2026 നവംബർ 11
ടൂർസിലെ വിശുദ്ധ മാർട്ടിൻ മെത്രാന്റെ അനുസ്മരണം
ഇന്നത്തെ വായനകൾ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലെ മുപ്പത്തിരണ്ടാം ആഴ്ചയിലെ ബുധനാഴ്ചത്തെ വായനകൾ
ഈശോ ജറുസലെമിലേക്കുള്ള യാത്ര തുടർന്നപ്പോൾ സമരിയായിലൂടെയും ഗലീലിയിലൂടെയും കടന്നുപോയി. ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്കു പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ പത്തു കുഷ്ഠരോഗികൾ അവനെ എതിരേറ്റു. അവർ അകലെ നിന്നുകൊണ്ട് സ്വരമുയർത്തി പറഞ്ഞു: “ഈശോയേ, ഗുരോ! ഞങ്ങളോടു കരുണ തോന്നണമേ!” അവരെ കണ്ടപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു: “പോയി നിങ്ങളെത്തന്നെ പുരോഹിതന്മാർക്കു കാണിച്ചുകൊടുക്കുവിൻ.” പോകുംവഴി അവർ ശുദ്ധരാക്കപ്പെട്ടു. ലൂക്കാ 17:11–14
മോശയുടെ നിയമമനുസരിച്ച്, കുഷ്ഠരോഗികൾ ആചാരപരമായി അശുദ്ധരാണെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; അവർ സമൂഹത്തിൽനിന്ന് അകന്നു താമസിക്കേണ്ടിയിരുന്നു. അവർ കീറിയ വസ്ത്രം ധരിക്കുകയും മുടി പാറിപ്പറക്കാൻ വിടുകയും മുഖത്തിന്റെ താഴ്ഭാഗം മൂടുകയും ആരെങ്കിലും അടുത്തുവരുമ്പോഴെല്ലാം “അശുദ്ധൻ! അശുദ്ധൻ!” എന്നു വിളിച്ചുപറയുകയും ചെയ്യണമായിരുന്നു (താരതമ്യം ചെയ്യുക: ലേവ്യർ 13:45–46). ഈ വേർതിരിവ് രോഗം പടരുന്നതു തടയുകയും ഇസ്രായേൽ ജനത്തിന്റെ ഇടയിൽ ആചാരപരമായ ശുദ്ധി നിലനിർത്തുകയും ചെയ്തു. കുഷ്ഠരോഗികൾ കടുത്ത സാമൂഹിക ഒറ്റപ്പെടലും ആത്മീയമായ അന്യതാബോധവും വ്യക്തിപരമായ യാതനകളും സഹിച്ചു. അതുകൊണ്ട്, അവരുടെ അവസ്ഥ ബൈബിളിൽ പാപത്തെയും അതിന്റെ അനന്തരഫലങ്ങളെയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും ദാരുണവും പ്രതീകാത്മകവുമായ ചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി മാറുന്നു.
ഇന്നത്തെ സുവിശേഷത്തിലെ കുഷ്ഠരോഗികൾക്ക് പ്രവേശനമില്ലാതിരുന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തിലേക്ക് ഈശോ പ്രവേശിക്കുമ്പോഴാണ് അവർ അവനെ കണ്ടുമുട്ടിയത്. തങ്ങളെപ്പോലെതന്നെ രോഗബാധിതരായ മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പമായിരിക്കാം അവർ ഗ്രാമത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശങ്ങളിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നത്. ആത്മീയമായി അവർ നമ്മിൽ ഓരോരുത്തരുടെയും പ്രതീകങ്ങളാണ്. അവരിൽ നമ്മെത്തന്നെ എളിമയോടെ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞാൽ, അവർ നൽകുന്ന പാഠം നാം കൂടുതൽ സന്നദ്ധതയോടെ സ്വീകരിക്കും.
പതിതമായ മനുഷ്യസ്വഭാവവും വ്യക്തിപരമായ പാപവുംമൂലം നമ്മുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയിൽ നമ്മുടെ ആത്മാക്കൾ ആത്മീയമായി വികൃതമായിരിക്കുന്നു. പ്രതീകാത്മകമായി പറഞ്ഞാൽ, ഈ ലോകം ദൈവരാജ്യത്തിന്റെ പ്രാന്തപ്രദേശത്താണ്—കൃപയാൽ ശുദ്ധീകരിക്കപ്പെടുന്നതുവരെ നമുക്കു പ്രവേശനം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന ഇടമാണ് ദൈവരാജ്യം. ആ ശുദ്ധീകരണത്തിലേക്കുള്ള വഴി ഈ കുഷ്ഠരോഗികൾ നമുക്കു കാണിച്ചുതരുന്നു. ആദ്യം നമ്മുടെ ആവശ്യം തിരിച്ചറിയാനും, തുടർന്ന് ദൈവത്തോടും വിശുദ്ധരോടുമുള്ള പൂർണ്ണമായ കൂട്ടായ്മയിലേക്ക് നാം വീണ്ടെടുക്കപ്പെടേണ്ടതിന് ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണയിൽ ഉറച്ച പ്രത്യാശയോടെ അവിടുത്തെ സമീപിക്കാനും അവർ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു.
പത്തുപേർ അകലെനിന്നു നിലവിളിച്ചു: “ഈശോയേ, ഗുരോ! ഞങ്ങളോടു കരുണ തോന്നണമേ!” ആ ഗ്രാമത്തിനടുത്തുണ്ടായിരുന്ന കുഷ്ഠരോഗികൾ ഇവർ മാത്രമായിരുന്നോ എന്നു വിശുദ്ധഗ്രന്ഥം പറയുന്നില്ലെങ്കിലും, മറ്റുള്ളവർ നിശ്ശബ്ദരായി കഴിഞ്ഞിരിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ, നിലവിളിച്ച ഈ പത്തുപേർ തങ്ങളുടെ ദുരവസ്ഥയും പതിതാവസ്ഥയും ദൈവരാജ്യത്തിൽനിന്നുള്ള ഒറ്റപ്പെടലും എളിമയോടെ അംഗീകരിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിന്റെ രക്ഷാകരശക്തിയിൽ ആശ്രയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു.
അതുപോലെ, ഈ ലോകം നമ്മുടെ യഥാർഥ ഭവനമല്ലെന്നു നാം ഓർക്കണം. ഉത്ഭവപാപംമൂലം നമ്മുടെ ആദിമാതാപിതാക്കളോടൊപ്പം നാമും പറുദീസയിൽനിന്നു പുറത്താക്കപ്പെട്ടു. ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണയിലൂടെ മാത്രമേ നമുക്കു തിരികെ സ്വീകരിക്കപ്പെടാനാകൂ. നമ്മുടെ പ്രവാസാവസ്ഥയെയും അതിന്റെ കാരണത്തെയും തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് സൗഖ്യത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യപടി. നമ്മുടെ ആത്മീയ കുഷ്ഠം നാം അംഗീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഏക പ്രതിവിധിയായ ഈശോയുടെ കരുണയ്ക്കായി നാം നിലവിളിക്കുകയില്ല.
ആത്മീയ സൗഖ്യത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തേതും കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതുമായ ഒരു തലം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതാണ് ഈ സംഭവത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഒരു വശം. നിലവിളിക്കുകയും സൗഖ്യം പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്ത പത്തുപേർ മാമ്മോദീസ സ്വീകരിച്ച്, മാരകപാപം ഒഴിവാക്കിക്കൊണ്ടോ കുമ്പസാരവും പാപമോചനവും വഴി പ്രസാദവരാവസ്ഥ വീണ്ടെടുത്തുകൊണ്ടോ ആ അവസ്ഥയിൽ നിലനിൽക്കുന്നവരെ പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, സൗഖ്യം പ്രാപിച്ചെന്നു മനസ്സിലാക്കിയപ്പോൾ ഒരാൾ മാത്രമാണ് ഈശോയ്ക്കു നന്ദി പറയാൻ മടങ്ങിവന്നത്. മറ്റുള്ള ഒൻപതുപേർ അങ്ങനെ ചെയ്തില്ല.
ഒരാൾ മാത്രം മടങ്ങിവന്നു എന്ന വസ്തുത സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, നമ്മിൽ ഭൂരിഭാഗം പേരെയും കൂടുതൽ കൃത്യമായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്നത് മറ്റുള്ള ഒൻപതുപേരാണ് എന്നതാണ്. പക്വതയെത്താത്ത ഒരു കുട്ടി മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ പോറ്റുകയും പരിപാലിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, അർഹമായ നന്ദി അർപ്പിക്കാതെതന്നെ ദൈവം നമ്മോടു ക്ഷമിക്കുകയും നമ്മെ പുനഃസ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നു നാമും പലപ്പോഴും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ആത്മീയജീവിതം അതിൽ ഒതുങ്ങുന്നുവെങ്കിൽ, നാം പക്വതയില്ലാത്തവരായി തുടരുന്നു. ആത്മീയ പക്വതയിലേക്കു വളരാൻ, പ്രാർഥനയിൽ നിരന്തരം ദൈവത്തിലേക്കു മടങ്ങിവന്നും ഉച്ചസ്വരത്തിൽ അവിടുത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തിയും ഈശോയുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് ആരാധിച്ചും നാം നന്ദിയിലും വളരണം. അപ്പോൾ മാത്രമേ കൂടുതൽ ആഴമുള്ള സൗഖ്യവും ദൈവകരുണയിൽ കൂടുതൽ വലിയ പങ്കും നമുക്കു ലഭിക്കൂ.
കരുണയ്ക്കായുള്ള കുഷ്ഠരോഗികളുടെ നിലവിളിയെക്കുറിച്ച് ഇന്നു വിചിന്തനം ചെയ്യുക. സൗഖ്യത്തിനായുള്ള സ്വന്തം ആവശ്യം നിങ്ങൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടോ എന്നു സ്വയം ചോദിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ആത്മീയ മുറിവുകൾ സമ്മതിക്കാനും ഈശോയോടു നിലവിളിക്കാനും നന്ദിയിൽ നിലനിൽക്കാനും നിങ്ങൾ തയ്യാറാണോ? അങ്ങനെയെങ്കിൽ, ദൈവകരുണ തങ്ങൾക്കു സ്വാഭാവികമായും ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്നു കരുതുകയും ആത്മീയ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെയും പുനഃസ്ഥാപനത്തിന്റെയും ദാനത്തിന് അർഹമായ നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്ത ആ ഒൻപതുപേരിൽ നിങ്ങളും ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ടോ? എളിമയോടും നന്ദിയോടും വിശ്വാസനിറവോടുംകൂടി ഈശോയുടെ അടുക്കലേക്കു മടങ്ങിവന്ന ആ ഒരാളെപ്പോലെയാകാൻ പരിശ്രമിക്കുക. ഈശോയുടെ പാദങ്ങളിൽ വീണ് ആരാധിക്കുക, അവിടുന്ന് ചെയ്ത എല്ലാറ്റിനും നന്ദി പറയുക, “നിന്റെ വിശ്വാസം നിന്നെ രക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു” എന്ന് അവിടുന്ന് നിങ്ങളോടു പറയുന്നതു ശ്രവിക്കുക.
അത്യുദാരനായ കർത്താവേ, അങ്ങയുടെ കരുണ അനന്തമാണ്; അങ്ങ് അതു അളവറ്റ സമൃദ്ധിയോടെ സൗജന്യമായി നൽകുന്നു. അങ്ങയുടെ നന്മയ്ക്കിടയിലും, അങ്ങയുടെ സാന്നിധ്യവും അനുഗ്രഹങ്ങളും എനിക്കു സ്വാഭാവികമായും ലഭിക്കേണ്ടതാണെന്നു ഞാൻ പലപ്പോഴും കരുതുകയും അങ്ങേക്ക് അർഹമായ നന്ദിയും എളിമയോടെയുള്ള ആരാധനയും അർപ്പിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇപ്പോഴും എപ്പോഴും എന്നോടു കരുണയായിരിക്കണമേ. എല്ലാം എനിക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതാണെന്ന ചിന്ത പൂർണ്ണമായി എന്നിൽനിന്നു നീക്കണമേ. അങ്ങനെ ഞാൻ എപ്പോഴും അങ്ങയിലേക്കു മടങ്ങിവന്ന്, അങ്ങയുടെ മുമ്പിൽ സാഷ്ടാംഗം വീണ്, ഏറ്റവും എളിമയോടെയും ആത്മാർഥതയോടെയും അങ്ങേക്കു നന്ദി പ്രകടിപ്പിക്കട്ടെ. ഈശോയേ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.
ഇന്നത്തെ വിശുദ്ധൻ – ടൂർസിലെ വിശുദ്ധ മാർട്ടിൻ, മെത്രാൻ
ദൈവകരുണയെക്കുറിച്ചുള്ള വിചിന്തനങ്ങൾ
ആണ്ടുവട്ടത്തിലേക്കുള്ള വിശുദ്ധലിഖിത ധ്യാനങ്ങൾ
വിശുദ്ധ കുർബാനയിലെ വായനകൾക്കുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ
