji, dziękuj za wszystko, co uczynił, i usłysz, jak mówi do ciebie: „Twoja wiara cię ocaliła”.
Najhojniejszy Panie, Twoje miłosierdzie jest nieskończone i udzielasz go darmo w przeobfitej mierze. Mimo Twojej dobroci często traktuję Cię jako kogoś oczywistego w moim życiu i nie okazuję Ci wdzięczności ani pokornego uwielbienia, na które zasługujesz. Proszę, zmiłuj się nade mną teraz i zawsze. Usuń ze mnie wszelkie poczucie, że coś mi się należy, abym zawsze powracał do Ciebie, padał przed Tobą i składał Ci najpokorniejsze i najszczersze dziękczynienie. Jezu, ufam Tobie.
Święty dnia – Święty Marcin z Tours, biskup
Rozważania o Miłosierdziu Bożym
Rozważania biblijne na okres zwykły
