நவம்பர் 11, 2026
ஆயரான தூர் நகர்ப் புனித மார்ட்டினின் நினைவு நாள்
இன்றைய வாசகங்கள்
பொதுக்காலம் முப்பத்திரண்டாம் வாரம் புதன்கிழமைக்கான வாசகங்கள்
இயேசு எருசலேமை நோக்கித் தம் பயணத்தைத் தொடர்ந்தபோது, சமாரியா, கலிலேயா பகுதிகள் வழியாகச் சென்றார். அவர் ஓர் ஊருக்குள் நுழைந்தபோது, தொழுநோயாளர்கள் பத்துப் பேர் அவரை எதிர்கொண்டனர். அவர்கள் அவரிடமிருந்து தொலைவில் நின்றுகொண்டு, “இயேசுவே, ஐயா! எங்களுக்கு இரங்கும்!” என்று குரலெழுப்பினர். அவர் அவர்களைக் கண்டு, “நீங்கள் போய் உங்களைக் குருக்களிடம் காட்டுங்கள்” என்றார். அவர்கள் போகும்போதே தூய்மை அடைந்தனர். லூக்கா 17:11–14
மோசேயின் திருச்சட்டத்தின்படி, தொழுநோயாளர்கள் சடங்குமுறையில் தீட்டுள்ளவர்கள் என அறிவிக்கப்பட்டு, சமூகத்திலிருந்து பிரிந்து வாழ வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் கிழிந்த ஆடைகளை அணிந்து, தலைமுடியை விரித்துவிட்டு, முகத்தின் கீழ்ப்பகுதியை மூடிக்கொண்டு, யாராவது நெருங்கும்போதெல்லாம் “தீட்டு! தீட்டு!” என்று கத்த வேண்டியிருந்தது (ஒப்பிடுக. லேவியர் 13:45–46). இவ்வாறு பிரித்து வைத்தது நோய் பரவுவதைத் தடுத்ததோடு, இஸ்ரயேல் மக்களிடையே சடங்குமுறைத் தூய்மையையும் காத்தது. தொழுநோயாளர்கள் கடுமையான சமூகத் தனிமையையும், ஆன்மிக அந்நியப்படுதலையும், தனிப்பட்ட துன்பங்களையும் அனுபவித்தனர். இதனால், அவர்களது நிலை, விவிலியத்தில் பாவத்தையும் அதன் விளைவுகளையும் சித்தரிக்கும் மிகத் துயரமான அடையாளங்களுள் ஒன்றாக அமைந்தது.
இன்றைய நற்செய்தியில் வரும் தொழுநோயாளர்கள், தாங்கள் நுழைய அனுமதிக்கப்படாத ஓர் ஊருக்குள் இயேசு நுழைந்தபோது அவரைச் சந்தித்தனர். அவர்கள் ஊருக்கு வெளியே வாழ்ந்தனர்; பெரும்பாலும் தங்களைப் போன்ற நிலையிலிருந்த மற்றவர்களுடன் வாழ்ந்திருக்கலாம். ஆன்மிகக் கண்ணோட்டத்தில், அவர்கள் நம் ஒவ்வொருவரையும் குறிக்கின்றனர். அவர்களில் நம்மையே தாழ்மையுடன் அடையாளம் காண முடிந்தால், அவர்கள் நமக்குத் தரும் பாடத்தை இன்னும் எளிதாக ஏற்றுக்கொள்வோம்.
நமது தற்போதைய நிலையில், வீழ்ச்சியுற்ற மனித இயல்பினாலும் தனிப்பட்ட பாவத்தினாலும் நம் ஆன்மாக்கள் ஆன்மிக அளவில் உருக்குலைந்துள்ளன. அடையாளப் பொருளில், இவ்வுலகம் இறையாட்சியின் எல்லைக்கு வெளியே உள்ளது; அருளால் தூய்மைப்படுத்தப்படும் வரை அந்த இறையாட்சிக்குள் நுழைய நமக்கு அனுமதியில்லை. அந்தத் தூய்மைப்படுத்தலுக்கான வழியை இத்தொழுநோயாளர்கள் நமக்குக் காட்டுகின்றனர். முதலில் நமது தேவையை உணர்ந்துகொள்ளவும், பின்னர் கடவுளுடனும் புனிதர்களுடனும் உள்ள முழுமையான ஒன்றிப்பில் நாம் மீண்டும் நிலைபெறும்படி, கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தில் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் அவரை நாடவும் அவர்கள் நமக்குக் கற்பிக்கின்றனர்.
பத்துப் பேர் தொலைவில் நின்றுகொண்டு, “இயேசுவே, ஐயா! எங்களுக்கு இரங்கும்!” என்று கூக்குரலிட்டனர். அந்த ஊருக்கு அருகில் இருந்த தொழுநோயாளர்கள் இவர்கள் மட்டும்தானா என்பதை மறைநூல் கூறவில்லை என்றாலும், மற்றவர்கள் அமைதியாக இருந்திருக்க வாய்ப்புள்ளது. அப்படியானால், கூக்குரலிட்ட இந்தப் பத்துப் பேரும், தங்களது துயரநிலையையும், வீழ்ச்சியுற்ற நிலையையும், இறையாட்சியிலிருந்து பிரிந்திருப்பதையும் தாழ்மையுடன் ஒப்புக்கொண்டு, கிறிஸ்துவின் மீட்பளிக்கும் வல்லமையில் நம்பிக்கை வைப்பவர்களைக் குறிக்கின்றனர்.
அவ்வாறே, இவ்வுலகம் நமது உண்மையான இல்லம் அல்ல என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். ஜென்மப் பாவத்தின் காரணமாக நமது முதல் பெற்றோருடன் நாமும் இன்பவனத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டோம். கிறிஸ்துவின் இரக்கத்தின் வழியாக மட்டுமே நமது முந்தைய நிலையை மீண்டும் பெற முடியும். நாம் நாடுகடத்தப்பட்ட நிலையில் இருப்பதையும் அதற்கான காரணத்தையும் உணர்வதே குணமடைவதற்கான முதல் படி. நமது ஆன்மிகத் தொழுநோயை நாம் ஒப்புக்கொள்ளாவிட்டால், அதற்கான ஒரே மருந்தாகிய இயேசுவின் இரக்கத்தை வேண்டி நாம் கூக்குரலிட மாட்டோம்.
இந்த நிகழ்வின் ஓர் அழகிய அம்சம் என்னவென்றால், ஆன்மிகக் குணமடைதலில் இரண்டாவது, இன்னும் ஆழமான ஒரு நிலையை அது வெளிப்படுத்துகிறது. கூக்குரலிட்டுக் குணமடைந்த பத்துப் பேரும், திருமுழுக்குப் பெற்று, சாவான பாவத்தைத் தவிர்ப்பதன் மூலமாகவோ, பாவசங்கீர்த்தன அருளடையாளத்தையும் பாவமன்னிப்பையும் பெற்று மீண்டும் அருள் நிலைக்கு வருவதன் மூலமாகவோ அருள் நிலையில் நிலைத்திருப்பவர்களைக் குறிக்கின்றனர். ஆயினும், தாம் குணமடைந்ததை உணர்ந்ததும் ஒரே ஒருவர் மட்டுமே இயேசுவுக்கு நன்றி செலுத்தத் திரும்பி வந்தார். மற்ற ஒன்பது பேரும் திரும்பி வரவில்லை.
ஒருவர் மட்டுமே திரும்பி வந்தார் என்பது, நம்மில் பெரும்பாலானோரின் நிலையை மற்ற ஒன்பது பேரே மிகவும் பொருத்தமாகப் பிரதிபலிக்கின்றனர் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறது. முதிர்ச்சியடையாத ஒரு குழந்தை தன் பெற்றோர் தனக்கு உணவளித்துப் பராமரிக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதுபோல, நாமும் உரிய நன்றி செலுத்தாமலேயே கடவுள் நம்மை மன்னித்து, மீண்டும் அருள் நிலைக்குக் கொண்டுவர வேண்டும் என அடிக்கடி எதிர்பார்க்கிறோம். நமது ஆன்மிக வாழ்வு அந்த அளவிலேயே நின்றுவிட்டால், நாம் முதிர்ச்சியடையாதவர்களாகவே இருப்போம். ஆன்மிக முதிர்ச்சியில் வளர, நாம் செபத்தில் தொடர்ந்து கடவுளிடம் திரும்பி வந்து, உரத்த குரலில் அவரை மகிமைப்படுத்தி, இயேசுவின் காலடியில் விழுந்து ஆராதிப்பதன் வழியாக நன்றியுணர்விலும் வளர வேண்டும். அப்போதுதான் இன்னும் ஆழமான குணமடைதலையும், கடவுளின் இரக்கத்தில் இன்னும் பெரும் பங்கையும் பெறுவோம்.
இரக்கம் வேண்டித் தொழுநோயாளர்கள் எழுப்பிய கூக்குரலை இன்று சிந்தித்துப் பாருங்கள்; குணமடைய வேண்டிய உங்களது சொந்தத் தேவையை உணர்கிறீர்களா என்று உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் ஆன்மிகக் காயங்களை ஒப்புக்கொள்ளவும், இயேசுவை நோக்கிக் கூக்குரலிடவும், நன்றியுணர்வில் நிலைத்திருக்கவும் நீங்கள் விரும்புகிறீர்களா? அவ்வாறெனில், கடவுளின் இரக்கம் தங்களுக்குக் கிடைத்தே தீரும் என்று எண்ணி, ஆன்மிகத் தூய்மைப்படுத்தலும் மீண்டும் அருள் நிலை பெறுதலும் என்னும் கொடைக்காக உரிய நன்றியை வெளிப்படுத்தத் தவறிய அந்த ஒன்பது பேரில் நீங்களும் ஒருவரா? தாழ்மையும் நன்றியுணர்வும் நம்பிக்கையும் நிறைந்தவராக இயேசுவிடம் திரும்பி வந்த அந்த ஒருவரைப் போல இருக்க முயலுங்கள். இயேசுவின் காலடியில் விழுந்து ஆராதியுங்கள்; அவர் செய்த அனைத்திற்கும் நன்றி செலுத்துங்கள்; “உன் நம்பிக்கை உன்னை மீட்டது” என்று அவர் உங்களிடம் கூறுவதைக் கேளுங்கள்.
தாராள உள்ளம் கொண்ட ஆண்டவரே, உமது இரக்கம் முடிவற்றது; அது அளவுக்கு மிகுதியாக, இலவசமாக வழங்கப்படுகிறது. உமது நன்மைத்தனத்தை அறிந்திருந்தும், நீர் எனக்காக இருப்பதை நான் அடிக்கடி ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், உமக்கு உரிய நன்றியையும் தாழ்மையான ஆராதனையையும் செலுத்தத் தவறுகிறேன். இப்போதும் எப்போதும் என்மீது இரக்கமாயிரும். நான் எப்போதும் உம்மிடம் திரும்பி வந்து, உம்முன் விழுந்து, மிகுந்த தாழ்மையுடனும் உண்மையுடனும் உமக்கு நன்றி செலுத்தும்படி, அனைத்தும் எனக்கு உரிமையாகக் கிடைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை என்னிடமிருந்து முற்றிலும் அகற்றும். இயேசுவே, நான் உம்மில் நம்பிக்கை வைக்கிறேன்.
இன்றைய புனிதர் – தூர்ஸ் நகரப் புனித மார்ட்டின், ஆயர்
அனைத்துப் புனிதர்கள்/திருவிழாக்கள்
பொதுக்காலத்திற்கான இறைவார்த்தைத் தியானங்கள்
திருப்பலி வாசிப்புகளுக்கான தேர்வுகள்
