11 พฤศจิกายน 2026
ระลึกถึงนักบุญมาร์ติน แห่งตูร์ พระสังฆราช
บทอ่านประจำวันนี้
บทอ่านวันพุธ สัปดาห์ที่สามสิบสอง เทศกาลธรรมดา
ฟังภาษาอังกฤษ
ขณะที่พระเยซูเจ้าทรงเดินทางต่อไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พระองค์เสด็จผ่านแคว้นสะมาเรียและแคว้นกาลิลี เมื่อกำลังเสด็จเข้าไปในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง คนโรคเรื้อนสิบคนมาพบพระองค์ พวกเขายืนอยู่ห่าง ๆ และร้องทูลว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระอาจารย์ โปรดทรงสงสารพวกเราด้วยเถิด!” เมื่อทอดพระเนตรเห็นพวกเขา พระองค์ตรัสว่า “จงไปแสดงตนแก่บรรดาสมณะ” ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางไปนั้น พวกเขาก็หายสะอาดจากโรคเรื้อน ลูกา 17:11–14
ตามธรรมบัญญัติของโมเสส คนโรคเรื้อนถูกประกาศว่าเป็นผู้มีมลทินตามพิธีกรรม และต้องอาศัยอยู่แยกจากชุมชน พวกเขาต้องสวมเสื้อผ้าขาด ปล่อยผมให้ยุ่งเหยิง ปิดใบหน้าส่วนล่าง และร้องว่า “มีมลทิน! มีมลทิน!” ทุกครั้งที่มีใครเข้ามาใกล้ (เทียบ เลวีนิติ 13:45–46) การแยกตัวเช่นนี้ป้องกันการแพร่ระบาดของโรคและรักษาความบริสุทธิ์ตามพิธีกรรมในหมู่ประชากรอิสราเอล คนโรคเรื้อนต้องทนทุกข์จากการถูกตัดขาดจากสังคมอย่างรุนแรง ความรู้สึกแปลกแยกทางจิตวิญญาณ และความทุกข์ส่วนตน ทำให้สภาพของพวกเขาเป็นภาพแทนของบาปและผลที่ตามมาอันน่าเศร้าและเปี่ยมด้วยความหมายเชิงสัญลักษณ์ที่สุดภาพหนึ่งในพระคัมภีร์
คนโรคเรื้อนในพระวรสารวันนี้พบพระเยซูเจ้าขณะที่พระองค์กำลังเสด็จเข้าไปในหมู่บ้านที่พวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้เข้า พวกเขาอาศัยอยู่บริเวณรอบนอก น่าจะอยู่กับคนอื่น ๆ ที่มีสภาพเดียวกัน ในทางจิตวิญญาณ พวกเขาเป็นสัญลักษณ์แทนเราแต่ละคน หากเรามองเห็นตนเองในพวกเขาได้อย่างถ่อมตน เราก็จะน้อมรับบทเรียนที่พวกเขามอบให้ได้ง่ายขึ้น
ในสภาพปัจจุบันของเรา วิญญาณของเราผิดรูปผิดร่างในทางจิตวิญญาณ เนื่องจากธรรมชาติมนุษย์ที่ตกในบาปและบาปส่วนตัวของเรา ในเชิงสัญลักษณ์ โลกนี้อยู่บริเวณรอบนอกของพระอาณาจักรของพระเจ้า ซึ่งเป็นสถานที่ที่เราถูกห้ามมิให้เข้า จนกว่าจะได้รับการชำระให้บริสุทธิ์ด้วยพระหรรษทาน คนโรคเรื้อนเหล่านี้แสดงให้เราเห็นหนทางสู่การชำระนั้น ประการแรก พวกเขาสอนเราให้ตระหนักถึงความจำเป็นที่เราต้องได้รับการช่วยเหลือ แล้วหันไปหาพระคริสตเจ้าด้วยความหวังอันมั่นคงในพระเมตตาของพระองค์ เพื่อเราจะได้กลับคืนสู่ความเป็นหนึ่งเดียวอย่างสมบูรณ์กับพระเจ้าและบรรดานักบุญ
คนทั้งสิบร้องทูลจากระยะไกลว่า “ข้าแต่พระเยซูเจ้า พระอาจารย์ โปรดทรงสงสารพวกเราด้วยเถิด!” แม้พระคัมภีร์ไม่ได้บอกว่าพวกเขาเป็นคนโรคเรื้อนเพียงกลุ่มเดียวที่อยู่ใกล้หมู่บ้านนั้นหรือไม่ แต่ก็เป็นไปได้ว่ามีคนอื่น ๆ ที่ยังคงเงียบอยู่ หากเป็นเช่นนั้น คนทั้งสิบที่ร้องทูลก็เป็นตัวแทนของผู้ที่ยอมรับอย่างถ่อมตนถึงความทุกข์ยาก สภาพที่ตกในบาป และการถูกแยกจากพระอาณาจักรของพระเจ้า ทั้งยังวางใจในพระอานุภาพแห่งความรอดของพระคริสตเจ้า
ในทำนองเดียวกัน เราต้องระลึกว่าโลกนี้ไม่ใช่บ้านแท้จริงของเรา เราถูกขับออกจากสวนสวรรค์พร้อมกับบิดามารดาคู่แรกของเราเพราะบาปกำเนิด เราจะกลับคืนสู่สภาพเดิมได้ก็โดยอาศัยพระเมตตาของพระคริสตเจ้าเท่านั้น การตระหนักถึงสภาพที่เราถูกเนรเทศและสาเหตุของสภาพนั้นเป็นก้าวแรกสู่การเยียวยา หากเราไม่ยอมรับโรคเรื้อนทางจิตวิญญาณของตน เราก็จะไม่ร้องทูลขอหนทางรักษาเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือพระเมตตาของพระเยซูเจ้า
แง่มุมอันงดงามประการหนึ่งของเรื่องนี้คือ เรื่องนี้เผยให้เห็นการเยียวยาทางจิตวิญญาณในระดับที่สองซึ่งลึกซึ้งยิ่งขึ้น คนทั้งสิบที่ร้องทูลและได้รับการรักษาให้หายเป็นตัวแทนของผู้ที่ได้รับศีลล้างบาปและดำรงอยู่ในสถานะพระหรรษทาน ไม่ว่าจะด้วยการหลีกเลี่ยงบาปหนัก หรือด้วยการได้รับการฟื้นฟูผ่านการสารภาพบาปและการรับอภัยบาปในศีลอภัยบาป แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เมื่อรู้ว่าตนหายแล้ว ก็กลับมาขอบพระคุณพระเยซูเจ้า อีกเก้าคนไม่ได้กลับมา
การที่มีเพียงคนเดียวกลับมาชี้ให้เห็นว่า อีกเก้าคนน่าจะเป็นภาพแทนของพวกเราส่วนใหญ่ได้ดีที่สุด เด็กที่ยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่คาดหวังให้บิดามารดาเลี้ยงดูและเอาใจใส่ตนฉันใด เราก็มักคาดหวังให้พระเจ้าทรงอภัยและฟื้นฟูเรา โดยไม่ได้ขอบพระคุณอย่างสมควรฉันนั้น หากชีวิตจิตของเรามีเพียงเท่านี้ เราก็ยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ เพื่อจะเติบโตสู่ความเป็นผู้ใหญ่ทางจิตวิญญาณ เราต้องเติบโตในความกตัญญูด้วย โดยกลับมาหาพระเจ้าในการภาวนาอย่างสม่ำเสมอ ถวายพระเกียรติแด่พระองค์ด้วยเสียงดัง และหมอบลงแทบพระบาทพระเยซูเจ้าเพื่อนมัสการ เมื่อนั้นเท่านั้น เราจึงจะได้รับการเยียวยาที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น และมีส่วนในพระเมตตาของพระเจ้ามากยิ่งขึ้น
วันนี้ จงไตร่ตรองถึงเสียงร้องทูลขอพระเมตตาของคนโรคเรื้อน และถามตนเองว่า ท่านตระหนักหรือไม่ว่าตนเองจำเป็นต้องได้รับการเยียวยา ท่านยินดียอมรับบาดแผลทางจิตวิญญาณของตน ร้องทูลต่อพระเยซูเจ้า และเพียรมั่นในความกตัญญูหรือไม่ หากเป็นเช่นนั้น ท่านอยู่ในกลุ่มเก้าคนที่ถือว่าพระเมตตาของพระเจ้าเป็นสิ่งที่ตนพึงได้รับอยู่แล้ว และไม่ได้แสดงความกตัญญูอย่างสมควรต่อของประทานแห่งการชำระและฟื้นฟูจิตวิญญาณหรือไม่ จงพยายามเป็นเหมือนคนที่กลับมาหาพระเยซูเจ้า ด้วยความถ่อมตน ความกตัญญู และเปี่ยมด้วยความเชื่อ จงหมอบลงแทบพระบาทพระเยซูเจ้าเพื่อนมัสการ ขอบพระคุณสำหรับทุกสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ และฟังพระองค์ตรัสกับท่านว่า “ความเชื่อของท่านช่วยท่านให้รอดพ้นแล้ว”
ข้าแต่พระเจ้าผู้ทรงพระทัยเอื้อเฟื้ออย่างยิ่ง พระเมตตาของพระองค์ไม่มีสิ้นสุด และประทานให้อย่างเปี่ยมล้นโดยไม่คิดมูลค่า แม้พระองค์ทรงพระทัยดี ข้าพเจ้าก็มักถือว่าพระองค์จะประทานทุกสิ่งให้ข้าพเจ้าอยู่แล้ว และไม่ได้ถวายความกตัญญูและการนมัสการด้วยความถ่อมตนอย่างที่สมควรถวายแด่พระองค์ โปรดทรงพระเมตตาข้าพเจ้าทั้งในบัดนี้และตลอดไป โปรดขจัดความรู้สึกทุกอย่างที่ว่าตนมีสิทธิ์ได้รับสิ่งต่าง ๆ เพื่อข้าพเจ้าจะได้กลับมาหาพระองค์เสมอ หมอบลงเฉพาะพระพักตร์ และขอบพระคุณพระองค์ด้วยความถ่อมตนและจริงใจอย่างที่สุด ข้าแต่พระเยซูเจ้า ข้าพเจ้าวางใจในพระองค์
นักบุญประจำวัน – นักบุญมาร์ติน แห่งตูร์ พระสังฆราช
บทไตร่ตรองเรื่องพระเมตตาของพระเจ้า
บทไตร่ตรองพระคัมภีร์สำหรับเทศกาลธรรมดา
ตัวเลือกบทอ่านในพิธีบูชาขอบพระคุณ
